Peter Wekking - Het is een raar spelletje, dat voetbal

De hartelijke dank ging na afloop uit naar Douglas, de Braziliaan van FC Twente. Die vergreep zich na een half uur op dommige wijze aan de doorgebroken Maarten Martens, kreeg de rode kaart en zette een afgetekende wedstrijd op stelten.

Tot dan was de landskampioen superieur met het beste voetbal dat de ploeg dit seizoen speelde. 'Als ik geen trainer was van AZ, had ik zitten genieten, want we werden compleet ondersteboven gevoetbald', bekende Verbeek.

Daarna, met tien-tegen-elf, waren de Enschedeërs nog steeds het betere elftal. 'FC Twente speelt een uitstekend positiespel waarmee het zelfs Inter Milaan het erg lastig kan maken. Dat niveau hebben wij nog lang niet. Maar ja, we hebben wél drie punten.'

Soms is voetbal ook een sport van onverbloemd taalgebruik. Heracles Almelo-trainer Peter Bosz (foto) besloot diezelfde avond de Spanjaard Albert Ferrer maar eens te helpen met diens inburgeringcursus en deed zijn analyse na de 2-0 nederlaag bij Vitesse in het Engels.

'We played like shit', bromde de Heracles-coach, die daarmee nadrukkelijk uit zijn rol van beschaafd formulerend heerschap viel en dan moet het spel van zijn ploeg wel héél bedenkelijk zijn geweest.

Ferrer stak nog maar eens een duim op, terwijl in zijn hoofd de flamencoschoentjes opgetogen verder klakten. Waar de rest van de wereld vooral een matig Vitesse had aanschouwd, had de verlichte geest uit Barcelona al een paar dagen na zijn intocht uit Spanje een uitstekend team gezien dat volgens hem over heel veel kwaliteit beschikt.

Daarom kreeg assistent-trainer Stanley Menzo nog maar eens een knuffel en deed Ferrer met zijn andere assistent Albert Capellas Herms handjeklap. Het voormalige zottenhuis Vitesse is een club van high fives geworden. Viva Ferrer.

En soms is voetbal ook een beestenbende. Het was bijvoorbeeld maar goed dat Luis Suarez na afloop van Ajax-PSV niet naar de veterinaire keuring moest, want anders waren er bij de Uruguayaan ongetwijfeld sporen van hondsdolheid aangetroffen.

In het ultieme gekef van de topper in De Arena zette hij zijn tanden in de nek van tegenstander Otman Bakkal. En dat was op zich nieuw, want de voorbije weken beten de Ajacieden vooral naar elkáár. Johan Cruijff, Uri Coronel, Rik van den Boog, Tscheu La Ling, Keje Molenaar, Martin Jol en Danny Blind; in de roedel van de Amsterdamse club hapten en blaften ze erop los.

Maar zaterdag was dus PSV'er Bakkal de gebeten hond. Volgens Suarez moest zijn dierlijke daad niet worden overdreven, want Bakkal was tijdens de wedstrijd een paar keer op zijn tenen gaan staan, verklaarde de Ajax-aanvoerder na afloop. En in Uruguay mag je dan je opponent bijten.

Los daarvan: we zijn nu buiten het veld en dan is alles weer vergeten, zei Suarez erbij. En hij kwispelde vrolijk met zijn staart.

Zo gaat dat in Amsterdam, waar ze alles soepeltjes weglachen. De stand op de ranglijst, de kritiek, de geschiedenis, zichzelf, de toekomst... 'Er is geen crisis, want er is pas een crisis als ík het zeg', aldus directeur Van den Boog. Dat soort lege logica.

Grizzly verscheen na Ajax-PSV ook nog even voor de camera. Coach Martin Jol kreeg een vraag over zijn moeizame relatie met Danny Blind, de hulptrainer.

Jol gromde eerst iets over een bom die op de wedstrijddag was gelegd, mompelde vervolgens dat hij niets over zijn eigen affaire had gelezen en had het tot slot over een verstandshuwelijk. 'En in elk huwelijk gebeurt wel eens wat.'

Daarmee sloeg hij de plank mis. In een verstandshuwelijk gebeurt niets meer. Een verstandshuwelijk is geworden tot wat het is, juist omdat er in het voorgaande te veel mis is gegaan. Het komt er in elk geval op neer dat Jol en Blind bij elkaar blijven totdat de kinderen groot zijn. Raar spelletje dus, dat voetbal. En dat komt vooral doordat er zoveel rare mensen in rondlopen.

Peter Wekking