De durf van Daan van Reeuwijk is meer waard dan talent

Nog geregeld droom ik van voetballen. Zélf voetballen, bedoel ik. In een stadion. Met mensen. Die betalen. Om naar mij te kijken. Voor zover ik het ooit echt heb gekund (voetballen, bedoel ik), kan ik het inmiddels niet meer – te oud, te stram, te angstig, te slecht. In die dromen ben ik dezelfde persoon als ik nu ben, maar mijn lichaam is 25, het kan nog alle dingen die ik ooit kon. Mijn leven lang heb ik ervan gedroomd in stadions te spelen, op te duiken in de samenvattingen van Studio Sport, in Oranje. Inmiddels wil ik dat al 25 jaar niet meer, maar dromen trekken zich daar weinig van aan.