Nog even en Dafne Schippers debuteert in de Premier League

De ploeg van Pep Guardiola is in de race voor prijs nummer twee, drie en vier. Volgende week zaterdag wacht Brighton & Hove Albion op Wembley voor de halve finale om de FA Cup. Drie dagen later is het kwartfinale Champions League tegen Tottenham Hotspur. Tussendoor moet de titelstrijd worden betwist.

Je vraagt je af: hoe blijven spelers fit? En met fit bedoel ik de fitheid die je nodig hebt om in een topwedstrijd het verschil te kunnen maken. Ik bedoel Cristiano Ronaldo-fit. Knock out-fit. Het is onmogelijk dat Manchester City dit helse ritme tot diep in mei volhoudt zonder dat er spelers spontaan omvallen.

Dat heeft niet alleen te maken met de opeenstapeling van duels. De intensiteit van de Premier League is met geen andere competitie te vergelijken. Laatst vroeg ik me na zestig minuten Tottenham Hotspur - Arsenal af waar ik eigenlijk naar zat te kijken. Was dit nog wel voetbal? Of neigde het naar een vorm van atletiek met ergens in de verte een bal? In gedachten zag ik Dafne Schippers al warmlopen. Ze zou een machtig wapen zijn in wat de evangelisten van het moderne voetbal De Omschakeling noemen.

Het programma van Manchester City:

De mannelijke Dafne Schippers bestaat al. Wolverhampton Wanderers heeft een van de beste voetballers aller tijden onder contract staan als voetbal een sport was geweest waarbij de score niet werd bijgehouden. Dan zou Adama Traoré altijd als eerste op het wedstrijdformulier staan. Maar voetbal is nu eenmaal een sport waarbij de score wordt bijgehouden. Dan is het handig dat je niet het stadion uitrent wanneer je aan het omschakelen bent.

Laat ik bij de kern blijven en Dafne vergeten. Wat me aan de Premier League begint tegen te staan, is dit: je ziet steeds minder voetbal. De artiesten verzuipen in het rendementsdenken van de trainers. Ik keek vroeger naar Match of The Day omdat ik David Ginola wilde zien dribbelen. In de uitslag van zijn ploeg was ik totaal niet geïnteresseerd. Als ik aan Engels voetbal denk, denk ik aan Ginola. Aan Gianfranco Zola ook. Of Matthew Le Tissier. Een hele generatie is van Arsenal gaan houden omdat ze betoverd werden door Thierry Henry en nog meer door Dennis Bergkamp. Nu zit je op zaterdagmiddag vrijwillig te kijken naar Lucas Torreira.

Het voetbal is langzaam de kant van Torreira en co opgeschoven, terwijl we verlangen naar de schoonheid van Bergkamp. In de Premier League is nauwelijks ruimte voor de creatieve geesten van de sport. Ze worden verpulverd door perfect getrainde atleten, door menselijke machines die als Formule 1-wagens zijn afgesteld. Het is wachten op het debuut van de eerste robot.