'Weer is Van Gaal een voorbeeld voor Koeman'

Geen Memphis, mogelijk geen Malen. Voor het eerst sinds zijn aantreden als bondscoach ziet Ronald Koeman zich geconfronteerd met een groot probleem. Zijn gevaarlijkste aanvaller ontbreekt zo goed als zeker op 14 juni 2020, al het EK begint tegen Oekraïne, terwijl dat in het geval van Malen nog onzeker is. En het nieuwe jaar moet nog beginnen.

Memphis verstapte zich tijdens het treffen van Olympique Lyon met Stade Rennes en scheurde een kruisband. Malen landde ongelukkig na een duel met Leroy Fer in de topper Feyenoord-PSV. Het bizarre toeval dat uitgerekend twee spitsen van Oranje dit overkomt, zal vast een smetje zijn op de aanstaande vakantie van de bondscoach. Hij dacht even tot maart weinig om handen te hebben, maar weet nu dat ook dit ambt geen pauzes kent. Juist van Koeman wordt nu veel verwacht.

Koeman constateerde onlangs nog tevreden de doorbraak van al het aanvallende talent in Nederland. Toen hij kwam, was er in feite alleen Memphis als diepe spits en Quincy Promes en Ryan Babel op de flanken. Daarna dienden ze zich aan, de aanvallers: Arnaut Danjuma Groeneveld (Bournemouth), Javairô Dilrosun (Hertha BSC), Justin Kluivert (AS Roma), Calvin Stengs, Myron Boadu (AZ) en dus ook Malen.

Perspectief
De laatste had een droomdebuut in en tegen Duitsland, waar hij als invaller meedeelde met een goal in de 2-4 zege, die de basis legde voor EK-kwalificatie. Zijn scorend vermogen beviel net zoals zijn veelzijdigheid. Met Malen kon Koeman alle kanten uit, met Memphis ook. Hij stond mede symbool voor de herrijzenis onder de bondscoach, ook al doordat beiden elkaar hadden gevonden in een soort verbond. Ze begrepen elkaar. Bovendien: vrijwel elke Oranje-goal kwam bij Memphis vandaan. De afwezigheid van Memphis en Malen zet de oefeninterlands van maart tegen de VS en Spanje in een ander perspectief.

Hij is niet zijn vriend, maar bij zijn aanstelling noemde Koeman het Oranje van Louis van Gaal in Brazilië de norm, door de manier waarop die ploeg zich presenteerde. Met niet de beste spelers, maar wellicht wel het beste téam eindigde Oranje als derde. Het toeval wil dat Van Gaal de sleutel vond na de blessure van Kevin Strootman – hij scheurde destijds een kruisband af – en een kansloze nederlaag in en tegen Frankrijk. Van Gaal verruilde het 4-3-3 voor een speelwijze met vijf verdedigers en veranderde zo van een principiële aanhanger van de Hollandse School in een pragmatische coach.

Maar als Koeman íéts heeft bewezen, dan is het dat hij dát karakter al van nature heeft. Een geruststellende gedachte, op de drempel naar 2020.