De aanhouder wint: de speler die op zijn 28ste prof werd

Ho-A-Tham praat met ongeloof in zijn stem als hij terugdenkt aan een internationale wedstrijd met Cebu FC tegen het Zuid-Koreaanse Jeonbuk Hyundai Motors. Hij had met zijn toenmalige Filipijnse werkgever kansloos met 4-0 verloren en zat boos in de bus. Plotseling hoorde hij buiten Zuid-Koreaanse fans van de tegenstander zijn naam schreeuwen. ‘Wilden ze met me op de foto’, lacht hij. ‘Ik dacht: Hoe kennen ze mij nou weer? In Korea, hè? Later stuurden ze me een berichtje op Instagram dat ze fan van me zijn.’ Hij kon het zelf niet geloven, zeker niet omdat hij een half jaar eerder nog nooit op profniveau had gespeeld.

Door de jaren heen heeft Ho-A-Tham talloze keren gehoord dat het betaalde voetbal nou eenmaal niet voor hem was weggelegd. Zelfs vrienden vonden het vanaf zijn 25^ste al hoog tijd om zijn droom te laten varen en een baan te gaan zoeken. ‘Dan reageerde ik altijd: Als jij een baantje wil, ga jij maar lekker zelf werken.’ Niemand droomt als kleine jongen van dagen achter een computer zitten. De buitenspeler wilde alles op alles zetten om alsnog het betaald voetbal te bereiken. ‘Ook als het pas op mijn 35ste zou gebeuren.’ Het duurde een behoorlijke tijd tot zijn droom uitkwam, maar uiteindelijk flikte hij het tóch en beleefde hij in een korte tijd mooie avonturen in de Filipijnen, Malta en Luxemburg.

© Zamoranho Ho-A-Tham

Wooter Academy

Ho-A-Tham begon als klein ventje met voetballen bij de Amsterdamse club Zeeburgia. Geen enkele amateurclub levert zoveel spelers af bij bvo’s, maar hij bleef in al die jaren gewoon op Sportpark Middenmeer. Als senior belandde hij bij USV Hercules, vervolgens weer even bij Zeeburgia en bij DHSC. Het leek een leven op de amateurvelden te worden en na een periode op Sportpark Wesley Sneijder zou hij de overstap maken naar FC Lienden.

Alleen, op een dag zag een bejaarde man de haaientanden over het hoofd en knalde hij met zijn auto vol tegen die van Ho-A-Tham aan. ‘Ik zag alleen maar wit en dacht dat ik dood was.’ Uiteindelijk viel de schade met een gebroken vinger, twee gekneusde polsen, een whiplash en last aan zijn knie nog relatief mee. ‘Dat wit bleken de airbags te zijn.’

Door het ongeluk kon hij een tijdje niet voetballen, waardoor de transfer naar Lienden niet doorging. Als clubloze speler van 23 jaar sloot hij aan bij de Wooter Academy, de voetbalschool van ex-Ajacied Nordin Wooter. Door corona lag het amateurvoetbal in die tijd stil en zat hij twee jaar zonder club. Hij trainde daar door de jaren heen met jongens als Steven Bergwijn en Mohamed Ihattaren. Ho-A-Tham schiet in de lach als hij terugdenkt aan een pass- en trapoefening met Bergwijn. ‘Zijn passes waren eigenlijk schoten voor mij. Ik moest me echt even goed concentreren om te zorgen dat ze niet van mijn schoen zouden afspringen.’ Soms probeerde hij ook net zulke strakke passes terug te geven. ‘Steven nam ze met zijn ogen dicht aan.’

Veel mensen hadden in zijn situatie al lang de handdoek in de ring gegooid, maar Ho-A-Tham kreeg ook juist de bevestiging dat hij wél goed genoeg was. Verschillende spelers uit de Eredivisie en Keuken Kampioen Divisie gaven aan dat hij qua niveau prima bij hun club mee zou kunnen.

Hij vond het mooie woorden, maar besefte ook dat er geen Nederlandse profclub in zee zou gaan met een transfervrije amateurvoetballer van 24 jaar. ‘Ik moest alleen een kans krijgen. Het maakte me niet uit waar ik moest beginnen, al was het op het tweede niveau van Slovenië.’ Op een dag had Wooter geregeld dat Sylvano Comvalius, de man die in bijna alle uithoeken van de wereld heeft gespeeld, een training kwam verzorgen. Ho-A-Tham viel die training positief op en de avonturier wilde hem graag helpen.