De Feyenoorder die hardop over een carrière als darter droomde

Je bent toernooidirecteur of je bent het niet. En dus loopt Lex Immers deze zaterdag, op de eerste dag van het The Hague Championship-dartstoernooi, keurig in pak. In trainingspak. Een grijze. De Feyenoord-middenvelder is vandaag dan ook podiumsjouwer, deelnemer en organisator ineen. ‘Baan 12, zei je?’, herhaalt de Hagenaar met in zijn ene hand zijn telefoon en in de andere een broodje frikandel speciaal. ‘Ga ik gelijk even aanpassen voor je.’ En hup, haastig veegt Immers de saus van zijn gezicht en holt, met een mond vol vlees en uitjes, de trap af in het Kyocera Stadion. ‘Die airco bij baan 12 loeit als een gek, joh,’ roept hij nog, de mannetjes met oortjes in verwarring achterlatend.

Maar niet veel later krult alweer een ontspannen glimlach om zijn lippen. Zijn vuurproef als toernooidirecteur is geslaagd en smaakt naar meer. ‘Als straks die kinderziektes eruit zijn, kan dit alleen maar een nog mooier evenement worden’, klinkt Immers tevreden. Achter hem priemt dan een groepje bezoekers de bontgekleurde ellenbogen nog maar eens in de bar. Op naar de volgende baco, die deze vroege zaterdagmorgen prima smaakt. Er wordt nog lang geproost, gelachen en luidruchtig aangemoedigd. In de grootste dartsstad van Nederland duurt het Haags kwartiertje voor de gelegenheid een heel weekend.

Uitlaatklep

‘Weet je wat het is met darts?’, zegt Lex Immers, als hij een spaarzaam minuutje rust heeft gevonden tijdens zijn eigen toernooi. ‘De sport is nog heel puur. Er is nooit rottigheid en de sfeer is altijd geweldig. Als voetballer scoren voor vijftigduizend mensen in een uitzinnige Kuip went nooit. Maar als je Phil Taylor een ninedarter ziet gooien en zo’n zaal vervolgens helemaal uit zijn plaat ziet gaan, krijg je dat kippenvel eveneens op je armen. Ik wel althans. Het is een vergelijkbare beleving. Daarom trekt het darts me zo. Ook om zelf te spelen, ja. Waarom? Tja. Gewoon omdat ik het leuk vind.’

Echte liefde is ook vaak moeilijk onder woorden te brengen. Het is een gevoel. Vraag het Henk Vos, voormalig spits van onder meer Feyenoord en RBC. Voetballen vond hij prachtig, reden dat hij zelfs tot aan zijn veertigste doorging als prof. Maar volmaakt gelukkig was hij pas, wanneer hij thuis in Brabant zijn koikarpers stond te voeren in hun immense vijver. ‘Als ik mijn vissen zie, kom ik tot rust’, bekende Vos ooit. Gertjan Verbeek kun je op onbewaakte ogenblikken in bomen aantreffen, wanneer hij in Jubbega weer ergens een nieuwe blokhut op het oog heeft. Dan komt in hém het kind naar boven. En Ed de Goeij zwoer jarenlang bij het leggen van puzzels. En anders hielp hij zijn vrouw Antoinette wel met het verkopen van handdoeken en dekbedovertrekken op weekmarkten. Niet uit effectbejag, gewoon om even te ontsnappen aan de druk die het vak van profvoetballer met zich meebrengt.

© Pim Ras

De huidige routinier van Scheveningen is eind 2015 bezig aan zijn laatste maanden bij Feyenoord, voordat hij naar Cardiff City trekt.

De uitlaatklep van Immers is dus darts. Elke dag, wanneer hij thuiskomt van het trainen bij Feyenoord, trekt hij zich wel even terug in zijn dartskamer om wat pijlen te werpen. Soms een uurtje, vaak nog wat langer. De sport fascineert hem al vanaf het moment dat stadsgenoot Raymond van Barneveld zijn PTT-brommer halverwege de jaren negentig verruilde voor nationale roem als profdarter. Toch is hij er zelf een paar maanden terug pas echt fanatiek mee begonnen. Zó fanatiek dat ook aan trainingen bij Feyenoord tegenwoordig steevast een potje darts vooraf gaat. Meestal met Jens Toornstra en Michiel Kramer als waardige opponenten.