'Provincie power en spruitjeslucht bij SBS6'

Het stoort me nog meer dat mensen uit de provincie zich tekortgedaan voelen door de landelijke media. Ze noemen Studio Sport graag Studio Ajax, omdat Jack van Gelder een Amsterdammer is die er geen geheim van maakt dat AFC en Ajax zijn favoriete clubs zijn. Maar Tom Egbers komt uit de provincie en houdt van Heracles Almelo, zoals Mart Smeets een zwak heeft voor Vitesse. Mijn roots liggen in de regio Nijmegen, dan ben je automatisch NEC-supporter, Wilfred Genee volgt SC Cambuur-Leeuwarden op de voet en Evert ten Napel heeft een voorkeur voor FC Groningen. Daar hoef je toch niet geheimzinnig over te doen? Desondanks blijven officials en supporters van grote provincieclubs klagen over de media en de vermeende voorliefde voor Ajax en Feyenoord. Dat zijn de échte provincialen. De mediabelangstelling voor deze twee traditionele topclubs is extreem groot, maar de voetbalhoofdstad van Nederland,­ Eindhoven,­ komt ook uitgebreid in de media aan bod en de clubs die succesvol waren in het UEFA Cup-toernooi mogen evenmin klagen. In de jaren vijftig en zestig groeide je als jongen uit de provincie op met een minderwaardigheidscomplex. In de grote steden had je nozems met indrukwekkende vetkuiven, terwijl wij nog met een bloempotcreatie van de dorpskapper rond de jukebox van de lokale cafetaria hingen. Later kwamen leeftijdsgenoten uit het Westen kamperen in Drenthe. Terwijl wij nog op buikschuivers rondscheurden, hadden zij al een Puch of een Tomos, met zo'n hoog stuur. Alle boerendochters kozen voor een ritje op zo'n hippe brommer; het waren barre tijden. Ook de beatbands, die in de danszalen achter de dorpscafés speelden, kwamen uit Den Haag of Amsterdam. Toen Cuby + Blizzards, uit Grolloo, al die succesvolle bands de mond snoerde met de elpee Desolation, gaf dat ons als plattelandsjeugd zelfvertrouwen.

Ruim veertig jaar later hebben ook de clubs uit de provincie alle schroom van zich afgeschud en kijken ze niet meer met ontzag tegen PSV, Ajax en Feyenoord aan. Door de nivellering in de Eredivisie zijn we weliswaar een UEFA Cup-land geworden -­ dat klinkt toch wat vriendelijker dan de Mickey Mouse-league ­- maar de vaderlandse competitie is spannender dan ooit tevoren. De provincieclubs floreren, de regionale ondernemers steunen hen financieel, het publiek draaft massaal op en dankzij een doordacht en creatief beleid -­ in de volksmond heet dat boerenslimheid -­ slagen die bvo's er steeds beter in zich te meten met de topclubs die met een aanmerkelijk grotere begroting werken. Opvallend is dat het succes van een provincieclub vaak afhankelijk is van één man. Toen Nol Hendriks de leiding had bij Roda JC, ging het de club voor de wind. Riemer van der Velde is de architect van SC Heerenveen, Hans Nijland het brein achter FC Groningen, Mario Been heeft van NEC een volwassen club gemaakt, Theo Mommers neemt alle beslissingen bij NAC Breda, Joop Munsterman is verantwoordelijk voor het succes van FC Twente en met Toon Gerbrands, Marcel Brands, Louis van Gaal en Maarten Fontein heeft AZ een indrukwekkend managementteam. Nog niet zo lang geleden werden deze teams ondersteboven gespeeld door PSV, Ajax en Feyenoord. Nu reist de traditionele topdrie met angst en beven naar hen toe.

Provincie Power heeft zijn intrede gedaan. Nu we de aansluiting met de Europese grootmachten kwijt zijn, kunnen we alleen maar blij zijn met deze ontwikkelingen. Onze competitie vaart er wel bij en het is alleen nog de vraag welke provincieclub kampioen van Nederland wordt. AZ '67 lukte dat in het seizoen 1980/81 voor het laatst.

Intussen lijkt bondscoach Bert van Marwijk zich moeiteloos met Oranje te kwalificeren voor het WK in Zuid-Afrika. Het is allemaal niet flitsend en oogstrelend, maar Nederland pakt zakelijk en pro- fessioneel de benodigde punten. We moeten vooral niet arrogant doen, maar Schotland, Macedonië, Noorwegen en IJsland zijn geen tegenstanders om wakker van te liggen. Omdat ik van mening ben dat het voor verslaggevers relevanter is Oranje live te volgen dan voor de hoofdredacteur, heb ik zaterdag het duel met IJsland via de televisie bekeken. Dankzij alle herhalingen kun je veel beter analyseren dan vanaf de perstribune en het netwerken met collega's van andere media kan me gestolen worden.

Toch ga ik de volgende thuiswedstrijd weer naar het stadion. Ik kan heel goed kijken en luisteren naar collega's van Studio Sport, Sport1, Eredivisie Live en RTL. Als Louis van Gaal er niet zit, ben ik allergisch voor SBS 6. Als presentator Edward van Cuilenborg een door Van Gaal voorgekauwd voorzichtig voorzetje mag geven, is hij nog wel te pruimen. In combinatie met die andere ideale schoonzoon, Hans van Breukelen (foto), wordt het mij wat te veel van het goede. Te veel demagogie, saaie pakken, open deuren, gebakken lucht, eenheidsworsten, grijze muizen, voorspelbaarheid, prietpraat en gebabbel. Als Van Breukelen en zijn alter ego Van Cuilenborg het woord voeren, stinkt mijn hele kamer naar spruitjes. Mensen die zo ijdel zijn op de tv te verschijnen, hebben de morele plicht iets te zeggen. Kom met een visie, neem stelling, steun Oranje of brand iedereen af; het zal me een zorg zijn, maar zeg inhoudelijk iets zinnigs. Nee, het kabbelt maar voort. Dan wordt er ook nog steeds ruimte gemaakt voor Miss Glimlach die een vraagje stelt waar de minachting voor de kijker vanaf spat. Bij SBS 6 denken ze dat er louter notoire domoren zitten te kijken. Maar het kan nog erger. Met gepaste trots kondigde de gladde anchorman de comeback van Harry Vermeegen aan.

Jaren geleden was Vermeegen succesvol als de onnozele aangever van Henk Spaan. Hij woont tegenwoordig in Florida, maar belt stad en land af om weer iets op de Nederlandse tv te mogen doen. Vermeegen kwam, zag en viel door de mand. Hij parasiteert nog steeds op zijn gedateerde act uit een ver verleden. Vermeegen was niet leuk, niet spannend, niet journalistiek, niet confronterend en zeker niet origineel. Hij was melig, saai en vervelend, al zal hij zelf heel tevreden zijn en voorzichtig hopen op een Gouden Kalf.

Nadat SBS 6 zichzelf een brevet van onvermogen had opgespeld door de vrouw van René Froger een interland te laten analyseren, sloeg de commerciële zender de plank opnieuw volkomen mis met de irritante Vermeegen. Het is onbegrijpelijk dat KNVB- perschef Kees Jansma toestaat dat internationals worden misbruikt in smakeloze toneelstukjes ter meerdere eer en glorie van een voormalige televisie-persoonlijkheid die wanhopig om aandacht vraagt, maar het publiek niets meer te bieden heeft. Twee gladde mooipraters en een schijtlollige geflopte clown was te veel van het goede. Omdat toch iedereen Oranje wil zien voetballen, had dit feest van de wansmaak geen invloed op de heilige kijkcijfers in Hilversum.