'Nee tegen Europa, ja voor Marco'

Sinds woensdag twee weken geleden ben ik ondergronds gegaan. Op die dag stemde Nederland massaal tégen de Europese grondwet en de gevolgen zouden apocalyptisch zijn, zo wisten de politici zeker. Volgens de intimidatiespecialisten zou bij een nee het licht uitgaan in Nederland, en nog erger: het zou oorlog worden. Voorzover ik het vanuit de onderwereld kan overzien valt de schade vooralsnog mee. Zowel met de hel als met de verdoemenis. De strijdkrachten van EU-voorzitter Luxemburg zijn ons land nog niet binnengevallen, het spaarlampje is voldoende om de daklozenkrant van Klaas te lezen en ook zijn we nog steeds niet uit de Europese zone van de kwalificatiereeks voor het WK van Duitsland gegooid. Het werd vorige week zaterdag 2-0 tegen Roemenië, zo vertelde de wereldontvanger. Dat hartgrondige nee en die besliste afwijzing van het Haagse gekakel waren natuurlijk geen toeval. De overheid probeert immers stelselmatig het leven van de voetballerij zuur te maken, uitgerekend volkssport nummer één. Geen wonder dat het volk ook dáárom rebelleert. In plaats van de sport te stimuleren en te profileren als bindmiddel in een steeds meer individualiserende samenleving, heeft de politiek het afgelopen decennium de ene na de andere stok in de wielen van het profvoetbal gestoken.

Zo hielp de NMa, de Nederlandse Mededingingsautoriteit, het collectief verkopen van de tv-rechten aan Canal+ om zeep, waardoor de clubs individueel moesten onderhandelen en inkomsten misliepen. Zo was minister Donner van Justitie er debet aan dat de sponsorovereenkomst tussen de Eredivisie CV en Holland Casino is beëindigd.

Zo heeft de invoering van de Flexwet, waarbij de contracten van spelers na een bepaalde periode moeten worden omgezet in een vast dienstverband, de profclubs handenvol geld gekost. Zo bemoeiden politici zich met de recente tenderprocedure over de tv-rechten, er was zelfs een politicus die omroepen adviseerde hieraan niet deel te nemen. Zo heeft het ministerie van Financiën besloten met terugwerkende kracht (tot 1 juli 1994) vennootschapsbelasting in te voeren voor bvo's. De voetballerij als welkome melkkoe.

Zo blijkt Den Haag, onder aanvoering van minister Remkes van Binnenlandse Zaken, geen voorstander van de play-offs die komend seizoen worden ingevoerd. De KNVB krijgt slechts toestemming voor een proefjaar, met als voorwaarde dat supporters over een uitkaart mét pasfoto beschikken. De echte mogelijkheden om ongeregeldheden aan te pakken in de vorm van een lik-op-stuk-beleid en een meldingsplicht voor mensen met een stadionverbod, weigert de politiek al jaren in te voeren. Overigens wil Den Haag wél weer profiteren van de play-offs. Alle inkomsten en omzetten van de extra wedstrijden zijn immers fiscaal belast.

Zo wil diezelfde overheid ook de kosten van politie-inzet rondom wedstrijden, toch niet meer dan handhaving van de openbare orde, gaan doorberekenen aan de profclubs. Terwijl die al forse investeringen hebben gedaan in de bouw van veilige en comfortabele stadions, en een leger aan stewards hebben opgeleid die de consument ontvangen en begeleiden. Niemand moet dan ook vreemd opkijken als de clubs een deel van die kosten gaan doorbelasten aan sponsors en supporters. Geen wonder dus dat de politiek ook dáárom steeds meer vervreemdt van het volk.

Tegen Roemenië bleef Marco van Basten voor de tiende keer op rij ongeslagen als bondscoach. Een record, zo meldt de wereldontvanger in mijn schuilkelder. In 2006 wordt Oranje wereldkampioen, daarna moet Van Basten zich maar opwerpen om de eerste gekozen premier van Nederland te worden. Marco for president. Klaas knikt dat het goed is.

Peter Wekking