Blik op donkere steegjes transfermarkt: deze Nederlanders kregen hun salaris niet
Joey Veerman was dicht bij een akkoord met Fenerbahçe, Noa Lang is op weg naar Galatasaray. Turkije blijft trekken met mooie netto loonstrookjes, maar is tegelijk het voetballand met de slechtste betalingsmoraal. Dat blijkt uit de FIFA-database met arbeidsconflicten.
Dit verhaal komt uit het VI-weekblad.
Met Antoine Semenyo was de eerste supertransfer van deze window al snel weer een feit. Manchester City betaalde 72 miljoen euro voor de Ghanees. Het is nog even afwachten of de twee miljard euro van vorig jaar wordt overtroffen - toen een dik uitgavenrecord. De schijnwerpers stonden hier vooralsnog op Kenneth Taylor (Lazio) en Kento Shiogai, de topscorer van NEC voor wie Wolfsburg tien miljoen neerlegde.
Maar uiteraard komt lang niet iedereen in beeld in de Serie A en Premier League. Het merendeel van de achttienduizend internationaal getransfereerden per jaar belandt in B-competities, waar ze in hun korte carrière een financieel klappertje hopen te maken. Vol goede moed verkassen ook deze winter weer hordes voetballers naar oorden zonder AAA-rating. Overal kussen ze clublogo’s, terwijl technisch directeuren niet raken uitgesproken over de multifunctionele diamantjes die ze uit de database-systemen hebben gevist.
Op de juridische afdeling van de FIFA zet het personeel zich intussen alweer schrap. Vaak is de inkt nog niet droog als de eerste geldruzies worden aangekaart. Hoewel de voetbalsector steeds duizelingwekkendere bedragen verdient, wordt de betalingsmoraal er niet beter op. Het aantal arbeidsconflicten neemt al jaren toe, vaak gaat het om onbetaald salaris. Komen spelers en trainers er niet uit met de club waar ze hebben getekend, dan schakelen ze de FIFA in. In vijf jaar verdubbelde het aantal conflicten dat werd beslecht aan de FIFA-Strasse in Zürich.