'Nederland heeft nieuwe nationale feestdag'

Zelden beleefde een international een grootsere rentree dan Clarence Seedorf laatst rond Nederland-Engeland. Zelfs bij de terugkeer van Frank Rijkaard en Ruud Gullit in Oranje in de jaren negentig was de erehaag schraler. Tijdens het eerste het beste trainingspartijtje kreeg Seedorf een oranje hesje, ten teken dat een basisplaats nakende was. En voor de wedstrijd kreeg prompt hij het rugnummer 10, het uitroepteken van de vedette. Het is dat Seedorfs jet uit Milaan wind tegen had en hij met vertraging in Nederland was gearriveerd, anders was de maestro geheid eerst nog op de landauer gehesen voor een parade langs wegen en door dorpen.

Als zon van hem alleen scheen Seedorfs licht gedurende drie dagen boven Oranje. Zelfs de volle Amsterdam Arena ademde op woensdagavond de benevelde sfeer van een Engelse pub op vrijdagmiddag. In zijn voormalige spookhuis, waar jaren achtereen een ongenadig fluitconcert op hem neerdaalde als hij met AC Milan op visite kwam, werd zijn naam bij het oplezen van de opstelling het luidst begroet. En bij elk balcontact van Seedorf dansten de klompen op de tribune zelfs een onvervalste polonaise.

Clarence for president. We zijn een raar volk. Want de collectieve jubel die Seedorf bij zijn eerste interland sinds het EK 2004 van Portugal ten deel viel, zegt iets over de staat van dit gedoemde land. Snel gestresst en ontevreden als we zijn, hunkeren we naar verlossing, of het nu op de voetbalvelden of in de politieke achterkamertjes is. Pim Fortuyn dankte er ook zijn opkomst aan. Een beetje propaganda, een beetje demagogie van de media waarin hoop op betere tijden verpakt wordt en we zijn om met z'n allen. Met Clarence meer geluk, zoiets. Vergeten zijn de gemiste penalty's, de zonnebrillen en de Ferrari's.

De Seedorf-hype zegt ook iets over het toenemende chagrijn over het beleid van Marco van Basten. Oranje draait zelden, de bondscoach des te meer. Op de vrijdag vóór het duel met de Engelsen verklaarde hij nog stellig geen spelers te selecteren op de kwaliteit van hun interviews, twee dagen later haalde hij Seedorf vrolijk en vrij van verleden bij de selectie. Alsof de drievoudige Champions League-winnaar door de bondscoach bij eerdere gelegenheden niet was gediskwalificeerd als de slippendrager van Nicky Hofs en Theo Janssen.

Het gedoe rond de Comeback Kid zegt tevens iets over de pathetische striptease waaraan Seedorf zichzelf heeft onderworpen. Geheel tegen zijn sterke trots in had hij zijn arrogante en vroegwijze ik van weleer ingeruild voor de kwetsbaarheid van een naakte boreling. Reserve van Wesley Sneijder? Het deerde hem niet. 'Als de bondscoach zijn armen opent, spring ik erin.' Met die roomse blijmoedigheid meldde Seedorf zich vorige week in Noordwijk om aan één tafel te mogen lunchen met Stijn Schaars en Urby Emanuelson. De ontvangst was erg warm, prevelde hij er ook nog bij.

Zo voetbalde de nieuwe Seedorf tegen de Engelsen ook: nederig tot en met. Avontuurlijk als hij normaal gesproken is, speelde hij ongekend gedisciplineerd, geknecht naar het takenvoetbal van Van Basten. Seedorf trof het daarbij niet dat hij moest opdraven in het slechtste Oranje sinds na Dick Advocaat de jaartelling opnieuw is begonnen. Het moet gezegd dat de middenvelder de wedstrijd beter verteerde dan het balorige Oranje-legioen. Dat smeekte zingend al snel om Ruud van Nistelrooy.

Of de goalgetter van Real Madrid in februari tegen Rusland in de genade van Van Basten wordt aangenomen, is ongewis. Of Seedorf dan definitief terugkeert in de moederschoot van Oranje evenzeer. Eén ding is wél zeker: na Koninginnedag hebben we er een nationale feestdag bij. Sinds vorige week woensdag vieren we elk jaar op 15 november Clarence-dag. Nederland is er in elk geval klaar voor.

Peter Wekking