De avond van Sherida en die avond duurt nog lang
En toen werd het minuut 48. De minuut waarop Sherida Spitse naar de kant zou komen. Het geplande afscheid vond in minuut 48 plaats als eerbetoon aan haar 248ste interland. Het einde van Spitse in Oranje was daar.
Op het moment dat het fluitsignaal klonk, sprintte alle Nederlandse en Canadese speelsters en reserves naar de kant om daar een erehaag te maken waar Spitse doorheen mocht lopen. Het waren haar laatste meters als international. Ze schudde handen, zwaaide naar de fans, schoof de aanvoerdersband om de arm van Dominique Janssen en nam het applaus in ontvangst. Geen strafschop om nog één keer te kunnen scoren, geen poging van grote afstand, maar wel een verdiende ovatie als dank voor alle bewezen diensten. Het moment zelf had ze ongetwijfeld al een aantal keren voor zichzelf afgespeeld. Sinds de bekendmaking van haar besluit om een punt achter haar imposante interlandloopbaan te zetten, wist ze dat dit moment zou komen. Net zoals ze wist dat het een emotioneel moment zou gaan worden. 'Ik ken mezelf', bekende ze de dag voor de wedstrijd al.
''Is er muziek geregeld?''
Alles draaide deze dag om Sherida. Om het afscheid van de legende. Dat wist ze en dat wist iedereen. Ze had al tegen enkele mensen in haar omgeving gezegd dat het voelde alsof ze haar verjaardag vierde. Compleet met cadeautjes, lieve woorden en een heus feest. Niemand twijfelde er aan dat Spitse zelf het licht uit zou doen in het Goffertstadion. Als klap op de vuurpijl mocht Spitse van de KNVB honderd gasten uitnodigen die deze bijzondere dag bij mochten wonen. Dat hadden er natuurlijk voor de vorm 248 moeten zijn, maar dat terzijde. Spitse had op de dag van haar laatste Oranje-optreden al over de wedstrijd heen gekeken. 'Is er muziek geregeld?', wilde ze weten. Die muziek was voor de wedstrijd en in de rust in ieder geval geregeld. Het leek er verdacht veel op dat de Nederlandstalige playlist van Spitse het stadion in was gesmokkeld.