Na pechmoment komen Noord-Ierse zwaktes bovendrijven
Wales heeft de kwartfinale van het EK bereikt door Noord-Ierland te verslaan. Namens VI analyseert Taco van den Velde het duel, dat in 1-0 eindigde.
© Pro Shots

Achtste finale
25 juni 2016
Parc des Princes, Parijs
In de vele statistieken die in de groepsfase zijn bijgehouden komt Noord-Ierland er het slechtst vanaf. Qua balbezit, aantal passes, balveroveringen, gewonnen duels, aantal schoten: van alle 24 ploegen doet niemand het zo matig als deze EK-debutant. Er waren voor de achtste finale-wedstrijden dan wel acht ploegen naar huis, maar op papier was Noord-Ierland de formatie met de minste kwaliteit.
Het sterkste punt van de ploeg is waarschijnlijk dat ze ze zich uitstekend bewust zijn van die tekortkomingen. Er is bijvoorbeeld één klassement waar de Noord-Ieren wel de ranglijst aanvoeren: dat van de meeste lange ballen. Als je te weinig kwaliteit hebt voor een normale opbouw, dan kun je de bal inderdaad maar het beste naar voren schieten in plaats hem op eigen helft te verliezen.
Noord-Ierland heeft er geen enkele moeite mee om zich aan te passen aan de tegenstander. De ploeg speelde de hele groepsfase in 4-5-1-formatie, maar om de ruimtes zo klein mogelijk te maken voor Gareth Bale en Aaron Ramsey werd door bondscoach Michael O'Neill tegen Wales gekozen voor een vijfmansdefensie.
Omdat Wales ook zijn gebruikelijke 5-4-1 strijdwijze hanteerde was Wales - Noord-Ierland (lange tijd) een weinig opwindend duel waarbij de nul heilig was voor beide ploegen. In aanvallend opzicht werd slechts gegokt op een standaardsituatie of een moment van individuele klasse. Het enige doelpunt viel uiteindelijk via een voorzet van Bale die door Gareth McAuley in eigen doel werd gewerkt.
Het was het moment dat Noord-Ierland moest omschakelen van een verdedigende naar een aanvallende speelwijze. Het was dus ook het moment dat alle tekortkomingen boven kwamen drijven. Ook in de slotfase was Noord-Ierland niet bij machte om ook maar iets af te dwingen. De Noord-Ieren gaan naar huis en dat is geen verrassing. Een plaats bij de beste zestien ploegen van Europa was al veel meer dan iemand vooraf had kunnen en mogen hopen.




