Pascal Bosschaart: ‘Dit kan het beste Feyenoord van de laatste jaren worden’

Gefeliciteerd, je behoort tot de eerste voorselectie van de nieuwe bondscoach Marco van Basten voor de oefenwedstrijd in en tegen Zweden op 18 augustus.

‘Ik dacht eerst dat het een geintje was. Ik zat in de auto op weg naar het stadion, toen ik werd gebeld door mijn moeder en mijn vrouw die op het strand lagen. Zij hadden het nieuws gehoord van mijn vader, die naar de persconferentie op tv zat te kijken. Ik kan het bijna niet geloven. Het is dan weliswaar maar een voorselectie, maar het is toch de eerste keer dat ik er echt bij zit, nadat mijn naam vorig seizoen al eens werd genoemd. Het enige dat ik nu moet doen is presteren bij Feyenoord, zodat ik een échte selectie kan afdwingen voor de wedstrijd tegen Zweden.’

Hoe kan het dat het shirt van een van FC Utrecht afkomstige verdediger het meest verkochte tricot is in de fanshop van Feyenoord?

‘Ik heb het ook gehoord, maar ik heb zelf echt geen lading shirts ingeslagen of zo. Het was een volslagen verrassing. Samen met het shirt van Dirk Kuijt word ik het meest verkocht. Blijkbaar vinden de mensen het leuk dat ik voor Feyenoord speel. Dat merkte ik al voor de eerste training en ook toen ik vorige week tijdens de Open Dag die helikopter uitstapte. Ik liep met Bart Goor en Karim Saidi het veld op en hoorde ineens dat de supporters mijn naam scandeerden. Ik weet, het is een cliché, maar je krijgt echt kippenvel. Het zal er best mee te maken hebben dat ik Rotterdammer ben, naast De Kuip ben geboren.’

En dat je van jongs af aan supporter bent.

‘Ook dat, ja. Ik kom uit een Feyenoord-nest. Mijn vader en moeder zijn echte supporters en ikzelf heb vroeger veel wedstrijden bezocht. Toen ik vorige week uit die helikopter stapte, kreeg ik wel even een flash-back. Vroeger zat ík daar in het stadion. Ook toen ik al bij FC Utrecht speelde, ben ik veel gaan kijken. Als ik kon, zat ik in De Kuip en ja, dan kijk je toch als supporter.’

Je hebt vrij gemakkelijk je weg gevonden, lijkt het.

‘Komt doordat ik geen moeilijke jongen ben. Het was best speciaal, na zeven jaar FC Utrecht binnenkomen bij een nieuwe club. Het gaf een andere prikkel, maar ik ben de kleedkamer in gestapt, heb iedereen de hand geschud en verder gedaan wat ik altíjd deed. En zo moeilijk was het nou ook weer niet. Ik ken de club als mijn broekzak. Ik heb er jarenlang gespeeld en daarna ben ik er heel vaak geweest, ook al omdat mijn broertje hier in de jeugd speelt. Het maakte dat de aanpassing eigenlijk als vanzelf ging.’

Ook voetballend?

‘Ik speel lekker mee, dus je zou kunnen zeggen dat ook dát makkelijk is gegaan. Vanuit mijn achtergrond weet ik wat Feyenoord verwacht van een linkervleugelverdediger. Ik moet mijn man uitschakelen en pas daarna kan ik me inschakelen om méér te doen. Bij FC Utrecht heb ik ook vaak als linksback gespeeld. Ik verwacht geen problemen.’

Hoe beoordeel jij dit Feyenoord, als je deze ploeg afzet tegen de elftalen waartegen je de laatste jaren met FC Utrecht hebt gespeeld?

‘Dan denk ik dat dit het beste Feyenoord van de laatste jaren kan worden. Er zit heel veel kwaliteit in de ploeg en wat helemáál prettig is: we kunnen alle kanten uit. Ik denk dat dát weleens onze kracht kan worden. Tegen Arminia Bielefeld speelden we met een ruit op het middenveld, maar een wedstrijd later kunnen we dat systeem net zo makkelijk veranderen in een speelwijze met buitenspelers. Met Dirk Kuijt, Thomas Buffel en Danko Lazovic staat er een fantastische voorhoede, die steeds beter raakt ingespeeld. Als alles klopt en we de slordigheden uit ons spel krijgen, dan staat er een potentieel topelftal. Daarmee wil ik de andere teams overigens niet tekortdoen. Feyenoord won in 2002 de UEFA Cup, dus dan kun je niet zeggen dat het een slechte ploeg was. Die prestatie moeten wij nog maar eens zien te evenaren. Ik wil alleen zeggen dat dit Feyenoord wel de potentie heeft heel goed te worden.’

