Tien vragen aan: Barry van Galen
Drie volle wedstrijden moest Barry van Galen (34) tandenknarsend toekijken op de reservebank van AZ. Afgelopen vrijdag kwam de verlossing. Thuis tegen FC Den Bosch (5-0) mocht de schilder met buitenkantje-links als penseel zijn kunsten weer eens vertonen van trainer Co Adriaanse. Nu hoopt de middenvelder op speelminuten in het UEFA Cup-duel met PAOK Saloniki, morgen (donderdag). Het mooiste zou zijn daar te winnen en dan onder ME-begeleiding de catacomben in te moeten.
© Pro Shots

Wanneer hoorde je dat je ging spelen tegen FC Den Bosch?
Vrijdagavond, om twee minuten voor half zeven. Ik had het bord met de opstellingen s middags al zien staan. Ik stond bij de wissels, net als Ali Elkhattabi. Vlak voor de wedstrijdbespreking om half zeven liep de trainer naar het bord en zette hij ons tóch in de basis. Typerend voor de situatie bij ons op dit moment: niemand weet vooraf of hij gaat spelen. Ik vond het heerlijk dat ik weer eens die wei in mocht. Het werd tijd.
Ben je tevreden over je rentree?
Wel wat de teamprestatie betreft, maar persoonlijk kon het beter. Het balgevoel was er nog wel, maar ik vond dat ik wat te weinig rendement had. Het was toch even wennen, mijn laatste serieuze wedstrijd had ik in mei gespeeld. Ik begon fel, wist dat we snel moesten scoren omdat het anders een lastige avond zou gaan worden. Ik kreeg al snel geel voor een harde tackle. Die overtreding sloeg nergens op, ik ontsnapte aan rood. De terugkeer van de oude Van Galen? Mwah, een incident.
Met wat voor gevoel stapte je het veld op?
Ik was gewoon blij dat ik mocht spelen. Van wraakgevoelens of zo was geen sprake, zo zit ik niet in elkaar. Als ik zou hebben gescoord, had ik ook echt geen lange neus getrokken naar de trainer. Wel voelde ik sterk dat ik het moest waarmaken. Wekenlang hadden mensen geroepen om mijn terugkeer in het elftal, als ik faalde zou ik een groot probleem hebben gekregen. Dan had ik waarschijnlijk nooit meer gespeeld.
Je maakte afgelopen vrijdagavond deel uit van een team dat bijna identiek was aan het vorig seizoen zo succesvolle AZ. Bewezen jullie het ongelijk van Co Adriaanse in voorgaande duels?
Dat denk ik wel. Ik zei het toen en ik zeg het nog steeds: de trainer mag best voor andere jongens kiezen, maar vier of vijf spelers tegelijk vervangen is vragen om problemen. Dat gaat ten koste van alle automatismen. Vrijdag vonden we elkaar weer bijna blindelings.
Co Adriaanse heeft gezegd niet tevreden te zijn over je inzet tijdens de voorbereiding. Verwijt je jezelf achteraf iets?
Zeker niet. Ik ben nu eenmaal op een leeftijd gekomen dat ik mijn krachten langzaam moet opbouwen. Voor oefenwedstrijdjes tegen amateurs ga ik me dan ook echt niet forceren. Geen slidings maken bijvoorbeeld, want ik wil mijn fitheid niet op het spel zetten. Maar de trainer bracht het naar buiten alsof ik tijdens de voorbereiding helemaal niks heb gedaan en dat is echt onwaar.
Hoe serieus was jouw recente dreigement dat je na vier wedstrijden zonder speelminuten zou opstappen in Alkmaar?
Het werd een beetje opgeblazen in de media. Als we vier wedstrijden hadden gespeeld zonder te winnen of indruk te maken en ik had er nóg niet ingestaan, dan was ik weggeweest. Maar na onze overwinning bij NEC had ik niets meer te zeggen. Zodra je ploeg wint, mag je als wisselspeler niet klagen. Het gaat om het teambelang. Ik denk ook niet dat Adriaanse erg onder de indruk was van mijn dreigement. Hij gaat zijn eigen weg en laat zich niet leiden door dat soort dingen.
Er was onlangs sprake van dat Huub Stevens je naar 1. FC Köln zou willen halen. AZ ontkende de belangstelling. Wat weet jij ervan?
Die interesse was wel degelijk serieus. Köln heeft zich bij de club gemeld, maar Adriaanse zei meteen dat hij me niet wilde laten gaan. Op zich had ik best oren naar een overgang, Huub is een wereldtrainer. Maar volgens mij wilden ze me een eenjarig contract aanbieden en dat is wel erg kort. Dus ik weet niet of ik het had gedaan. Het speelt nog steeds, dus misschien gaan we in de winterstop verder praten. Dan kan er alsnog iets gebeuren. Ik wacht af waar ze mee gaan komen.
Donderdag (morgen) gaan jullie op bezoek bij PAOK Saloniki voor de UEFA Cup. Hoe schat je jullie kansen?
Ik ga ervan uit dat we doorgaan. Maar eerlijk gezegd weet ik nog helemaal niets over die Grieken. Alle spelersnamen eindigen op os en het stadion schijnt een heksenketel te zijn. Daar kijk ik wel naar uit. Het zal lastig worden alle muntjes weg te koppen bij het nemen van een corner, maar ik ben er niet bang voor. Ik hou wel van een beetje gekkigheid. Het mooiste zou zijn daar te winnen en dan onder begeleiding van de ME de catacomben in te moeten.
Verwacht je dat je speelt?
Onmogelijk te zeggen. Vrijdag ging het goed, maar Adriaanse gelooft volgens mij niet zo in de spreuk never change a winning team. Ik hoop op speelminuten. Die onzekerheid over de opstelling is natuurlijk niet voor iedereen even gemakkelijk. Toch is de sfeer in de groep nog altijd goed. Er is geen sprake van kliekjesvorming. Ikzelf heb met niemand problemen, ook niet met de trainer. Mensen denken misschien dat dat wél zo is, maar het enige dat ik wil is spelen.
Ben je niet bang uit te groeien tot een joker voor de op voorhand minder zware potjes?
Als ik de trainer goed begrijp, zal ik inderdaad vooral tegen de kleinere clubs worden opgesteld. Dat is natuurlijk niet leuk. De topwedstrijden maken voetbal juist zo aantrekkelijk, daar leef ik voor. Ik ben er ook van overtuigd dat ik zonder problemen kan meespelen in de zware duels. Dat lukte vorig seizoen ook. Alleen bij Ajax kwam ik erdoorheen te zitten. Is ook zon verhaal. Eén iemand roept dat ik geen volle negentig minuten meer kan spelen en iedereen roept het vervolgens na. Grote onzin. Ik voel me erg fit en vind niet dat ik maximaal maar een uur kan meedoen.





