'Op het voetbalveld bestaan geen vrienden'

Ze zouden in Sydney tegenover elkaar staan; de een als linksbuiten van Oranje, de ander als rechtsback van Australië, maar wat maakte dat uit? Het weerzien was die middag ook heel hartelijk. Wilkshire had Twente in 2008 verlaten en was inmiddels een zeer goed betaalde prof van Dinamo Moskou. Ook Elia was de Enschedeërs ontgroeid en dit seizoen als een komeet doorgebroken bij Hamburger SV.

Dat was Wilkshire evenmin ontgaan. 'Je doet het nogal goed, hè?', begon de Australiër. 'Het zal morgen niet meevallen voor me... Pfff... Ik had vroeger op de training al zo'n moeite met je. Als we morgen tegen elkaar spelen, zal ik alles uit de kast moeten halen om je te kunnen afstoppen.' De nu 28-jarige routinier zei het glimlachend, terwijl hij nog eens ontspannen nipte aan zijn glaasje fris. 'Ik zal heel wat overtredingen nodig hebben', knipoogde hij.

Elia had er nauwelijks op gereageerd. Ze hadden natuurlijk talloze keren tegenover elkaar gestaan tijdens de training en toen had hij inderdaad nooit veel problemen gehad Wilkshire uit te spelen. Elia kon wel een beetje lachen om de zorgen van zijn ex-ploeggenoot. Een dag later was de lach verdwenen bij Elia. De eerste keer dat hij op Wilkshire afdribbelde voelde hij een stevige elleboog tegen zijn tanden. Elia keek verbouwereerd naar scheidsrechter Minoru Tojo, maar die keek slechts gelukzalig naar de volle tribunes. De 33-jarige Japanner floot zijn eerste A-interland en was vooral heel erg blij dat hij erbij mocht zijn. Dat bleek ook daarna. Elia werd aan alle kanten geschopt en getackled door Wilkshire en uiteindelijk zelfs bespuwd. Maar hoe wanhopig de linksbuiten ook keek naar Tojo, het bleef stil. Elia raakte meer en meer geïrriteerd en ergerde zich steeds meer aan zijn grote vriend die hem het spelen onmogelijk maakte.

Uiteindelijk was Elia nog maar met één ding bezig op het veld: die vervelende etterbak Wilkshire. Het leverde een dramatische slechte eerste helft op. Zeven keer leed Elia balverlies, terwijl hij vrijwel elk duel verloor. De dreigende linksbuiten die hij een maand eerder was in Glasgow, verdronk op het moerassige veld van Sydney. Het kwam hem in de rust te staan op een pittige reprimande van de technische staf. Elia werd op een harde manier duidelijk gemaakt dat Australië-Nederland geen privé-oorlog was tussen hem en Wilkshire, maar dat hij gewoon zijn taken moest uitvoeren.

De aanvaller pikte dat in de tweede helft ook op. De revelatie van HSV begon met het simpel kaatsen van de bal en in stelling brengen van zijn ploeggenoten. Hij verloor nog maar één keer de bal en begon ook zijn duels weer te winnen. De blik was niet langer gericht op Wilkshire, maar op zijn medespelers. De onvoldoende van vóór rust was erna een dikke vóldoende. Uiteindelijk leverde Australië–Nederland zo een waardevolle les op voor Elia: op het voetbalveld heb je geen vrienden.

Taco van den Velde