Ooggetuigenverslag en de beelden: dit maakt Diego los in Buenos Aires

Als je als vaste lezer van VI je baan opzegt als leraar om te emigreren naar Argentinië, weet je dat je daar in ieder geval één ding niet gaat missen: voetbal. Nergens ter wereld wordt het voetbal zo beleefd als daar. Toch kan niemand je voorbereiden op de dag waarop het bericht binnenkomt dat Diego Armando Maradona onverwacht overlijdt. Het overkwam Rob Fila.

Onze landgenoot zat op dat moment tien kilometer verderop nietsvermoedend in zijn klas toen het nieuws binnen kwam. 'Toevallig wonen we vlak bij het ziekenhuis waar hij lag en het huis waar hij die laatste dagen verbleef. Dat was ook als Nederlander al bijzonder. Dat hij zo dichtbij is. Iedereen wist dat hij geopereerd was, maar dat was goed gegaan volgens het nieuws. Dan besef je dat deze dag een historische is. Ik ben meteen naar huis gegaan, net zoals iedereen raakt zoiets je. Je denkt wel: wat gaat er nu gebeuren? Pas toen ik thuiskwam, kreeg ik een eerste idee wat dit hier betekent. Ik was geschokt,  maar mijn Argentijnse vrouw zat thuis met de tranen in haar ogen. Zij heeft verder nauwelijks iets met voetbal, maar was toch enorm emotioneel. Dan weet je al dat dit veel verder gaat dan voetbal.'

Er worden onmiddellijk drie dagen van nationale rouw afgekondigd. De twee doen wat iedereen op dat moment doet, het nieuws volgen, contact zoeken met bekenden en reageren op het bericht dat Maradona opgebaard zal worden in Casa Rosada, het presidentiële paleis in het hart van de hoofdstad. 'Drie dagen zou er voor mensen de kans zijn om hem een laatste groet te brengen. In het paleis in het centrum. Dan weet je dat je wat kan verwachten maar dit valt niet te beschrijven.'

Een miljoen mensen

Al bij het ochtendjournaal zien ze de rijen die zich hebben gevormd voor het paleis. Vanaf zes uur gaan de deuren open. De regering verwacht een miljoen mensen. Overal lopen mensen richting stad. Spandoeken met teksten als God kan niet sterven, hij is onsterfelijk. Hoedjes met Dank je God en nummer 10. 'Want terwijl we nog een flink eind moesten lopen, zagen we ineens de straten al vol staan, na negen maanden van lockdown was dat sowieso al bijzonder, maar het was een vreemd soort stadionsfeer waarbij werd gezongen. Mensen vonden het prachtig dat wij als Nederlanders daar waren en boden ons een plaats aan in de rij. Maar de wachttijd was daar op dat moment al vijf uur.

We zijn gaan lopen en belandden in een film met huilende en zingende mensen door elkaar.

De geur van barbecues. Overal straatverkopers met worst, vlees en bier langs de rij. Die is breed en niet te overzien qua lengte, maar niemand die duwt, overal geduld. Mensen beginnen te zingen, de combinatie van die klanken golft door de rijen en sterft weer weg, tot een andere groep weer begint te klappen. Het zijn al vreemde tijden, maar je beseft dat je iets heel bijzonders meemaakt, dat je vooral voelt. Overal sjaals, hoedjes. De beelden uit Napels die mensen elkaar laten zien. De verkeersborden hebben boodschappen en hoe verder je richting plein gaat, hoe dieper het gezang. Anders dan normaal, even intens maar geladen met een andere emotie.'

Het lijkt wel de dag waarop de grootste wedstrijd aller tijden gespeeld zal worden. Overal mensen met nummer 10, het meeste in het mooie donkerblauw van Boca Juniors. Ook veel mensen met een tricot van het nationale team en veel fans van andere clubs in hun tenues. Newells Old Boys, Indepediente. En ja, ook het wit en rood van rivaal River Plate. Dat is echt volkomen onvoorstelbaar in dit land.'

De Nijmegenaar, die waarschijnlijk als enige in dit voetbalgekke land op deze dag een vlag van NEC aan zijn huis heeft hangen, komt met zijn vrouw steeds dichter bij het grote Plaza de Mayo en samen zien ze ook de steeds toenemende politiemacht. Er gaan geruchten dat de toeloop te groot is, dat de autoriteiten langzaam maar zeker ook in zien dat het volkomen onmogelijk is een miljoen mensen langs de kist gaan lopen.

Bloem

'We kregen nog het aanbod vooraan in te schuiven omdat we uit Nederland kwamen, daar was het nog een dik uur. Natuurlijk had ik dat ervoor over gehad, vijf uur ook wel. Maar hoe goed iedereen zich ook gedroeg, je voelde ook dat deze emotie en massa een risico met zich meebracht. De twee besluiten net op tijd toch weer wat afstand te nemen. 'Daarna komt het bericht dat iedereen die nog niet bij het plein was, daar ook niet op zou komen. Vanaf dat moment was het ook flink mis. Mensen drongen aan er werd traangas geschoten, met stenen en flessen gegooid. Het nieuws ging natuurlijk kilometers door de rijen en ik vergeet die beelden van stoere fans met een bloem in hun hand niet meer. Grote mannen die stonden te huilen, stelletjes met de armen om elkaar heen.'

De verwarring wordt nog groter als later een begrafeniswagen met het stoffelijk overschot van de nationale held langs de resterende massa op het plein rijdt. De drie beloofde dagen gaan er ook niet meer komen. Volgens de eerste berichten op last van de familie.

Bella Vista

Op tv zijn er beelden die bijna symbolisch zijn voor het leven van de man die altijd en overal achtervolgd werd door journalisten en fans. Tientallen mensen volgen hem zelfs nu nog op scootertjes richting laatste rustplaat. Door politie op motors wordt de afstand tot de zwarte wagen bewaard. Als de held van het volk daarna zo snel mogelijk naar de laatste rustplaats wordt gebracht, staan er alweer duizenden mensen langs de route. De geluidsgolf draagt hem zijn laatste kilometers. Hij arriveert op begraafplaats Bella Vista, waar ook zijn ouders liggen.

Via dronebeelden en geluiden zie je een klein groepje mensen wandelen met de kist. Je hoort de vogels fluiten. Diego heeft rust.

© Pro Shots

© Pro Shots

© Pro Shots

© Pro Shots

© Pro Shots