De Feyenoorder die op zijn 25ste vrijwillig kapt met profvoetbal

Smeulers komt in beeld via een videogesprek. Hij zit in Dubai, waar hij tegenwoordig een deel van zijn tijd verblijft. ‘Het begint nu een beetje warm te worden hier, dus ik ga binnenkort met mijn gezin waarschijnlijk naar een ander land toe.’ Hij fantaseert hardop over de volgende bestemming. ‘Ik heb wel zin in een mooi avontuur, dus ik denk dat we naar Thailand gaan. Ik heb altijd al een keer zo’n Muay Thai-trainingskamp willen meemaken, maar dat mocht nooit als voetballer.’ Dit is precies de reden waarom hij het profvoetbal vaarwel heeft gezegd: ‘Ik wil van mijn vrijheid genieten.’

Talentvolle lichting

Als kleine jongen duurde het niet lang voordat het opviel dat Smeulers wel een aardig balletje kon trappen. Hij was pas vijf jaar en speelde bij een kabouterteam van VV Smitshoek, toen een scout op zijn moeder afstapte. ‘Alleen, we moesten meteen door, omdat ik moest afzwemmen.’ Hij schiet in de lach: ‘Mijn moeder heeft die scout gewoon links laten liggen, maar de volgende wedstrijd stond hij er wéér.’ Het piepjonge ventje mocht meetrainen bij Feyenoord, waar ze na één training genoeg hadden gezien. ‘Ik was nog zó jong en begreep het niet eens. Bij Smitshoek mocht ik naar de F1 en bij Feyenoord moest ik bij de F3 beginnen. Ik dacht: Waarom is dit beter?’

Toch sloot hij zich aan bij de jeugd op Varkenoord, waar in hij de loop der jaren zou samenspelen met Justin Bijlow, Lutsharel Geertruida, Orkun Kökçü en Noa Lang, die toen al niet onder stoelen of banken stak dat zijn favoriete club uit Amsterdam kwam. ‘Het mooie aan Noa is, dat hij altijd zo is geweest. Als hij een potje op de PlayStation verloor, werd hij helemaal gek. Hij is altijd uitgesproken geweest en niets is nep aan hem.’

Smeulers zal het niet snel over zichzelf zeggen, maar behoorde in die lichting ook altijd tot de sterkhouders. Zo was hij een vaste klant bij de jeugdploegen van Oranje. Daar zag hij in de loop der tijd jongens voorbijkomen als Mohamed Ihattaren, Jurriën Timber en de tweeënhalf jaar jongere Ryan Gravenberch, die al naar een hogere leeftijdscategorie werd doorgeschoven. ‘Hoewel Ryan een stuk jonger was, zag je al die potentie in zijn fysieke gesteldheid en loopvermogen. Toen al een hele complete middenvelder, echt schitterend hoe hij het nu bij Liverpool doet.’ Hij denkt even na: ‘Puur op basis van kwaliteit aan de bal vond ik Ihattaren de meeste indruk maken, trouwens.’

Smeulers was niet alleen speler van de club van Zuid, maar ook een fanatiek supporter. Zo had hij in zijn puberjaren een Gold Card en ging hij veel mee naar uitwedstrijden. ‘Vooral in Nederland, maar ook naar AS Roma en Standard Luik.’ In de tijd van Dick Advocaat kreeg hij voor het eerst te horen dat hij mee mocht trainen met het eerste elftal. ‘Ik stond bij het tankstation en werd gebeld dat ik me bij 1908 moest melden’, zegt hij. ‘Pff, mooi momentje, hoor.’

© Pro Shots

Ian Smeulers, als speler van Feyenoord Onder-17.

Knokpartij

Smeulers zou uiteindelijk nooit zijn officiële debuut maken voor het eerste elftal. Dat kwam mede doordat hij op een cruciale fase in zijn ontwikkeling lang aan de kant kwam te staan. ‘Natuurlijk was er dat akkefietje in de bekerfinale tegen PSV’, verzucht hij. ‘Ik kreeg een schorsing van twaalf maanden aan m’n broek.’ Smeulers doelt op een bekerfinale tegen PSV Onder-19, die in de verlenging ontaardde in een flinke knokpartij. Smeulers pakte zijn tegenstander stevig vast, maar kreeg vervolgens vooral flinke tikken van de speler van PSV. Toch werd de Feyenoorder door de KNVB een jaar buitenspel gezet. ‘Het voelde alsof mij onrecht werd aangedaan, alleen, ik kon er niks tegen doen. Een dag voordat ik mijn eerste profcontract tekende, hoorde ik over de duur van de schorsing. Ik zat net in het stadium dat ik dacht: Dit wordt mijn jaar.’