Op tijd je voetbalschoenen meenemen
Als Frank de Boer fit blijft, zal hij volgend voorjaar als eerste Nederlander de mijlpaal van 100 interlands bereiken. Een voortreffelijke prestatie die een staande ovatie verdient. In het Europese voetbal betekent dat nog wat, al is het geen curiosum meer.
© Pro Shots
Toen de Engelsman Billy Wright in 1959 als eerste ter wereld aan zijn honderdste landenwedstrijd begon, beschouwden de Engelse media dat als een nieuwsfeit van groot belang. Wekenlang ging het over niets anders. William Ambrose Wright mocht dertien jaar vrijwel geen interland missen om tot zijn fabuleuze aantal te reiken. Sindsdien hebben wereldwijd zeventig spelers de century volgemaakt, maar dat is alleen volgens de betrouwbare tellingen. Het staat vast dat in de kleinere voetballanden vele spelers rondlopen die ook tot de volhouders onder de internationals behoren. Probleem is: de gegevens van talloze interlands zijn niet meer voor handen.
Geldt een landenwedstrijd in Europe nog als min of meer belangrijke gebeurtenis, in de periferie van het topvoetbal is een interland niet veel meer dan een toevallig partijtje tussen 22 spelers. Het komt voor dat een nationale ploeg niet meer is dan een willekeurig eftal waarvan alle spelers dezelfde nationaliteit hebben. En soms lukt dat niet eens. Trinidad-Jamaica werd vorig jaar de status van interland ontnomen omdat bleek dat bij de thuisploeg drie spelers uit Barbados hun opwachting hadden gemaakt. Ach, ze waren toch in de buurt en hadden hun voetbalschoenen bij zich...
Vorige week reisde Jamaica naar Guatemala voor een vriendschappelijk duel. Op woensdagavond verhinderde een tropische storm een potje voetbal. De Guatemalteekse officials stelden voor om de volgende dag om half één af te trappen, maar de Jamaicaanse delegatie voelde daar niets voor. Ze voerden het merkwaardige argument aan dat haar spelers mentaal niet klaar waren voor een wedstrijd zo vroeg in de middag. Om vier uur en geen minuut vroeger, dan pas waren the Reggae Boys in orde. Onmogelijk, zo oordeelde 'heel' Guatemala. Het Matteo Flores-stadion was later op de dag verhuurd aan een religieuze organisatie, die haar jaarlijkse conventie zou houden.
Omdat in Guatemala godsdienst nog voor voetbal gaat, begon de wedstrijd als compromis om vier uur; maar wel in een ander stadion, in een geheel ander deel van de hoofdstad. Het publiek bestond uit toevallige passanten. Linval Dixon vertegenwoordigde die dag volgens officieuze bron Jamaica voor de 112e keer. Hetgeen er in die regio ongeveer op neer komt dat hij voor de 112e keer op het juiste moment zijn voetbalschoenen bij zich had.
Dick Holstein