Spanje krijgt in verlenging wat het verdient tegen Argentinië en pakt wereldtitel

Luis de la Fuente besloot voor de finale in New Jersey geen wijzigingen door te voeren ten opzichte van de halve finale tegen Frankrijk, waarin Spanje zo overtuigde. Zijn collega en voormalige leerling Lionel Scaloni sleutelde wel aan zijn basisploeg. Bij Argentinië viel Leandro Paredes verrassend buiten de basis en werd Nico González als linkermiddenvelder opgesteld om extra snelheid te hebben op de flank waarop Lamine Yamal acteerde.

De negentienjarige rechtsbuiten die dit WK nog minder opviel dan twee jaar geleden bij het gewonnen EK, liet de finale in de vijfde minuut al bijna ontbranden. Lamine Yamal werd in zeer kansrijke positie gevonden door Dani Olmo en kon met zijn linker uithalen. Lisandro Martínez gooide zich voor de bal en Emiliano Martínez deed de rest van het werk voor de Argentijnen. De doelman reageerde met zijn benen knap op het van richting veranderde schot. Aan de andere kant liet Unai Simón in dezelfde minuut ook zien uiterst scherp te zijn. De Baskische doelman van Spanje was snel ver zijn doel uit om te voorkomen dat Lionel Messi zou profiteren van een slippertje in de defensie.

In de fase na die spectaculaire minuut ontstond het spelbeeld dat verwacht werd, met Argentinië dat het initiatief aan Spanje liet en de ploeg van De la Fuente die geduldig naar een opening zocht. De Argentijnen kwamen in die periode niet in grote problemen, al mocht Alexis Mac Allister van geluk spreken dat hem een gele kaart bespaard bleef na een harde overtreding op Dani Olmo. In de laatste fase voor rust versnelde Spanje, wat kansen opleverde. Een schot van Oyarzabal eindigde in de handen van Emiliano Martínez en een doelpoging van Marc Cucurella ging voorlangs.

Lisandro Martínez was de eerste die op de bon ging. Een counter van Spanje smoorde in de kiem door een overtreding van de ex-Ajacied op Oyarzabal. De centrumverdediger had niet lang te maken met de last van het op zijn tellen moeten passen. Lisandro Martínez raakte geblesseerd en werd nog voor rust vervangen door Nicolás Otamendi.

© Pro Shots

Waar door de lange halftime show het geduld van de tv-kijkers op de proef werd gesteld, was het na rust weer Lionel Messi wiens geduld getest werd. De 39-jarige ster werd amper gevonden in het slotstuk van zijn missie om Argentinië voor de tweede keer in vier jaar naar de wereldtitel te leiden. Messi spaarde zijn krachten voor de momenten waarop hij het verschil kon maken, maar kwam in het eerste uur tot geen enkele doelpoging. Het spel ging grotendeels langs hem heen en dat probleem werd voor de Argentijnen alleen maar groter.

De la Fuente vergrootte na iets meer dan een uur de druk op Argentinië door verse krachten te brengen. Ferran Torres loste Oyarzabal af als spits en Pedri nam de plek van Fabían Ruiz in op het middenveld. Ferran kreeg kort na zijn entree al een enorme kans, maar stuitte met zijn kopbal van dichtbij op Emiliano Martínez. De kleurrijke goalie van La Albiceleste kreeg het steeds drukker en de momenten waarop het Argentinië lukte te temporiseren, werden spaarzamer. Spanje voerde de druk een kwartier voor tijd nog verder op met het inbrengen van Nico Williams en Mikel Merino, de supersub die in de knock-outfase van dit WK zowel tegen Portugal als België trefzeker was als invaller.

Argentinië hield vol en bleef strijden. De grens werd opgezocht, door onder anderen invaller Leandro Paredes, en in de derde minuut van de extra tijd ging Enzo Fernández die grens over. De Chelsea-middenvelder liep fel door op Pau Cubarsí en kreeg daar zijn tweede gele kaart en dus rood voor. Spanje liet via Lamine Yamal de kans liggen om in de extra tijd uit een vrije trap de finale naar zich toe trekken, maar kreeg dus wel een verlenging waarin het numerieke overwicht kon worden uitgebuit. Aan het einde van de reguliere speeltijd stond de teller op twee balcontacten van Argentinië in de vijandelijke zestien en was er nog geen enkele doelpoging geweest van de ploeg van Scaloni.

Goal voor de eeuwigheid
De Argentijnse overlevingskunstenaars probeerden zich naar een strafschoppenserie te slepen. Ze mochten niet klagen toen er een streep door een goal van Williams ging vanwege een lichte overtreding van Merino op Otamendi in de aanloop naar die treffer. Dat moment was wel een voorbode voor wat komen ging. Argentinië bezweek in de 106^de minuut onder de druk. De sterk ingevallen Williams kopte de bal terug op mede-invaller Ferran en de 26-jarige spits van Barcelona knalde de met zijn linker hoog het doel in: 1-0.

Die voor Spanje zo bevrijdende treffer van de ex-aanvaller van Valencia en Manchester City werd een goal voor de eeuwigheid. Een antwoord van Argentinië bleef namelijk uit. Met elf tegen tien liet Spanje zoveel mogelijk de bal rondgaan. De Argentijnen zochten Messi zodra het kon, maar de grote ster kon zijn ploeg ook niet meer helpen te ontsnappen. Giuliano Simeone miste de grootste kans die Argentinië nog kreeg. Niets stond een tweede wereldtitel voor Spanje meer in de weg. Zestien jaar na het onvergetelijke succes in Zuid-Afrika beleven de Spanjaarden weer een gouden zomer.