VI 60 JaarDe Curaçaose voetbalheld met het glazen oog en het breekbare hart
VI viert dit jaar zijn zestigjarig jubileum. Naar aanleiding daarvan herplaatsen we elke dag in het weekeinde een verhaal uit ons rijke archief. Deze keer gaan we terug naar februari 1989 als er plots een einde komt aan het leven van een wel heel bijzondere speler. Sixto Rovina kwam op proef bij Feyenoord, greep zijn kans bij FC Eindhoven en maakte bij FC Groningen zijn debuut in de Eredivisie, en dat allemaal met een glazen oog.
Journalist Robert Heukels portretteerde de veel te vroeg overleden middenvelder voor een speciale VI-uitgave. In aanloop naar de beslissende fase van de WK-kwalificatiereeks van Curaçao zetten we de spotlights weer eens op de trots van Willemstad.
Een gentleman. Een brok beton. Een man zoals weinigen. Bijna drie decennia na zijn overlijden komen ze superlatieven tekort. Familieleden, vrienden, ex-collega’s; ze zijn Sixto Rovina nooit vergeten.
Sixto Rovina, in 1985 van Willemstad naar Rotterdam getrokken, was een bijzonder mens. En een bijzondere voetballer; hij deed alles met één oog. John de Wolf die met Rovina bij FC Groningen speelde: ‘Ik heb vaak gedacht: Als Sixto nou gewoon twee ogen had gehad, hoe goed was hij dan wel niet geweest?’ Een andere oud-collega, René Eijkelkamp: ‘Wij voetballers hebben al niet genoeg aan twee ogen, feitelijk heb je er drie nodig en het liefst in je achterhoofd nog een paar. Als je daarover nadenkt… Wat was die gozer dan eigenlijk ongelooflijk goed.’
Sixto Rovina werd op 10 januari 1961 geboren in Willemstad, Curaçao. De familie was hecht, ze waren met veel en leefden in gezelligheid, maar met normen en waarden. Zwemmen, handbal, softbal, honkbal en vooral voetbal, daar draaide het leven om. Rovina groeide op met ouders die zielsveel van hem hielden, twee broers en drie zussen, al snel had hij Junjun als roepnaam omdat senior ook al Sixto heette en dat leidde maar tot verwarring. Eén tragedie kenmerkte zijn jeugd. Als vijfjarige stond hij bij de viering van Oud en Nieuw te dicht op een colaflesje met vuurwerk. Toen het ontplofte, vloog het glas in zijn oog. Het bleek niet meer te redden en vanaf dat moment had Rovina een glazen oog. Zijn dochter Rosella: ‘Mijn opa zei: “Nu wordt het moeilijk voetbal te spelen”. Maar mijn vader reageerde: “Ik ga toch doorzetten”. Hij wilde van geen opgeven weten.’
Ja, hij had een glazen oog, maar dat betekende toch niet dat hij er niet alles aan kon doen om er te komen?
Zijn broer Nilton: ‘Sixto heeft er nooit om gezeurd en zich meteen aangeleerd met slechts één oog toch goed te bewegen. Hij was ook een heel goede elektricien. Omdat hij dat graag wilde worden, werd-ie dat ook. En als dat met één oog moest, dan moest dat maar.’ Neef Jurandy: ‘Mijn oom had een sterk karakter; als-ie ergens voor ging, vocht hij ervoor tot het eind. Ja, hij had een glazen oog, maar dat betekende toch niet dat hij er niet alles aan kon doen om er te komen? Hij deed veel dingen die mensen met twee ogen echt niet zouden kunnen.’
En dus maakte Rovina furore als verdedigende middenvelder bij FC Sithoc en later Undeba FC; het hele eiland liep uit als hij en zijn vrienden het veld betraden. Rovina was van gewapend beton, maar ook was hij snel en technisch, een bezienswaardigheid. Toen het op Curaçao zo geliefde Feyenoord in 1985 een oefenwedstrijd kwam spelen, was het groot feest. Het ongelooflijke gebeurde. Peter Houtman, die als spits van de Rotterdammers zijn ogen uitkeek: ‘Die jongens waren zo gemotiveerd en kletsten er zo hard in dat ze nog wonnen ook. Het werd 2-1 en Glenn Kwidama en Sixto scoorden. Onze trainer Ab Fafié was gecharmeerd van die gasten. “Kom maar op proef”, zei-ie. En daar kwamen ze.’
© VIDe (voor)selectie van Feyenoord aan de vooravond van het seizoen 1985 /86, dan nog met Sixto Rovina (achteraan tweede vanaf links). Centraal op de bovenste rij Glenn Kwidama, die wel een A-contract kreeg.
