Roelof Luinge: onomstreden omstreden

Rechtlijnig, arrogant, strikt volgens het boekje. Zomaar wat kreten over de scheidsrechter Roelof Luinge. Rechtlijnig ja, geeft Luinge toe, want regels zijn regels. Daar is hij immers voor ingehuurd. Hij verschaft duidelijkheid omdat daarom wordt gevraagd. Maar arrogant? Welnee. 'Ik kom zelfverzekerd over. Dat zal het zijn. Maar mijn vriendin weet dat Roelof anders in elkaar steekt. Op het veld ben ik niet snel voor rede vatbaar. Maar na afloop van een wedstrijd kan ik voor de camera gerust een fout toegeven.'

Want zo is Luinge ook wel weer. Neem bijvoorbeeld 28 november 1999. Feyenoord-PSV, 1-0. Nikiforov maakt hands, waarna Van Gastel de door Luinge toegekende strafschop feilloos binnenschiet. Het was de arbiter echter ontgaan dat er aan de overtreding een buitenspelsituatie vooraf was gegaan. Als hij later de tv-beelden terugziet, schrikt zij zich een hoedje. En, geeft Luinge toe: 'Ik zat fout.' En zo zijn er meer incidenten. Zoals op 26 november 2000, FC Utrecht-Ajax. Igor Gluscevic legt middels een schwalbe Ajax-keeper Fred Grim én Roelof Luinge in de luren. FC Utrecht krijgt een strafschop, Grim de rode kaart. 'Als je twijfelt, moet je niet fluiten', is Luinge's credo. Kennelijk twijfelde hij afgelopen zondag, tijdens Willem II-PSV, toen Mateja Kezman voor iedereen zichtbaar door Christoph Martin onderuit werd gehaald. En dus floot hij niet.

Toen hij enkele minuten later diezelfde Kezman ook nog eens de rode kaart gaf, nadat deze zijn tegenstander Kew Jaliens in het gezicht had geraakt, had hij het in het Eindhovense kamp natuurlijk helemáál gedaan. 'Het was de Roelof Luinge-show', vond Guus Hiddink naderhand. Dinsdag gaf de aanklager van de KNVB de PSV-coach gelijk. Die zag namelijk onvoldoende bewijs dat Kezman Jaliens daadwerkelijk (met opzet) had geslagen. En dat terwijl Luinge zelf al had toegegeven dat-ie fout zat bij de penalty-situatie.

Arme Roelof Luinge. Geboren in het Drentse Eelde, zelf een 'steenharde speler' bij het plaatselijke Actief. Als kleine Roelof wilde Luinge nog politie-agent worden, uiteindelijk kwam hij bij de belastingen terecht, want met een regelmatige baan kon er in het weekeinde gewoon worden gesport. Na flink doorzeuren van zijn vader, deed Luinge jr. de scheidsrechtercursus. Vanaf toen ging het snel. Want: 'Ik ben geknipt voor deze job. Ik heb een goede conditie, een evenwichtig karakter en een sterke persoonlijkheid.'

Maar noem hem nou niet arrogant. Want rechtlijnigheid en zelfverzekerdheid zijn wat anders dan arrogantie. Soms is hij het namelijk roerend eens met de kritiek op zijn leiding. Na afloop van de interland Polen-Italië bijvoorbeeld, in 1997. Zijn slechtse wedstrijd ooit. Luinge had zich laten verleiden om op de ochtend voorafgaande aan de interland het concentratiekamp Auschwitz te bekijken. Wat hij daar zag, bracht hem totaal van de kaart. Op z'n hotelkamer zat hij een uur te huilen, waarna Polen-Italië diezelfde avond compleet langs hem heen ging.

Want óók dat is Roelof Luinge, die zichzelf een gevoelsmens met een klein hartje noemt. Het was ook Luinge die in maart vorig jaar Haarlem-Telstar staakte, nadat er van de Haarlemse tribunes maar oerwoudgeluiden bléven rollen. Hup, naar binnen, oordeelde Luinge gedecideerd. We stoppen ermee. Want zo is Luinge. Consequent en recht-door-zee. En gevoelig. 'Ik was', vertelde hij later, 'voor de wedstrijd al van slag door de minuut stilte voor het overleden kindje van Brian Tevreden. Als ik er nog aan terugdenk, word ik er nog koud van.'