Soeverein Twente rekent af met beroerde derbyreeks in Almelo

Luc Castaignos, Hakim Ziyech en Youness Mokhtar. Dat waren de mannen die op 21 september 2014 tekenden voor de laatste Twente-zege bij de buurman – hun goals poetsten die middag de openingstreffer van ene Wout Weghorst uit. De zeven ontmoetingen sindsdien (beide ploegen spendeerden een jaartje in de Eerste Divisie, en de editie in de lente van 2020 viel ten prooi aan het coronavirus) leverden drie zwart-witte zeges en vier remises op.

Daar was zondag geen moment sprake van. Heracles begon de speelronde als hekkensluiter, en voetbalde ook zo. Twente was een stuk sterker, en het enige verrassende aan de openingsgoal van Thomas van den Belt was dat die een half uur op zich had laten wachten. Na de goal waren er wat schermutselingen op het veld, waardoor het duel een minuut of tien stilgelegd werd.

Na de onderbreking werd Heracles iets sterker, maar de ploeg van Ernest Faber deed in die fase geen zaken. Omdat Twente al snel in de tweede helft een penalty benutte – Ricky van Wolfswinkel mocht scoren na hands van Damon Mirani – leek de kans op een resultaat verkeken voor de Heraclieden. Leek: na een uur kregen ze een route terug door een reactie van Ramiz Zerrouki, die hem rood opleverde. Dat was een tamelijk zware straf.

Die beslissing van Sander van der Eijk bleef staan, maar een paar minuten later moest hij wel op zijn schreden terugkeren toen hij een penalty had toegekend aan Heracles. Robin Pröpper, de vermeende dader, gebaarde van een fopduik en de herhalingen gaven hem gelijk. Van der Eijk verzuimde om de schwalbe van Ajdin Hrustic te bestraffen met diens tweede gele kaart, maar trok wel de strafschop in.

Heracles kon de tien van Twente verder niet bedreigen en blijft zodoende hekkensluiter in de Eredivisie, de mannen uit Enschede klimmen naar plek zes. Volgende week ontvangt Twente Excelsior in de eigen Grolsch Veste. Voor Heracles is er weer een taaie kluif: zij spelen in Rotterdam tegen Feyenoord.