Topcoaches?
© Pro Shots

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/fa5a268f-aabd-4e6e-ac3d-6c01f1f8e8b0_image593268027198250460.jpg" /> Wordt de hedendaagse topcoach ook te veel belast door het grote aantal wedstrijden? Tot dusverre riepen de trainers om het hardst dat zij hun spelers in bescherming moeten nemen tegen de optelsom van competitie-, beker-, Champions League-, UEFA Cup-, interland- en vriendschappelijk voetbal, inmiddels vrees ik dat al die min of meer serieuze potjes de coaches naar het hoofd stijgen en dat iemand hen moet zeggen dat zij het een keer kalm aan dienen te doen.
Dennis Bergkamp deed dat vorige week, voor de Nederlandse televisie, maar ik ben een beetje bang dat Bergkamps kritische uitlatingen jegens zijn coach Arsène Wenger niet bij Arsenal zijn doorgedrongen. Veertig uur later tekende Wenger immers voor vier seizoenen bij, terwijl Bergkamp toch aan 's mans verstandelijke (trainers)vermogen twijfelde. Je zult maar zo goed voetballen als Dennis Bergkamp en nooit zeker zijn van een plaats in de basis. Je mag toch openlijk veronderstellen dat je coach stekeblind of oliedom is als hij je pas een plek in het eerste elftal gunt wanneer je een paar dagen eerder weer eens ware toverkracht heb getoond.
Trainer Charly Rexach van Barcelona maakte het vorige week woensdag nog bonter door Marc Overmars buiten het basiselftal te laten in het Champions League-duel in Camp Nou met Galatasaray. Bij 0-2 mocht Overmars opdraven en ten overvloede het ongelijk van zijn coach bewijzen. En Sir Alex Ferguson is óf krankzinnig geworden óf gaat aan zijn eigen arrogantie ten onder. In de Champions League tegen Boavista (3-0) ging het weer eens redelijk met zijn Manchester United, maar drie dagen later liet hij David Beckham, Juan Veron en Ruud van Nistelrooy buiten de ploeg die van West Ham United moest gaan winnen. West Ham won nog nooit op Old Trafford, ditmaal wel (0-1) en ruim 67 duizend toeschouwers vergaapten zich aan de wanprestatie.
Sir Alex is van mening dat dit seizoen het kampioenschap moet worden afgeschreven, maar gaat na die vroege constatering voorbij aan de belangen van zijn spelers en de aanhang, die bij iedere thuiswedstrijd de allerbesten wenst te aanschouwen. Ferguson waant en weet zich onaantastbaar binnen de club. De staat van dienst van de Schot is imponerend, het succes van de club gigantisch, de stemmen op Old Trafford om Ferguson na dit jaar voorzitter met nog meer volmachten te maken klinken almaar luider. Ik denk dat het Ferguson allemaal te veel is geworden. Wie zijn stem verheft (Jaap Stam, Paul Scholes, David Beckham) krijgt ongenadig op zijn lazer. 'Niemand is groter dan de club', zegt de keiharde Ferguson dan, zichzelf overigens doorlopend boven de club plaatsend.
Bij Manchester United regeert de knoet en andere topcoaches lijken dat elders over te nemen. Alex Ferguson kan zichzelf niet meer relativeren, Arsène Wenger wisselt wekelijks op onnavolgbare wijze van teamsamenstelling en Charly Rexach vindt telkens weer een ander wiel uit. De mens wikt, maar de coach beschikt. En wordt door geen sterveling tegengesproken, totdat (zie Louis van Gaal en Co Adriaanse) het totale gebrek aan flexibiliteit en het teruglopen van sportieve prestaties uiteindelijk toch leidt tot rebellie van enkele durfals, die tenslotte niet allemaal op de boot naar een ver buitenland kunnen worden gezet.
Ferguson, Wenger en Rexach hebben een groot voordeel ten opzichte van bijvoorbeeld Adriaanse: ze kunnen voor tientallen miljoenen een nieuwe speler aantrekken en daarna bij aantrekkende prestaties verklaren dat hun beleid intelligent was. Vanuit het verre, veilige Holland heb ik hen dan al ongeneeslijk ziek verklaard.
Kees Jansma