Wat opvalt is het positivisme en het plezier.

‘Ja, maar dat is ook terecht. We spelen goed, dus daardoor stralen we automatisch plezier uit. Ik vind echt dat we een goede groep hebben, kwalitatief ontzettend sterk. De basis hebben we gelegd in het trainingskamp in Duitsland. Daar hebben we hard gewerkt aan de automatismen. Tegen Arminia Bielefeld speelden we een heel goede wedstrijd, maar vervolgens verloren we de finale van Partizan Belgrado. Dat betekende toch een anticlimax van een verder fantastisch trainingskamp. Dan kun je wel zeggen dat het maar een toernooitje om een of andere Alpen Cup was, maar daar hebben wij de kans laten liggen de eerste prijs te pakken met Feyenoord. Ook al is het een lullige prijs, het staat toch leuk als je ’m wint. Dat geeft de voorbereiding iets extra’s. Ik vind dat wel een goede eigenschap. Iedereen is maar met één ding bezig: presteren.’

Had je het zo goed verwacht?

‘Ja, dat is ook niet moeilijk als je de kwaliteiten ziet van de spelers. Het is alleen belangrijk dat we nu een team worden. Daarmee kunnen we het verschil maken. Ik heb zeven jaar bij FC Utrecht meegemaakt hoe belangrijk dat kan zijn.’

Hoe word je dat?

‘Daar is geen formule voor. Bij FC Utrecht deden we met de hele selectie ook veel dingen buiten het voetbal om. Gingen we ’s avonds – als het programma het toeliet – de stad in, of uit eten, dat soort dingetjes. Daardoor krijg je onderling sneller een band. Bij Feyenoord is dat nog niet zo, maar dat komt ook doordat we in de voorbereiding weinig tijd hebben om dingen te ondernemen. Wel zijn we in de eerste week gaan barbecuen en dan merk je al dat spelers dat als positief ervaren. Ik hoop dat we dat in de toekomst vaker zullen doen, maar voorlopig moeten we eerst maar eens zorgen dat het elftal er staat.’

In welk opzicht is de voorbereiding bij een topclub anders?

‘Ik kan het alleen maar met FC Utrecht vergelijken en dan valt op dat het bij Feyenoord allemaal veel voetbalgerichter is. In Utrecht liepen we in de voorbereiding altijd heel veel. Daar hadden we Rob Druppers, een atletiekman. Ik had er geen moeite mee. Conditioneel was ik altijd heel goed, maar bij Feyenoord zegt conditietrainer Toine van de Goolberg terecht dat je als voetballer nooit een halfuur achter elkaar loopt. Hij kiest voor kort werk. Ik vind dat wel prettig, vooral omdat we daardoor heel veel met de bal doen.’

Is je leven veranderd, sinds je weer Feyenoorder bent?

‘Nee, het is nu juist rustiger, in vergelijking met de periode waarin mijn overgang naar Feyenoord speelde. Toen was het wél druk. Ik wist dat Feyenoord me graag wilde hebben, maar er werd maar niets getekend. Ik moest steeds de vraag beantwoorden: “Ga je?” Dat is moeilijk, omdat Feyenoord met FC Utrecht onderhandelde over de transfersom. In de media las ik dat het rond was, maar ikzelf wist van niets. Ik heb nog nooit de kranten zo graag willen geloven als in die periode. Het is ook raar. Weten zij dan meer dan ik?, dacht ik. Die hele periode voordat het rondkwam heeft me meer beziggehouden dan ik had gewild.’

Had je er last van?

‘Ja, het ging ten koste van mijn spel, daar ben ik heel eerlijk in. Ik heb in die periode niet de beste wedstrijden gespeeld voor FC Utrecht. Onbewust was ik er te veel mee bezig. Mijn wedstrijdinstelling heeft mij erdoorheen gesleept, maar ik kon niet brengen wat ik normaal wél liet zien.’

Ook omdat een overgang naar Feyenoord twee keer eerder was afgeketst?

