De frustratie van een onverwachte matchwinner

Voetbal kan soms een heel raar spelletje zijn. Vraag het maar aan de mensen bij SC Heerenveen, waar ze dit seizoen met hun emoties werkelijk alle kanten op worden geslingerd. De ploeg van Robin Veldman verzamelde in de eerste weken van het seizoen behoorlijk wat complimenten voor het vertoonde spel, maar een stuk minder punten. Na het verspelen van een knappe uitzege bij FC Utrecht (2-2) vorige week stond de teller na zeven duels pas op zes stuks. Daarmee stond Heerenveen zestiende in de Eredivisie.

De blauw-witten leefden daarmee onder hun stand; daar was iedereen die de ploeg een beetje volgt het wel over eens. De onderliggende cijfers toonden aan dat Heerenveen echt wel een hoop dingen goed deed: alleen aan de urgentie voor beide doelen kan nog wel wat geschaafd worden. Veldman stipte dat zelf ook al een paar keer aan, maar zag verder toch ook vooral heel veel aanknopingspunten. Als Heerenveen op de ingezette weg door zou gaan, dan zou het vast wel gaan klimmen op de ranglijst.

Tegen Excelsior, dat na zeven wedstrijden óók zes punten had, wilde Heerenveen zich zaterdag weer van zijn beste kant laten zien. En hoewel de onderliggende cijfers (denk aan expected goals, balbezit en doelpogingen) ook in dit duel weer in het voordeel van de Friezen waren, speelde de ploeg van Veldman toch een heel andere wedstrijd dan wat het publiek gewend is geraakt. In de eerste helft was het namelijk hemeltergend wat Heerenveen liet zien. De gastheer raakte keer op keer de bal kwijt in de opbouw en gaf Excelsior de mogelijkheden om gevaarlijk te worden cadeau. Bijna niets leek te lukken.

© Pro Shots

En toch, gek genoeg, kreeg Heerenveen nog best een paar goede mogelijkheden om tot scoren te komen. Jacob Trenskow had zijn momentjes, Marcus Linday was gevaarlijk, Maxence Rivera schoot veel te slap op Stijn van Gassel en Luuk Brouwers werkte van dichtbij over en raakte de paal. Brouwers was erop gebrand om iets goed te maken, nadat de captain in de elfde minuut met een verkeerde aanname de bal was verloren op een plek waar dat niet zo handig was. Bernt Klaverboer kon hierna niet voorkomen dat Irakli Yegoian Excelsior op een verrassende voorsprong zette: 0-1.

Yegoian kreeg kort na zijn goal direct weer een open schietkans, voordat ook Derensili Sanches Fernandes en Arthur Zagré voor Rotterdams gevaar zorgden. Voetballen, voetballen!, scandeerden de ontevreden Heerenveen-supporters, die hun eigen elftal niet herkenden. In de tweede helft kwam Heerenveen beter voor de dag, tegen een ploeg die zich ingroef voor het eigen strafschopgebied, maar veel kansen leverde dat niet op. Daardoor dreigde het een hele vervelende avond te gaan worden voor Heerenveen. Het chagrijn was duidelijk voelbaar op de tribunes.

Maar toen, de slotfase, waarin het dit seizoen al drie keer misging voor Heerenveen, maar waarin het nu eens allemaal de goede kant op viel. Eerst versierde Brouwers een strafschop toen hij voelde dat hij werd vastgegrepen. Een terechte penalty, waarbij wel de vaak gehoorde kanttekening dat er zo wel tientallen penalty's per wedstrijd gegeven kunnen worden verscheen, en Dylan Vente bleef koel vanaf de stip. Hij pakte direct de bal uit het net: Heerenveen wilde meer. En dat kreeg het ook nog, dankzij een doffe dreun van invaller Sam Kersten in de acht minuten durende blessuretijd: 2-1.

ONTLADING

De ontlading in het Abe Lenstra Stadion was enorm. Dít is wat voetbal zo mooi maakt, althans: als je aan de winnende kant staat, natuurlijk. Supporters vlogen elkaar in de armen, spelers vlogen op het veld alle kanten op. Bij Kersten, die met zijn uithaal van een meter of dertig pas het tweede doelpunt uit zijn carrière maakte, was opvallend genoeg wat minder vreugde te merken. Met een boze blik keek de verdediger de tribune in.