Voor eeuwig verbonden met De Penalty

TEKST: ROB VAN DER WARDT

Vijfenvijftig is hij nu. Zijn lange haren heeft-ie niet meer. Olsen is grijs. Maar zijn voortanden – ze staan nog steeds niet recht – doen herinneren aan die kleine, iele voetballer die met het shirt uit de broek weergaloos over de Nederlandse velden dartelde.

‘Ik heb nog altijd elke dag een voetbaltenue aan’, zegt hij trots. Niet van een club, maar van zijn werkgever, de Football Star Academy.Een voetbalacademie ergens op een bedrijventerrein aan de rand van Melbourne die Olsen opzette na zijn komst naar Australië, dertien jaar geleden. Inmiddels heeft hij de zaak verkocht. ‘Maar na de overname vroeg de nieuwe eigenaar of ik nog even wilde blijven. Dat is nu zes jaar geleden.’

Het pand doet denken aan een fabriekshal, waarin een groot kunstgrasveld ligt. Het is een snikhete, Australische zomerdag en de rij ventilatoren aan de muur lijkt maar weinig verkoeling te bieden aan de tientallen jonge voetballers die op het veld bezig zijn. Om half elf ’s ochtends is de temperatuur buiten al opgelopen tot dertig graden. ‘Deze jongens hier zijn van het vakantieprogramma, dan zijn we eigenlijk een soort kinderoppas. De groep waarvoor ik verantwoordelijk ben, begint volgende week pas. Dat zijn de meest getalenteerde voetballers van de academie, de elite.’  

Elite of niet, de zesjarige Rudi wil even ballen met Olsen. Behendig tikt het jongetje de bal van voet naar voet, draait hem rond en tikt hem in het doel achter Olsen. Die lijkt onder de indruk te zijn van de jongen. Collega-coach John zegt dat Rudi al sinds hij peuter is op de academie rondloopt. ‘Het is moeilijk te zeggen of hij ooit de top zal halen. Wat ik wel weet, is dat hij nu al meer profvoetballers kan noemen dan ik. Allemaal van YouTube en zo.’

Wie Jesper Olsen vandaag de dag in het zoekvenster van YouTube intikt, komt ongetwijfeld het fragment tegen waarvan Nederlanders hem nog altijd het meest herinneren. De penalty die hij nam samen met Johan Cruijff. ‘Toen Messi en Suárez laatst een penalty in tweeën namen, merkte ik dat er weer over werd gesproken. Dan stellen de jongens hier mij ook weer vragen, zoals: “Was het jouw idee?” Maar dan moet ik lachen. Wat denk je? Ik was 21 jaar en Cruijff 37.’

Linkspoot

Waarom Johan Cruijff de jonge Olsen koos als mede-uitvoerder is ook voor hem nooit echt duidelijk geworden. ‘Ik vermoed omdat ik een linkspoot ben. En misschien wel omdat Johan er zeker van wilde zijn dat hij de bal terugkreeg en ik niet zelf zou scoren’, lacht Olsen. ‘We hadden geoefend. Precies zoals we het hebben uitgevoerd. Dus ook dat Johan de bal nog even goed zou leggen. Maar dat was maanden voor die wedstrijd tegen Helmond Sport. Dus toen Johan tegen mij zei dat we het gingen doen, was ik bloednerveus. Het had helemaal verkeerd  kunnen gaan. Dat zag je wel toen Robert Pirès en Thierry Henry het een keer helemaal verknalden.’