'Rancuneuze vrouwen en bondscoach als kleuterjuf'
Rancuneuze vrouwen kunnen een spoor van vernieling achterlaten. Chanine Wezer, de ex-vriendin van voetballer Daniël Rijaard, is even de beroemdste rancuneuze vrouw van Nederland. Zij deed aangifte bij de politie over een omkoopschandaal waarbij haar bij ADO Den Haag onder contract staande ex-vriend betrokken zou zijn. Ze onthulde bovendien dat Rijaard was benaderd door de destijds voor RBC Roosendaal spelende Damien Hertog en dat de in Oostenrijk voetballende ex-Feyenoorder Volkan Kahraman de contactpersoon was voor het goksyndicaat. Wie ben ik als het Team Zware Criminaliteit vervolgens de KNVB officieel laat weten dat er een oriënterend onderzoek is gestart naar vermeende gokpraktijken en mogelijke beïnvloeding van wedstrijden? Dan publiceer je, met de gegevens waarover je beschikt, een zo zuiver mogelijk journalistiek verhaal. Taco van den Velde en Martijn Krabbendam zijn daar goed in geslaagd. Er zijn geen conclusies getrokken, dat laten we aan justitie over. Het gaat om een ernstige zaak die de integriteit van het totale vaderlandse profvoetbal in gevaar brengt. Desondanks kreeg ik e-mails van lezers die het allemaal onzin vonden, riooljournalistiek en een poging ADO Den Haag in diskrediet te brengen. Die lezers sloten de mogelijkheid dat Chanine Wezer de waarheid sprak bij voorbaat uit. Daar denkt de officier van justitie vooralsnog anders over. En het feit dat de klokkenluider op het machtigste podium van Nederland, de zaterdagkrant van De Telegraaf, de beschuldigingen nog eens herhaalde, maakt duidelijk dat zij zeker van haar zaak is. Hoewel ze intussen politiebescherming geniet.
© Pro Shots
Ook de Engelse bondscoach Sven-Göran Eriksson weet intussen alles over rancuneuze vrouwen. Hij oogt als een saaie registeraccountant, maar houdt er een kleurrijk liefdesleven op na. Dat weten we, omdat zijn amoureuze avonturen smeuïg beschreven worden door de gehate tabloids. Er waren zelfs kandidaat-bondscoaches die voor deze erebaan bedankten omdat ze geen trek hadden in een confrontatie met de niets en niemand ontziende boulevardpers. Vorige week lekte uit dat Eriksson een oor is aangenaaid door zijn vriendin Nancy Dell’Olio. Zij was zó boos en jaloers over een affaire die Eriksson had met de jeugdige secretaresse van de Engelse voetbalbond, Faria Alam, dat ze afspraken maakte met een beruchte gossipfotograaf. Sindsdien werd Eriksson overal betrapt met vriendin Dell’Olio; tijdens vakanties, romantische diners in restaurants en tijdens bezoeken aan zijn kinderen. Zijn vriendin blijkt namelijk financiële afspraken te hebben gemaakt met de betreffende fotograaf. Zij kreeg de helft van de opbrengst van elke gepubliceerde foto. De zaak kwam aan het licht doordat Dell’Olio geen genoegen meer nam met vijftig procent en meer geld eiste. Ik kan me voorstellen dat de Engelse bondscoach weer als vrijgezel aan het WK begint.
Intussen komt de Oranje-koorts in Nederland langzaam op gang. Oranje leverde een uitstekende prestatie tegen het sterke Kameroen. Technisch goede en fysiek sterke spelers van Europese topclubs wisten geen raad met de vaderlandse voetbalcultuur. Oranje speelde eindelijk een helft zoals bondscoach Marco van Basten het graag ziet. Mijn positieve gevoel over Oranje werd bevestigd. Ik denk nog steeds dat Oranje verrassend ver kan komen in Duitsland. De goede prestatie van Ruud van Nistelrooy sprak me aan. Deze even sympathieke als gedreven prof wordt door Manchester United-manager Alex Ferguson bijzonder onrechtvaardig behandeld. Van Nistelrooy heeft zich altijd als een voorbeeldige ambassadeur van Manchester United gedragen. Hij heeft zich nooit laten verleiden tot kritische uitspraken in de media. Toch vindt Ferguson het nodig na David Beckham, Jaap Stam en Roy Keane ook zijn topscorer min of meer weg te pesten, omdat hij een transfersom wil incasseren.