‘Dat speelde zeker een rol. Vooral vorig jaar zomer was ik er dichtbij. Ik zat op Aruba voor het beachvoetvolley, toen Feyenoord zich bij FC Utrecht meldde. Toen dacht ik dat het ein-de-lijk ging gebeuren, maar FC Utrecht wilde niet meewerken. Het is de enige keer geweest dat ik zelf actie heb ondernomen. Vanaf Aruba belde ik met de toenmalige technisch directeur Han Berger. Of hij wat inschikkelijker wilde zijn, want met een vraagprijs van vijf miljoen euro dwarsboomde hij gewoon mijn toekomst. Het enige dat Berger zei was dat hij het een heel reële prijs vond. Dan ben je uitgepraat, maar het vrat wel aan me. Het was de tweede keer dat ik een transfer naar Feyenoord aan me voorbij zag gaan en het is altijd maar afwachten of er nog een derde kans komt.’

Feyenoord liet je meteen weten dat ze je een jaar later gingen halen.

‘Zo definitief was het niet, maar de club vertelde wel dat ze bereid was een jaar te wachten. Dat gaf me een bepaalde rust.’

Je hebt zeven seizoenen voor FC Utrecht gespeeld, maar pas de laatste twee jaar ben je echt in beeld gekomen als voetballer.

‘Dat komt doordat ik geen speler ben die opvalt. Ik was er wel, deed wel mee, maar speelde anoniem mijn wedstrijdjes. Eigenlijk ben ik met de opkomst van FC Utrecht meer in the picture gekomen. Pas in mijn laatste jaar vonden de supporters van FC Utrecht mij een goede speler, toen pas scandeerden ze mijn naam in De Galgenwaard. Dat maakt mij ook niet zoveel uit. Ik ben blij dat ik de opkomst van FC Utrecht heb meegemaakt. Twee keer de Amstel Cup gewonnen, drie keer Europees voetbal gespeeld en ík was erbij. Dat is voor mij heel belangrijk geweest.’

Niet slecht voor een speler in wie Feyenoord het in eerste instantie niet zag zitten.

‘Nou ja, ik heb destijds zélf de beslissing genomen te vertrekken bij Feyenoord. Dat was toen ik senior werd. Daarvóór heb ik gewoon alle hoogste jeugdelftallen doorlopen, maar als A-junior besloot ik in overleg met de trainers in de opleiding voor het eerste amateurelftal te gaan spelen. Daarna zou ik worden overgeheveld naar de stichting. Na dat jaar was er geen plaats voor mij in het tweede, waarop ik besloot te vertrekken. Ik kon naar FC Utrecht. Dan maar via een omweg, dacht ik.’

Dat vereist mentaliteit.

‘En dat is ook een van mijn beste eigenschappen, denk ik. Het is mij nooit komen aanwaaien, ik heb er zelf veel voor moeten doen. Als het niet lukt, blijf ik doorgaan, behalve dan met school. Daar heb ik er wel een beetje met m’n pet naar gegooid. Na de lagere school had ik havo-advies, maar ik heb uiteindelijk mijn vmbo-diploma gehaald. Dan klopt er iets niet. Ik was op school vaak met andere dingen bezig, met lol maken vooral. Achteraf ben ik stom geweest. Daarom heb ik later de cursussen Trainer/coach 3 en 2 gevolgd. Zo had ik tenminste iets om handen en kan ik bijvoorbeeld jeugdtrainer worden, als ik later stop met voetballen. Met voetbal ben ik wél altijd ontzettend serieus. Ik heb altijd geloofd dat ik er zou komen en mede dankzij de hulp van mijn ouders is me dat gelukt. Voor hen is het net zo mooi als voor mij dat ik nu toch voor Feyenoord 1 speel.’

Je hebt eindelijk je droom verwezenlijkt.

‘Daar ben ik ook ontzettend trots op. In ieder interview heb ik geroepen dat het een droom was terug te keren bij Feyenoord. Als je dat dan voor elkaar krijgt, mag je jezelf best op de borst kloppen. Ik ben blij zoals mijn carrière verloopt. Weinig jongens van 24 jaar kunnen zeggen dat ze twee Amstel Cups hebben gewonnen. Verder heb ik drie jaar achter elkaar Europees voetbal gespeeld en staat er een EK met Jong Oranje achter mijn naam. Dat heb ik allemaal bereikt door gewoon mezelf te blijven, maar ik zet er een streep onder. Ik verheug me nu vooral op de eerste wedstrijd in De Kuip. Die is komende zondag tegen Fulham, maar voor mij telt vooral De Graafschap, een week later. Een competitiewedstrijd voetballen in De Kuip, dán kun je pas echt zeggen dat je voor Feyenoord 1 hebt gespeeld.’

