Zekerheid is gelukkig voor geen geld te koop

Als een dansende beer was hij negentig minuten tekeergegaan. Springend, schreeuwend, tierend en met rode appelwangen begeleidde hij zijn nieuwe ploeg naar een 2-1 nederlaag.Op z'n minst rijp voor de dopingcontrole, dachten de oosterburen na afloop. En in ieder geval geschikt voor een leuk filmpje, dat vorige week zaterdag werd uitgezonden voorafgaande aan McClarens eerste thuiswedstrijd met VfL Wolfsburg tegen FSV Mainz.

De Duitse staatszender had het Beierse gehos van McClaren kunstig achter elkaar geplakt, er een begeleidend polkadeuntje onder gezet en hupsakee, de beeldbuis was een en al vibratie. Omdat de trainer ook nog eens een maagdelijke blanke sportpolo met zich mee liet wapperen, leek hij wel een witte tornado.

Dat overkomt me niet nog een keer, moet McClaren gedacht hebben. Speciaal voor zijn première voor het eigen, verwachtingsvolle publiek in Wolfsburg had hij zich vorige week zaterdag in een stemmig, donker maatkostuum gehesen. Negentig minuten later kon hij zo door naar de begrafenis van zijn eigen ploeg die met 4-3 had verloren van Mainz.

Opnieuw liet McClaren zich vangen door de genadeloze camera’s. Stralend van woede trapte hij een gat in een reclamebord, en natuurlijk, hij bleef er met zijn schoen in vast zitten. Rumpel-Steve noemde Bild hem al, vrij naar de mopperende poppenfiguur uit Sesamstraat.

Ach Steve McClaren. In het voorjaar, toen FC Twente nog geen zicht had op de Champions League-miljoenen die de titel met zich mee zou brengen, meldde de Engelsman zich bij zijn bestuur. De coach moest vervangers zoeken voor Blaise Nkufo en Kenneth Perez en hij was wel benieuwd wat voor transferbudget hem ter beschikking zou staan.

'Twee miljoen euro', zei voorzitter Joop Munterman monter. En als alles een beetje meezit misschien nog wel 500 duizend euro meer. Hoewel opbeurend bedoeld kon die laatste mededeling de verstikkingsverschijnselen bij Steve McClaren nauwelijks verminderen.

De trainer is tenslotte afkomstig uit de wereld van the big spenders. Hij was de gulle gevers van Manchester United en Middlesbrough gewend die redeneren in tientallen als het om miljoenen gaat. Hij had als bondscoach van Engeland gewerkt met voetballers die niet eens genoegen nemen met twee miljoen euro als salaris. Om nu voor wat zakgeld voor het derde opeenvolgende jaar een nieuw elftal in Enschede op te bouwen…

Een week nadat hij FC Twente naar een historische titel had geleid, vleide McClaren zich daarom behaaglijk neer onder de oksels van VfL Wolfsburg. Vergeleken met FC Twente is de Duitse kampioen van 2009 zo ongeveer de antichrist. Waar de Enschedeërs model staan voor een echte volksclub die rust op een degelijk fundament van vele sponsors, is VfL Wolfsburg een reageerbuisbaby die geïnsemineerd is met de euro’s van het Volkswagenconcern.

Dat automobielbedrijf liet afgelopen zomer wat extra Kevers van de band afrollen en McClaren kon als een koopzieke diva de etalages van het Europese voetbal af. Hij haalde de Deense verdediger Smin Kjær voor twaalf miljoen euro, vond de zeven miljoen voor de Kroatische spits Mario Mandzukic een schijntje en was helemaal in zijn nopjes toen Wolfsburg vorige week ook nog eens 15,5 miljoen neertelde voor de Braziliaanse spielmacher Diego.

Alleen: zonder ironie gaat er in het voetbal niets. Waar het FC Twente van McClaren vorig seizoen in de slotfase van een wedstrijd vaak genadeloos toesloeg, gaf het VfL Wolfsburg tegen Bayern München uitgerekend in blessuretijd een gelijkspel weg.

Waar FC Twente het vorige weekeinde in de vijfde opeenvolgende wedstrijd de nul hield, ging VfL Wolfsburg ten onder aan defensieve wanorde. Na een 3-0 voorsprong werd het alsnog 3-4 voor Mainz. Zomaar.

Het was een kwelling voor McClaren maar een zegen voor de pure voetballiefhebber. Voor geld is veel te koop, maar zekerheid behoort daar gelukkig niet toe.

Peter Wekking