Reclame voor het voetbal
Afgelopen jaar heb ik pas echt leren genieten van het kijken naar slechte wedstrijden. Er is namelijk langs de lijnen in de Europese voetbalstadions zoveel meer te zien dan het gepruts op het veld. Soms is het genot van de randverschijnselen zo groot, dat een doelpunt bijna een vervelende onderbreking is.
© Pro Shots
Een van mijn favoriete theaters is de Arena AufSchalke. De thuisploeg kan me over het algemeen maar matig boeien. Net als de meeste bezoekende clubs overigens. Maar AufSchalke heeft een andere unieke kwaliteit. Alle acteurs op het gazon veranderen namelijk zonder uitzondering in dwergen.
De reusachtige reclamemuur eist al mijn aandacht op. Reclameboodschappen van vier, vijf of zes meter hoog betoveren mij. En ik krijg gelijk ontzettend trek in bier, hogedrukreinigers of wat ook maar door het oog van de camera wordt gevangen.
Een goede tweede is het Olympiastadion in München. Al moet ik bekennen dat Bayern-spits Giovane Elber me af en toe nog wel eens van de wijs brengt met een fraaie actie. En Borussia Dortmund-spits Jan Koller als ouderwetse vliegende keeper in een veel te klein shirtje.
De kracht van het Olympiastadion is de atletiekbaan rondom het speelveld. Daar pronkt FC Hollywood met de limousines van de sponsor. En wat glimmen ze fraai in het kunstlicht. De uitgestalde bolides doen me denken aan koude Europa Cup-avonden in Oost-Europa, waar de tentoongespreide luxe wagens op de sintelbaan de grauwe massa op de tribune doen oplichten.
In Spanje ben ik dol op Estadio Santiago Bernabéu. Net als de bespeler Real Madrid af en toe reclame maakt voor het voetbal, zo zijn de commerciële boodschappen in het stadion van zeer hoog niveau. Op de reclameborden flitst de cola digitaal voorbij, flipt de dop van de fles af en wordt een glas ingeschonken. En dat alles in bits en bytes. Wat wil je nog als toegewijd webredacteur?
Tot slot sta ik nog even stil bij Camp Nou. Ik hou mijn hart vast zodra Luis Enrique heeft gescoord en dolblij richting de Barcelona-aanhang achter de goal stormt. 'Pas op voor dat gekantelde reclamebord vlak naast het doel!', denk ik nog altijd vaak. Maar wat blijkt, het in Italië gebruikelijke hordelopen (ook fraai) is niet nodig. Het schuine reclamebord was maar een simpele afbeelding in het gras met een driedimensionaal perspectief.
Hoe mooi is het voetbal dankzij de moderne reclametechnieken wel niet geworden...
Bas Heijt