'Oranje heeft zijn minister van defensie'
Soms ontkom je er gewoon niet aan. En heeft het er alle schijn van dat de bondscoach van Nederland in het leven staat met een bijna Napoleontisch minderwaardigheidscomplex. Altijd maar weer tracht Dick Advocaat aan de hand van een spelletje zoveel-op-een-rij omhoog te klauteren op de ladder van de zelfbevestiging. Amechtig, ook dat nog. Het benoemen van de 4-0 overwinning tegen Griekenland op zich, was vorige week woensdag voor hem niet voldoende. Als ondersteunend argument haastte hij zich er nog aan toe te voegen dat 'we wel moeten bedenken dat Griekenland al vijftien wedstrijden op rij ongeslagen was'. Dat de vier treffers pas ontstonden nadat collega coach Otto Rehhagel vijf van zijn beste spelers had gewisseld en dat de Grieken tijdens het EK slechts een bijrol zullen vervullen; ach, dat vergat Advocaat voor het gemak.
© Pro Shots
Vanwaar toch die op miskenning duidende druktemakerij? Advocaat is kampioen geworden met PSV en Glasgow Rangers, is financieel onafhankelijk en is eerder bondscoach geweest. Alleen al de loutering der tijd en dingen zou hem innerlijke rust moeten verschaffen. Maar nee, twee weken geleden ontvouwde hij in VI zijn grote frustratie: deze man smeekt om liefde. 'Bijna niemand kan tippen aan de reeks van resultaten die we onder mijn leiding hebben neergezet, maar nóg wordt dat zeer kritisch bekeken. In mijn geval is er bij de media sprake van een bepaalde gekleurdheid.'
Zo is Advocaat zijn eigen minister van Defensie bij een Nederlands elftal dat in de aanloop naar het EK steeds meer een beeld schept van de pers als natuurlijke vijand. Om dan maar vanuit die strijd tegen de boze buitenwereld een soort collectiviteitszin te laten ontstaan. Neem Patrick Kluivert, die vóór het duel met Griekenland zijn beklag deed dat 'er buiten de bondscoach om een voorkeur voor Ruud van Nistelrooy als diepste spits wordt gecreëerd'. Tegen de Grieken stond hij na zijn blessure weer in de basis en leverde prompt een zeer vlakke wedstrijd af. Of neem Clarence Seedorf, die sinds jaar en dag een plaats in het hart van Oranje claimt, vorige week eindelijk weer een centrale rol op het middenveld kreeg en prompt níét dominant voetbalde.
En wat te denken van directeur betaald voetbal Henk Kesler, die vanuit de Zeister wouden ook nog wat geruis voortbracht. Mr. Henk vertelde in het AD dat het imago van het Nederlands elftal nog wel wat verbeterd kan worden. Zulks had Riemer van der Velde enkele maanden geleden in VI ook al geconstateerd. Maar aan de argumenten van het voormalige lid van de raad van toezicht - verwend miljonairsgedrag van spelers en een gebrek aan leiding en regie rond de ploeg - ging Kesler volledig voorbij. Nee, zei hij, de verwijdering tussen Oranje en het volk is de schuld van de media.
Larie. Vraag David Beckham, Oliver Kahn of Claudio Ranieri naar de halsrechtingsmethoden van de pers rond hún voetballeven, en de Nederlandse media ademen prompt de onschuld van een kindercrèche. Tijdens Nederland Griekenland bleven in het Philips Stadion zevenduizend plaatsen onbezet. Geen journalist had een oproep geplaatst niet naar de interland te reizen. Na een moeizame eerste helft floten 27 duizend toeschouwers hun vingers stuk. Daartoe had geen verslaggever ze aangezet.
Het volk wil brood en spelen, maar het wil vooral serieus worden genomen en waar voor zijn geld. De massa klapt dankbaar als Patrick Kluivert en Giovanni van Bronckhorst corners versieren door te blijven doorjagen op de bal, en de massa joelt al euforisch als er in een oefenpotje vier goals worden gemaakt.
Dat zegt alles. De overspannen coach en spelers hoeven alleen maar hun camouflagetenue uit te trekken en in plaats daarvan spelplezier, bravoure en ambitie te tonen. Want alleen zij en niemand anders krijgen het publiek terug in de polonaise. De waarheid wordt tenslotte alleen op het veld verteld.