Volgens assistent-trainer Zeljko Petrovic viert Feyenoord volgend jaar zomer feest op de Coolsingel.

‘Volgens mij ook. Het is toch logisch dat hij dat zegt? Dat moet als je trainer bent van een club zoals Feyenoord. Dan móét je voor het kampioenschap gaan, en daar geloven wij in. Je kunt het benaderen zoals je wilt, maar als je voor de simpele manier kiest, hoeven we alleen maar 34 wedstrijden te winnen en we zijn er. Natuurlijk is het niet zo makkelijk, maar als je iedere wedstrijd ingaat met de mentaliteit die ten koste van alles te willen winnen, dan hebben wij net zoveel kans op het kampioenschap als Ajax en PSV. Ik merk ook dat de mensen hier weer eens toe zijn aan een succes. De laatste titel dateert alweer van 1999. De hoop is er, dat proef je. Ik geloof dat we vorige week een van de drukste Open Dagen van de laatste jaren hebben gehad.’

Je krijgt voor het eerst te maken met de druk dat je kampioen móét worden.

‘Daar kijk ik juist naar uit. Ik ben benieuwd hoe ik daarmee zal omgaan. De kunst is volgens mij géén druk te voelen, al word je er wel steeds mee geconfronteerd. Het is drukker, nu. Sinds ik speler ben van Feyenoord word ik steeds vaker gebeld door journalisten en andere mensen die iets van me willen. Voorlopig ga ik daar nog goed mee om, maar ik ben dan ook een makkelijke jongen. Niet iemand die snel nee zegt.’

Dat karakter kan ook tégen je werken.

‘Dat er over me heen wordt gelopen en ik voor alles en nog wat word opgetrommeld. Ik ben de laatste maanden misschien een beetje te veel in de media verschenen en daarbij heb ik ook fouten gemaakt. Achteraf had ik niet in die show van BNN moeten zitten, in dat programma van Bridget. The World according to BNN, heette het. Op zich een aardige show, maar het ging daar over het kleien van een geslachtsdeel. Het moet ook niet te gek worden. Voetbal is mijn vak, daar moet ik het bij houden. Anders zit je voordat je het weet in ieder programma. Ik moet het wat minderen.’

Mis je FC Utrecht?

‘Dat lijkt me logisch. Ik heb in mijn leven maar voor twee clubs gespeeld, FC Utrecht en Feyenoord. Utrecht is een groot deel van mijn leven en als ik tijd heb, ga ik nog steeds kijken. Ik zal vooral het lachen missen. In Utrecht heb ik fantastische avonturen beleefd, krankzinnige dingen meegemaakt. De voetbalhumor daar was ongeëvenaard. Als ik nu weer in jullie blad lees dat de spelers tijdens het trainingskamp een kalkoen hebben losgelaten in de kamer van keeperstrainer Maarten Arts en conditietrainer Rob Druppers; dat maak je nergens anders mee. Dát is typisch FC Utrecht. Ik vind dat prachtig en deed er altijd graag aan mee. Zonder humor kan ik niet, maar bij Feyenoord hou ik me vooralsnog rustig. Ik zie mezelf niet zo snel de schoenen van voorzitter Jorien van den Herik doormidden knippen. Dat kon wél bij Han Berger, die stapte eens na een trainingskamp in zijn nette schoenen en zijn tenen staken eruit.’

Is dat het verschil tussen subtop en top?

‘Bij Feyenoord wordt het ook steeds gezelliger, maar iedereen is nu aan het aftasten. Je kunt niet gelijk popie jopie doen. Op het trainingskamp naar Duitsland heb ik toch maar een karaoke-set meegenomen op de kamer. Dat bleek een succes, iedereen heeft een nummertje gezongen, tot aan de dokter toe. Dat is toch ook een teken dat het met de sfeer wel goed zit. Ruud Gullit hamert daar ook steeds op. Ook buiten het veld moeten we uitstralen dat we een team zijn. En zonder te overdrijven, durf ik te zeggen dat we goed op weg zijn.’