Voetbal bestaat alleen officieel in Afghanistan
Geen land zo klein of het deed wel mee aan de kwalificatiestrijd voor het WK 2002. Niet dat pakweg Tonga, Mauritius of St. Kitts & Nevis serieus in de kansen geloofde, maar het ging om de olympische gedachte die van oudsher voorschrijft dat meedoen belangrijker is dan winnen.
© Pro Shots
Slechts zeer weinig leden van de FIFA zien af van inschrijving voor grote toernooien. Afghanistan is er zo een. Zelfs voor de internationaal georiënteerde voetballiefhebber is het land een blinke vlek op de kaart.
De Afghaanse voetbalbond bestaat naar opgave van de FIFA officieel nog wel, zij het niet zelfstandig. Ze is onderdeel van het nationaal Olympisch Comité en houdt kantoor in Kabul.
Interlands zijn al lang niet meer aan de orde. In 1984 speelde Afghanistan voor het laatst een landenwedstrijd. Het betrof een kwalificatieduel voor het Aziatisch kampioenschap. Tegen Hongkong werd het 0-0. Dat was ook de uitslag van de allereerste interland in 1941. Tegenstander was destijds Iran. In de tussenliggende 43 jaren speelde Afghanistan 22 duels, waarvan het er slechts één won, vier keer gelijkspeelde en zeventien maal verloor.
Volgens de meest recente opgave telt Afghanistan 3300 geregistreerde spelers en dertig clubs. Van een nationale competitie is niets bekend. Voetballen de Afghanen überhaupt nog wel sinds de Taliban zich halverwege de jaren negentig het land toeëigenden?
Ja, kennelijk wel, want een van de bizarre maatregelen die de nieuwe machthebbers bij hun aantreden uitvaardigden was deze: bij voetbalwedstrijden, en bij sportontmoetingen in het algemeen, mochten de toeschouwers de spelers niet meer toejuichen. De achterliggende gedachte was dat een mooi doelpunt of een fraaie redding het werk van Allah was en dat daarom alleen de Allerhoogste bezongen diende te worden.