Ik begrijp best dat Ferguson zich zorgen maakt. Over twee jaar loopt het contract van Van Nistelrooy af en dan wandelt hij gratis Old Trafford uit, waarschijnlijk terug richting PSV. De Nederlander laat zich echter niet gek maken. Hij is de duurste speler van Manchester United, is mateloos populair bij de supporters en is optimaal gemotiveerd om Ferguson tijdens het WK te laten zien dat hij zich niet laat piepelen. Van Nistelrooy zadelt zijn manager met een enorm probleem op als hij zich na een succesvol WK weer bij Manchester United meldt. De spits laat zich niet als een lijfeigene behandelen door zijn baas die een wel erg primitief personeelsbeleid voert. Natuurlijk zijn er de gebruikelijke speculaties. Eerst zou hij naar Chelsea gaan. En nu Andrei Sjevtsjenko daar heeft getekend, wordt Van Nistelrooy als de nieuwe spits van AC Milan genoemd. Voorlopig worden deze berichten nog gedropt door de zoon van Ferguson die in de spelershandel zit. Van Nistelrooy laat zich niet manipuleren. Ferguson zit met een probleem dat hij zelf heeft gecreëerd.
Het geneuzel over de goede sfeer binnen Oranje begint me intussen wel te vervelen. Alsof dat relevant of een garantie voor succes is. De kleuterjuf-aanpak van de bondscoach hoort niet bij de coaching van volwassen kerels. Als de internationals te laat aan tafel verschijnen, moeten ze een mop vertellen, omdat miljonairs lachend een boete betalen. Als spelers een dergelijke aanpak accepteren, ben ik meteen een stuk sceptischer over het verloop van het WK. Zo ga je niet met volwassenen om. Als ik Tim de Cler in de dug-out zie zitten, begrijp ik nog steeds niet waarom Edgar Davids niet is geselecteerd. Mark van Bommel laat voortdurend zien dat hij ten onrechte vernederd is door de bondscoach en als Oranje straks kerels nodig heeft, omdat er strijd geleverd moet worden, zal Davids gemist worden. Je wordt geen wereldkampioen door blind te vertrouwen op de creativiteit van de vleugelspelers en op het ingeslepen positiespel. Af en toe zullen de mouwen ouderwets opgestroopt moeten worden. De blessure van Kew Jaliens voorkomt voorlopig veel leed. Zijn basisplaats bij AZ was verrassend, maar hem nummer 2 geven voor het WK is roekeloos. Zoals het ook risicovol is een veteraan als Phillip Cocu op het middenveld te laten ploeteren. Natuurlijk is hij nog een belangrijke speler voor Oranje, maar je mag van hem niet verwachten dat hij een heel toernooi is opgewassen tegen de tien jaar jongere wereldtop. Als centrale verdediger is zijn rendement veel groter.
Het opstellen van Robin van Persie als rechterspits is een geniale zet van de bondscoach. Een echte rechtsbuiten heeft het vaderlandse topvoetbal de laatste jaren niet geproduceerd. Dirk Kuijt leek een redelijk alternatief, maar Van Persie lijkt nu de ideale oplossing. Hij is bij Arsenal een volwassen voetballer geworden, zowel qua persoonlijkheid als fysiek. Zijn individuele kwaliteiten hebben nooit ter discussie gestaan, waardoor Van Persie de revelatie van het WK kan worden. Dit gaat helaas ten koste van Kuijt. Na een goed seizoen bij Feyenoord had hij zich verheugd op het WK. Voor de spitspositie is Kuijt tweede man achter Van Nistelrooy, maar hij had zich verzoend met een rol op de rechtervleugel. Op basis van zijn wedstrijdinstelling haalde hij daar altijd een voldoende. Ook Kuijt zal zien dat Van Persie voor veel meer dreiging zorgt en veel explosiever is. Dat is bijzonder sneu voor de Katwijker, hij zal er ongetwijfeld wakker van liggen. Toch toont hij begrip, zijn gelaatsuitdrukking spreekt boekdelen, maar hij beheerst zich voorbeeldig. Oranje is volledig in de ban van de volstrekte harmonie. Misschien moeten gefrustreerde spelers die hun hart laten spreken wel een liedje zingen in de kleedkamer.
Johan Derksen