Portret Drogba: weg naar onsterfelijkheid vol obstakels

Het klinkt nu ongelooflijk. Tweeënhalve maand later is hij juist Chelsea's grote man, de absolute uitblinker die de ene belangrijke goal na de andere maakt en Chelsea zaterdagavond het grootste succes uit de clubhistorie bezorgde. Onsterfelijkheid is na die finale zijn deel.

Interim-manager Roberto Di Matteo, die Villas-Boas tijdens dit seizoen afloste, stond met een juiste inschatting aan de basis van de opleving van de Ivoriaan. Drogba's gebroken ego repareren en hem aandacht en verantwoordelijkheid geven; het is een meesterzet gebleken. In de Allianz Arena dwong Drogba met zijn rake kopbal een verlenging af en nam hij met zijn benutte strafschop in de serie het klapstuk voor zijn rekening. Drogba wordt in de Ivoriaanse miljoenenstad Abidjan geboren, op 11 maart 1978. Zijn ouders Albert en Clotilde voeden hem er slechts vijf jaar op. Wanhopig door armoede en een dreigende burgeroorlog geven ze hun zoon begin 1983 mee aan Drogba's oom Michel Goba, die in Frankrijk woont en als profvoetballer zijn geld verdient.

'Ik begon aan een soort Tour de France', heeft Drogba ooit verteld. 'Vrijwel elk jaar speelde Goba ergens anders. Telkens moest ik met hem mee.'

Tot 1991 woont de jongen achtereenvolgens in Brest, Angoulême, Duinkerke, Besançon, Abbeville en Vannes. Het maakt Drogba doodongelukkig, net als zijn huidskleur. 'Jaar in jaar uit werd ik om mijn huidskleur gepest', zou hij terugkijken. 'Sommige jongens krabden me zelfs, om te zien of mijn kleur wel echt was. Bizar.'

Voetbal wordt zijn uitlaatklep. In de zomer van 1997 begint het avontuur van Drogba als profvoetballer. Tweededivisieclub Le Mans legt de dan negentienjarige goalgetter vast. Maar de Ivoriaan lijkt niet te beseffen dat bij het bestaan als professioneel voetballer een bepaalde leefwijze hoort.

'Ik ging naar nachtclubs en bleef ook in Le Mans, net als in mijn jeugd, junkfood eten', verklaarde hij eens. 'Mijn conditie was uiteraard bedroevend. Als Le Mans-trainer Marc Westerloppe niet op mij was blijven inpraten, had ik nooit de top gehaald.'

Ondanks zijn gebreken haalt Guingamp hem in januari 2002 naar de Ligue 1. Daar krijgt Drogba opnieuw te maken met racisme. 'Ik miste een keer in de slotfase drie enorme kansen', sprak Drogba jaren terug.

'Daarop ontving ik een racistische brief. Ga terug naar je eigen land, bananenvreter. Ik was diep, diep geschokt en barstte in huilen uit. Echt, ik kan die briefschrijver niet genoeg bedanken. Hij gaf me genoeg motivatie voor de rest van mijn leven.' Via Olympique Marseille komt Drogba bij zijn huidige club Chelsea terecht. José Mourinho krijgt daar zijn zin, hij is zéér gecharmeerd van de beresterke Ivoriaan en zal later een hechte vriendschap met hem opbouwen. Op 20 juli 2004 verhuist de Ivoriaan voor liefst veertig miljoen euro naar de Engelse hoofdstad. Zijn waarde is in tweeënhalf jaar geëxplodeerd.

Drogba vindt het verschrikkelijk. 'Ik was niet langer Didier Drogba', zou hij verklaren. 'Ik was een astronomisch geldbedrag. Het was een serieuze last op mijn schouders, vooral in de eerste twee seizoenen waarin ik aan het Engelse spel en het leven in Londen moest wennen. Na elke gemiste kans van mij werd aan het bedrag gerefereerd.' Uiteindelijk ontworstelt Drogba zich aan zijn moeilijke beginjaren en heeft hij in de Champions League-finale van zaterdagavond 19 mei 2012 een groot aandeel in het grootste succes van Chelsea ooit.

Die eindstrijd zou evenwel zomaar eens zijn laatste in dienst van de Londense club kunnen zijn. Zijn contract loopt af, terwijl Chelsea wil verjongen. Maar vertrek of niet, de legendestatus verliest Drogba niet meer. Foto: VI Images