Alarmfase 1 bij Ajax
Jarenlang keek Ajax uit naar een terugkeer in de Champions League, maar de campagne in het miljardenbal is een martelgang geworden. Woensdagavond deelde Galatasaray de volgende dreun uit aan de ploeg van John Heitinga. De trainer krijgt het maar niet voor elkaar om een fundament te creëren in zijn elftal. En dus gaan de alarmbellen af: bij supporters, bij de spelers en bij de hoofdtrainer zelf: 'We hadden gehoopt nu verder te zijn.'
De stoom komt nog net niet uit de oren van Davy Klaassen, als hij met zijn medespelers de vaste ronde langs de supporters loopt. De Ajax-aanvoerder, misschien wel de grootste supporter van allemaal, voelt zich machteloos, gefrustreerd na weer een nieuwe klap in het gezicht. 0-3 in eigen huis, dat komt aan. 'Dit doet heel veel pijn', bekent hij even later als hij zich bij de pers meldt.
John Heitinga noemt de 0-3 ietwat geflatteerd en daar heeft hij ook wel een punt, de penalty's vertekenen wat. Toch is het ook zo dat Ajax weer bijzonder weinig controle over de wedstrijd heeft gehad en zo de problemen over zichzelf blijft afroepen. Dat kan nog een keer gebeuren als je een offday hebt tegen een goede ploeg in de Champions League, maar de eerlijke conclusie is dat Ajax die controle in vijftien officiële wedstrijden dit seizoen zelden heeft gehad. Dus ook niet tegen Telstar, FC Volendam en NAC Breda.
In die vijftien duels onder leiding van Heitinga zijn er zeker positieve fases aan te wijzen, een helft hier, een half uur daar, dan weer een kwartier op bezoek bij FC Twente. Maar daaromheen zitten minstens zoveel fases waarbij het niveau helemaal wegzakt: of het nu gaat om de opbouw, het druk zetten, de spelhervattingen of de automatismen tussen de spelers. Nergens is er echt een structureel stijgende lijn te onderscheiden.
Hoewel november al even onderweg is, ontbreekt het Ajax zo nog altijd aan een fatsoenlijk fundament om op verder te bouwen. 'Een half uurtje goed spelen, of een kwartiertje tegen Twente of tegen Heerenveen weet ik het hoelang… Op de lange termijn ga je daar niets mee bereiken', vindt Klaassen. De aanvoerder zoekt en zoekt, maar ziet nauwelijks progressie. 'Dat is wat mij het meeste frustreert: dat je daarin voor je gevoel niet echt verder komt. Of je nou wint, gelijkspeelt of verlies, is een gevolg daarvan.'