Column'Buig niet, Jongens Van Mislintat, schep desnoods stront van de straat'
Volgens columnist Nico Dijkshoorn kiest Ajax door het uitsluiten van de Jongens van Mislintat niet geheel zonder gevaar voor het Winston Bogarde-model.
Als je voetbal en alles wat er omheen gebeurt ziet als een afspiegeling van de maatschappij, dan hangen we met onze voetjes nog net niet over de rand van de afgrond. Ik zoek hier iedere week wanhopig naar wat mij in vuur en vlam zet. Ik wil bijvoorbeeld weer eens heel hard huilen tijdens een voetbalwedstrijd, niet omdat een trainer zijn beste speler eruit haalt, maar echt hartverscheurend huilen als een kind.
Ik zit meestal op het randje van hardop huilen, met snot aan mijn neus en soms een onverstaanbare zin er tussendoor, als ik naar Brian Brobbey kijk. Zelfs met een taart vol kaarsjes, ontploffend vuurwerk om zich heen en een gezonde pasgeboren tweeling in zijn armen lijkt Brobbey nog steeds op iemand die negentien jaar aan het eerste hoofdstuk van zijn boek heeft gewerkt en pas vier kladpagina’s in zijn la heeft liggen.
Ik durf niet eens te denken aan zijn huidige persoonlijke omstandigheden. Permanent de dreiging van de georganiseerde misdaad in je nek voelen, nooit meer rustig uit je auto kunnen stappen en Nederland uit moeten vluchten om weer eens onbezorgd, helemaal in je eentje, door een vreemde stad te kunnen wandelen, het lijkt me fnuikend voor ieder mens.