Tien vragen aan: Arjen Robben

Al speel je nog zo slecht, bondscoach Marco van Basten zal jou altijd selecteren voor het WK.

‘Wie zegt dat?’

Hijzelf.

‘Is dat zo? Ik denk dat ik toch gewoon mijn best zal moeten doen. Als ik gekke dingen ga uithalen, zal hij me echt niet altijd meenemen. Maar dat de bondscoach zich er zo expliciet over uitspreekt, betekent dat hij veel vertrouwen in me heeft.’

Hoe moeten we de met 1-0 gewonnen interland tegen Ecuador van vorige week woensdag interpreteren met het oog op het WK in Duitsland?

‘Als een eerste test die we qua resultaat met goed gevolg hebben afgelegd. De eerste helft was matig, daarna hebben we toch een aantal kansen gecreëerd en niets weggegeven. Dat is op dit moment het belangrijkste, al moeten we nog wel veel verbeteren om in Duitsland een rol van betekenis te kunnen spelen. We hebben veel kwaliteit in huis, de sfeer in de groep is ontzettend goed en nu komt de tijd dat we aan de automatismen kunnen gaan werken. Dat zal straks gebeuren in Zwitserland, waar we op trainingskamp gaan, en tijdens de trainingen in Noordwijk en Hoenderloo.’

Ben jij in WK-vorm?

‘Het gaat de laatste weken wel lekker, hoewel ik nog beter kan. Dan praat ik over algemeenheden. Stel, ik heb nu in een wedstrijd één of twee beslissende acties, dan is het mijn streven er vier van te maken. Ik ben niet ontevreden, maar wil graag belangrijker worden voor het team. En dat kán. Ik zit nog steeds niet helemaal op het niveau van vóór mijn blessure.’

Het is nu een jaar geleden dat je in en tegen Roemenië zwaargeblesseerd raakte. In welk opzicht heeft dat je veranderd?

‘Ik ben het voetballen op zichzelf meer gaan waarderen. Het feit dat je fit bent en lekker kunt trainen, is eigenlijk onbetaalbaar. Het is zó frustrerend je ploeggenoten op het veld bezig te zien terwijl jíj rondjes loopt. Ik haalde daarom zelfs voldoening uit wedstrijdjes en trainingen met het tweede elftal, want ik stond in elk geval weer op het veld. Mensen praten altijd wel over druk en moeten presteren, maar het belangrijkste is dat je plezier houdt in het voetbal. Chelsea-Barcelona in de Champions League, dan geniet ik volop van de aanloop naar die wedstrijd, de entourage, aandacht, spanning en intensiteit. Het met en tegen voetballers van wereldklasse spelen vind ik mooi. Deze week weer, in Barcelona. Ik kijk ernaar uit en je moet Chelsea nog niet afschrijven, ondanks onze 1-2 nederlaag in de eerste wedstrijd. Ook van Nederland-Ecuador kan ik genieten. Toen we in november tegen Italië speelden, zat ik geblesseerd op de tribune. Ik zag al die in het oranje gestoken mensen en baalde verschrikkelijk. Ik dacht: Wat doe ik hier? Ik hoorde tussen de andere spelers te staan.’

Wat heb je aan jouw spel veranderd? Ook tegen Ecuador leek het erop dat je zelfzuchtiger bent geworden.

‘Dat idee heb ik zelf niet. Er zullen altijd situaties blijven bestaan dat ik zelf schiet terwijl ik de bal misschien beter breed had kunnen leggen. Maar dat maakt me ook weer gevaarlijk als voetballer. Ik heb nu zes keer gescoord voor Chelsea en daarnaast staan er aardig wat assists achter mijn naam. Ik speel vanaf de zijkant en dan is het belangrijk dat je mensen voor de goal in stelling brengt. Dat hoort bij een buitenspeler, zoals het ook belangrijk is zélf te scoren.’

Met die kwaliteiten kun jij volgens Van Basten de beste speler ter wereld worden. Wat doet dat met je als de bondscoach zoiets zegt?

‘Het legt niet extra druk op me van: Nu móét ik ook en nu zál ik ook. Ik vind het mooi dat de bondscoach zoiets roept. Ik zie het als een stimulans, als een bevestiging dat ik goed bezig ben. En ik wil het ook graag laten zien. Het WK wordt na het EK van 2004 mijn tweede grote toernooi. In Portugal ging alles eigenlijk vanzelf en was ik verrassend. Nu kent iedereen me en zullen ze op me letten. Als ik nu net zo speel als in Portugal, heeft dat veel minder impact.’

Op welke manier hou jij dan je onvoorspelbaarheid, de kracht in jouw spel?

‘Er zijn altijd momenten in een wedstrijd waarin je iets speciaals kunt doen, daar moet je op wachten. De tegenstanders zullen zich best gaan instellen op mijn spel, dus kan het in bepaalde duels moeilijker worden voor mij. Maar we hebben gelukkig nog méér spelers die een wedstrijd kunnen beslissen en die zullen in dat geval meer ruimte gaan krijgen. Het prettige is dat ik zowel bij Chelsea als in Oranje niet ben gebonden aan de linkerkant. Ik kan in het midden uitkomen of op rechts, en dat maakt je sowieso wat meer onvoorspelbaar. Daarnaast blijf je natuurlijk ook afhankelijk van de aanvoer, of je medespelers je kunnen bereiken.’

Jouw manier van spelen is in Engeland een issue. Daar heb je het imago van een duikelaar.

‘Wat er in Engeland wordt geschreven, is net een circus. Ik lees en zie niet alles, maar soms krijg ik wel iets mee. Ik kan me er niet druk om maken. Ik kan me nu wel gaan verdedigen, maar mensen denken toch wat ze wíllen denken. Als één persoon iets zegt, wordt het ook al snel een papegaaienverhaal, gaat iedereen elkaar napraten. Het enige dat ik wil is voetballen. Ik speel mijn eigen spel en de mensen noemen me maar zoals ze willen. Ik weet van mezelf dat ik geen vervelende jongen ben en probeer de sympathieke speler te blijven zoals iedereen mij kent.’

Heeft jouw imago invloed op de manier waarop scheidsrechters je behandelen?

‘Ik ga ervan uit dat ze me behandelen zoals iedere andere speler, maar ik twijfel er soms aan of het daadwerkelijk gebeurt. Niet alleen bij mij, ook bij andere spelers. Ik had twee weken geleden tegen Portsmouth tenminste één penalty mee moeten krijgen, maar de scheidsrechter wuifde het weg. Het moet niet uit mogen maken hoe goed je bent als voetballer, iedereen heeft recht op gelijke behandeling. Ronaldinho behoort tot de beste spelers ter wereld, maar het moet niet zo zijn dat de scheidsrechters hem anders benaderen. Dat hij meer mee krijgt dan een andere voetballer, omdat de arbiters bij elk duel denken dat er een overtreding op hem wordt gemaakt.’