Paniek

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/3f61875b-ef25-4c83-9f3d-9abe1c4d6044_image1038622947857146433.jpg" /> Moet ik nu nog zeggen wat ik vond van Ierland-Nederland en na Ierland-Nederland? Velen hebben me er al naar gevraagd (Rob Stenders, Tom van ’t Hek, Ontbijt TV, de Volkskrant, Het Laatste Nieuws) en tallozen hebben er de afgelopen dagen over doorgekletst en geklaagd. Eigenlijk lijkt me dat meer dan genoeg, maar toch wil ik ook aan u mijn frustraties kwijt. Zonder in huilen uit te barsten, want er is niemand in de vaderlandse voetballerij ziek of op sterven na dood, al leek het daar in diverse commentaren wel een beetje op.

Ook ik was vooraf erg optimistisch en overtuigd van een overwinning van het Nederlands elftal (1-3). Ik baseerde dat op de uitwedstrijden in Portugal en Engeland en op de ambities van de spelers en begeleiders van het team. Er was teveel geknoeid in het eerste jaar onder Louis van Gaal en dat diende te worden rechtgezet met een plaats op het WK van 2002 als groot doel. Ik wist (en weet) dat de Ieren hetzelfde wilden bereiken, maar ik wist (en weet) dat Ierland minder voetbalkwaliteiten heeft dan Nederland. En ditmaal zou Oranje zich niet op mentaliteit laten aftroeven.

Het moeilijke aan dit stukje is dat ik zaterdagmiddag, pal voor de aftrap, een tikkie begon te twijfelen, wat u niet kunt controleren doch slechts geloven. Ik was niet voor Mario Melchiot (niet goed genoeg, liever Paul Bosvelt), ik was niet voor Arthur Numan (te weinig speelminuten op niveau, liever, als in Londen, Giovanni van Bronckhorst) en ik begreep opeens de kracht van Lansdowne Road. Wat een onvergelijkbare sfeer, wat een twaalfde man. Als dat door de onzen maar goed wordt opgepakt... Aanvankelijk was dat ook zo, heerste Nederland en waren er kansen, maar die werden knullig gemist. Mijn buurman Henk van Dorp en ik voelden het aankomen: wie niet scoort verzeilt in de problemen, en die simpele waarheid kwam uit. Ik vond uiteindelijk alleen Phillip Cocu en Marc Overmars redelijk, de overigen werden van zwak tot zwakker en raakten compleet in paniek. Waar Ierland de mentale veerkracht had om het diepe dal te overwinnen, tuimelden bijna alle Nederlanders daarin. En verraste het drama mij tenslotte niet.

Eerlijkgezegd had ik wel een mooie middag: de spanning en emotie, de favoriet die instortte, de underdog die herrees, de fans die juichten en huilden, de blijdschap en de ontgoocheling na afloop in de kleedkamers. En vervolgens de bespiegelingen. Ikzelf zou Mario Melchiot halverwege hebben gewisseld voor Paul Bosvelt (meer rust en meer voetbal), Ruud van Nistelrooy (hopeloos met zichzelf en Patrick Kluivert in de war) voor Jerrel Hasselbaink (diepe spits) en Boudewijn Zenden (gemaakt rechtsbuiten) voor Roy Makaay (die vaker op dit niveau rechtsbuiten heeft gespeeld). Overmars had negentig minuten moeten blijven staan. De bondscoach besliste anders en hij zal er best zijn redenen voor hebben gehad, waarbij ik nogmaals stel dat ik het gevoel had dat ook hij nogal paniekerig vanaf de zijlijn opereerde. Misschien, zoals hij zondag vertelde, omdat hij zag (aankomen) dat Nederland het op mentale hardheid zou gaan verliezen. Roy Keane (zwak begin, fantastisch vervolg, alleen Edgar Davids had hem kunnen bijbenen), Damien Duff (dribblekoning) en Jason McAteer (loopwonder en wel scoren in kansrijke positie) leerden Holland een lesje in opofferingsgezindheid. Zodat ik nu, in alle rust, zoveel later, kan vinden dat Nederland in zijn geheel slecht opereerde en als geheel heeft gefaald. Wie niet één keer van Ierland en Portugal kan winnen dient slechts in zijn eigen spiegel te kijken. Niemand hoeft van mij weg, iedereen heeft recht op een herkansing. Maar het zou prettig zijn als iedereen het eigen falen eens zou toegeven.

Kees Jansma