AnalyseHarde keuzes van Noorwegen blijken niet genoeg tegenover Bellingham
Engeland heeft de halve finale van het WK bereikt - zij het met hangen en wurgen. Jude Bellingham is goud waard tegenover een slim strijdplan van Noorwegen (2-1, n.v.). Analyse van een topduel waarin de Engelsen worstelen met de harde tactische keuzes van de Noorse bondscoach Stale Solbakken.
Dat de Noren na een WK-absentie van 28 jaar in de kwartfinale staan, is niet alleen te danken aan de Terminator in de aanvalspunt en dirigent Martin Ødegaard op het middenveld. Dit Noorwegen is ook een ploeg die tactisch harde keuzes durft te maken.
Dat zien we tegen Brazilië, waar bondscoach Stale Solbakken dribbelaars Oscar Bobb en Andreas Schejderup in de eerste helft op de bank houdt. Voor rust is zijn strijdplan even simpel als rigoureus: zijn Noren moeten volledig op geduldig balbezit mikken, om de matig georganiseerde Brazilianen moe te tikken. Een gewaagde keuze, die uitpakt door twee fenomenale spitsengoals van Erling Haaland in de slotfase.
Tegen de Engelsen vliegt Noorwegen de eerste helft totaal anders aan. Ditmaal heeft Solbakken als hard uitgangspunt genomen dat dit Engeland niet gedijt bij langdurig balbezit; een reden waarom de ploeg van Thomas Tuchel zo lastig tot kansen kwam tegen de laag-blok-tactieken van Ghana, Panama en Congo DR. Vandaar dat Solbakken voor de statische Alexander Sørloth en de ijverige Schjelderup kiest als startende vleugelaanvallers in de kwartfinale. Achter Erling Haaland wil hij zijn negen beste verdedigende veldspelers hebben staan. De Noren gaan Engeland de bal immers lange tijd gunnen.
© VI PROIn een bloedheet Miami blijkt het Noorse strijdplan de juiste keuze, maar onttrekt één Engelsman zich aan de tactische moeilijkheden van zijn ploeg.