'Paul Bosvelt moet bij Feyenoord blijven'
Vrijdagavond hoorde en zag ik Paul Bosvelt in het NOS Sportjournaal. Hij stond verslaggever Bert Maalderink te woord. En ik vond Bosvelt nerveus en geïrriteerd klinken. De dagen ervoor had ik nog tegen collegas gezegd dat Bosvelt met het inleveren van zijn aanvoerdersband niets anders wilde dan van wat extra sores af zijn, waardoor hij (nog) beter gaat presteren. Maar er bleek meer aan de hand. Bosvelt verklaarde inderdaad zich wat meer op zijn eigenlijke vak te willen concentreren, ook omdat het vorig seizoen tussen hem en trainer Bert van Marwijk niet altijd boterde. Bovendien voelde hij zich (hij leek te gaan zeggen: in de steek gelaten, maar hij zei:) slecht behandeld door een paar personen binnen de club. Daar wilde hij verder niet op ingaan. Onrust dus, stelde de verslaggever vast. Maar die was er al, antwoordde de voetballer.
© Pro Shots
Ik vond het een intrigerend stukje televisie. Het was de dag van de transfers, in een week waarin de nationale en internationale voetbalmakelaars eindelijk weer eens aan beleg op hun brood durfden te denken. Het zal Paul Bosvelt een rotzorg geweest zijn dat Frank de Boer voor Turkije koos. Echter, het vertrek van zijn maatje en Feyenoords steunpilaar Pierre van Hooijdonk naar hetzelfde land moet ontzettend pijn hebben gedaan. Nota bene kort na het vertrek van Bonaventure Kalou naar Auxerre en Brett Emertons overgang naar Blackburn Rovers. Het maakte Bosvelts humeur er almaar slechter op.
Ik heb Paul Bosvelt altijd, meer dan Pierre, een echte Feyenoorder gevonden. Hij sjokt en zwoegt over het veld, hij incasseert en deelt uit, hij kan verdedigen en aanvallen en hij wil altijd winnen. Bosvelt is al jaren een uitstekende speler, gelukkig inmiddels tot international geworden. Gezegend met een groot gevoel voor humor en eerlijkheid, die voor een verslaggever altijd prettig is. Bosvelt, middelpunt in de kleedkamer, wist (en weet) als geen ander wat er rondom en met de spelersgroep van Feyenoord ging gebeuren. Hij vreesde het vertrek van de betere en belangrijkere spelers en besefte al heel vroeg dat Feyenoord wel wat kon en wenste terug te doen, maar dat dat niet genoeg zal zijn om dit seizoen hoger te reiken dan het vorige. De jonge spitsen van Partizan Belgrado en FC Utrecht en de oude verdediger van RKC Waalwijk kunnen logischerwijs niet het vertrek van zoveel klasse, ervaring en doelpunten compenseren. De winnaar Bosvelt vreest weer een moeizaam jaar en weet dat er dus nog meer van hem verwacht zal worden. Bovendien voelt hij dat de sfeer in de kleedkamer zonder die drie anders zal zijn. Voor hem minder.
Ik denk dat Paul Bosvelt ook best weg had gewild of wil. Ik denk dat Bosvelt garanties wil als het gaat om (nog meer) nieuwe spelers. Ik denk dat Bosvelt door de ontwikkelingen bij Feyenoord nog meer zekerheid voor zichzelf wenst. Ik denk dat Bosvelt momenteel heel wat aftobt.
Bert van Marwijk zei vorige week dat Feyenoord zich niet zoals zoveel andere (Europese) clubs in de geldelijke problemen wil werken. Dat is best een goed standpunt, maar Bosvelt heeft daar maling aan. Die wil om het hoogste strijden, met de besten, en als de situatie bij zijn club zo drastisch verandert, dan wordt Paul onrustig en zelfs nerveus. Dan levert hij zijn aanvoerdersband in en doet hij sikkeneurig over Feyenoord, bepaalde mensen die daar werken, de trainer en zichzelf in een gesprek met een tv-verslaggever. Dat nu acht ik een echte bedreiging voor de club. Dat Feyenoord een aantal spelers laat vertrekken, kan ik billijken, maar Paul Bosvelt moet blijven. Opgewekt, voorop in de strijd, zonder frustraties. Voor die Bosvelt moet Feyenoord snel een knieval maken.
Kees Jansma