Schaam je!

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/f3ee4dcf-b63c-40a9-bce5-54db11335b20_image36539368974789922.jpg" /> Soms ga ik behoorlijk de fout in, terwijl ik eigenlijk dacht gelijk te hebben. Zo was ik recentelijk in dit blad boos op de KNVB, Feyenoord en Roda JC omdat zij kort na het overlijden van de Deense doelpuntenmaker John Eriksen (op 44-jarige leeftijd, Eriksen was zeer succesvol bij Roda JC en Feyenoord) geen minuut stilte in acht namen voor de aftrap van de wedstrijden in de eerstvolgende competitieronde. Ik constateerde dat op zondagavond 17 februari, nadat Feyenoord en Roda JC en alle andere Nederlandse clubs hun partijtje hadden afgewerkt. Ik had de UEFA Cup-wedstrijd van Roda JC van dinsdag 19 februari tegen AC Milan over het hoofd gezien. Daar betuigde Kerkrade wel degelijk haar respect voor Eriksen. 'Schaam je', hield Lex de Maat mij in een brief in VI voor. En gelijk heeft-ie (al had ik een minuut stilte in het voorafgaande weekeinde nog correcter gevonden?).

Vorige week donderdagavond veerde ik woedend van mijn sofa op, toen Leeds United-verdediger Dominic Matteo zijn tegenspeler Jan Vennegoor of Hesselink van PSV, die net de beslissende 0-1 had gemaakt, ordinair in zijn gezicht sloeg. Schandelijk, vond ik, schaam je, Matteo! Maar een tijdje later hoorde ik van Vennegoor of Hesselink dat Matteo hem helemaal niet had geraakt, maar uit frustratie hard met zijn vuist op de grasmat naast de Nederlander had geslagen, wat op andere beelden duidelijk zichtbaar moet zijn geweest. Ik had Matteo verketterd en vond dat Leeds United, de FA en de UEFA maatregelen tegen deze misdadiger moesten nemen, zo riep ik in een radioprogramma, overtuigd van mijn gelijk. Schaam je, Kees, dat je je zo laat meeslepen, bekende ik mezelf vervolgens en ik zond een denkbeeldige excuusbrief aan Leeds United en de hoogst onschuldige Matteo.

Ik dacht zondagmiddag even na half drie aan beide voorvallen, toen Dick Jol in De Arena geen strafschop gaf aan Ajax na een actie van Andy van der Meyde, die ook in mijn ogen door Feyenoorder Shinji Ono was getackeld. Daarom schortte ik mijn oordeel even op, totdat de herhaling op mijn tv-scherm uitwees dat Jol terecht niet had gefloten. Gelukkig, bedacht ik, dat ik niet meteen met mijn grote mond uitriep dat het een strafschop was, want dan had ik mezelf weer moeten corrigeren. En ik had de voorafgaande dagen al meer dan genoeg boetekleden aangetrokken.

Dus vraag ik me af wat Dick Jol echt dacht toen hij onder ogen kreeg hoe foutief zijn beslissing was toen hij pal voor het eind van Ajax-Feyenoord in een bijna amateuristische valpartij van Nikos Machlas wél een strafschop zag. Hij erkende later natuurlijk wel dat hij een verkeerde beslissing had genomen, maar zou hij thuis in de spiegel kijken en zeggen: Schaam je, Dick, dit was helemaal klote, op dit niveau mag je een dergelijke blunder niet maken? Ik hoop het maar. Omdat iedereen feilbaar is. Wat Nol Hendriks van Roda JC tussen alle bovengenoemde voorvallen erkende. Hendriks trok vorige week in dit blad nogal van leer tegen tal van zaken en personen binnen zijn club en schrok zich rot van zijn woorden en het effect daarvan. Nog vóór AC Milan-Roda JC excuseerde Hendriks zich voor alle veroorzaakte ellende, boog hij deemoedig het hoofd voor trainer Georges Leekens en zijn spelers en trakteerde hen op een etentje. Clubman Hendriks had zijn emoties de vrije loop gelaten en kon niet anders doen dan zich hardop schamen. Als dat oprecht is, vergeef ik hem. Zoals ik Jol vergeef. Omdat ikzelf ook met enige regelmaat vergelijkbare fouten maak.

Kees Jansma