Oefenpotjes

data-height="150" data-width="120" data-align="clear" data-caption="" src="http://www.vi.nl/upload/2fbd5d7f-8845-4d8e-a700-96b206a153d6_image2019058272396102855.jpg" /> Vorige week heel wat oefenpotjes gezien. Zuid-Korea-Schotland, Ierland-Nigeria, Frankrijk-België, Verenigde Staten-Nederland en Zuid-Afrika-Schotland. Ik vond de Koreanen het leukst. Snel, fysiek ijzersterk, gretig. Schotland, onder leiding van Berti Vogts nogal nadrukkelijk uitdobberend, verloor met 4-1 en mocht daar blij mee zijn. De Belgische vechtmachine won via Marc Wilmots in de laatste minuut van de Fransen (zonder Zinedine Zidane en Thierry Henry), waarmee Frankrijk gelukkig weer wakker is. Nigeria, met Nwankwo Kanu en Pius Ikedia, deed in Dublin wat Nederland daar niet kon: winnen. En Nigeria deed dat met matig voetbal, daarmee aangevend dat Ierland straks een figurant is tijdens het WK. Evenals Zuid-Afrika en de Verenigde Staten. De Amerikanen schiepen zich tegen Nederland weliswaar een handvol goede kansen - tenietgedaan door de dekselse Ronald Waterreus - maar hadden daarentegen best meer tegendoelpunten kunnen oplopen. Het winstpunt voor Nederland was dat het best voor een aardig resultaat werkte. (Zoals het hoort, maar wat gezien het aantal afzeggingen en afwezigen en het moment waarop werd gespeeld niet werd verwacht.)In diverse Nederlandse kranten en op radio en tv las en hoorde ik van collega?s dat het nogal navrant is dat het Nederlands elftal momenteel niet meer is dan een sparringpartner van teams die wél naar het WK gaan. Een aantal spelers en journalisten verzuchtte vorige week, nu het eindtoernooi nadert, steeds meer de pest in te hebben over de mislukte kwalificatiewedstrijden. Dat we er straks niet bij zijn... Ik heb dat dus helemaal niet. Ik verheug me enorm op het evenement in Zuid-Korea en Japan. Al in Dublin had ik destijds het Nederlandse echec verwerkt, ook omdat ik het de hartstochtelijk knokkende Ieren en hun no-nonsense coach Mick McCarthy wel gunde.Vanaf dat moment maak ik me op voor de echt serieuze confrontaties. En zap ik me suf langs alle mogelijke kanalen om straks mijn favoriet voor de eindzege te kunnen kiezen. Als zovelen had en heb ik Frankrijk en Argentinië hoog genoteerd. Maar inmiddels heb ik Italië (ja echt) en Brazilië aan mijn lijstje toegevoegd. Bij de Italianen weet ik niet eens precies waarom. De hele selectie komt mij toch minder zwak voor dan ik aanvankelijk dacht en EURO 2000 heeft bewezen dat Italianen nou eenmaal toernooispelers zijn, in tegenstelling tot wellicht op papier meer getalenteerde elftallen zoals Portugal en Spanje. Na vorige week woensdag (Bayer Leverkusen-Real Madrid) telt dus ook Brazilië weer volop mee. Met een aantal landgenoten zetten we op de tribunes van Hampden Park in Glasgow de Braziliaanse mogelijkheden op een rijtje en kwamen we tot de conclusie dat het wedstrijdschema (China, Costa Rica, Turkije) Brazilië in ieder geval de gelegenheid biedt ingespeeld te raken voordat het grote werk begint. En Roberto Carlos, Lucio, Cafu, Rivaldo, Zé Roberto en Ronaldo hebben enorm veel extra?s te bieden, als de overigen maar hun aanvullende taak beseffen.Ik ga dus voor de gevestigde landen. En hoop op de Spanjaarden (Raúl), de Zweden (Henrik Larsson, Marcus Allbäck), de Denen (omdat het de Denen zijn) en de Nigerianen, omdat het een wondertje zou zijn als die de eerste ronde doorkomen. Voor mij kan het WK niet snel genoeg beginnen en niet lang genoeg duren. De koorts heeft mij al te pakken. Niet de Oranje-koorts. Nederland heeft zich simpelweg niet geplaatst, punt uit. Sentimenteel achterom kijken heeft geen zin en is onterecht. Die Oranje-oefenpotjes tegen Engeland, Spanje en Amerika zijn alleen maar goed om de spelers ervan te doordringen dat zij die ons in 2006 niet meer mogen aandoen.Kees Jansma