Na de crash keerde Antonio terug, maar Engeland keek weg

In datzelfde gesprek vertelt Antonio openhartig hoe hij merkte dat Engelse clubs hem niet langer aandurfden. Niet omdat hij niets meer kon, maar omdat het risico te groot werd geacht. 'Er waren managers en clubs die me niet eens wilden bekijken vanwege wat er was gebeurd, het ongeluk en de blessure. Sommige eigenaren hielden het tegen. In het voetbal kan een manager je willen, maar het is het geld van de eigenaar', zegt hij. Voor de 35-jarige spits voelt dat als een harde constatering, zeker gezien zijn staat van dienst bij West Ham United, waar hij 323 wedstrijden speelde en uitgroeide tot all time topscorer van de club in de Premier League.

In december 2024 sloeg het noodlot toe. Tijdens storm Darragh raakte Antonio met zijn Ferrari van de weg in Epping Forest en botste tegen een boom. Hij brak zijn dijbeen op vier plaatsen en liep meerde beenbreuken op. Het was een bijna fataal ongeval dat zijn loopbaan abrupt stilzette. Zelf herinnert hij zich niets van de crash. 'Mijn familie heeft het meer meegemaakt dan ik', vertelt hij. Wat volgde was een lang revalidatietraject waarin hij opnieuw moest leren lopen, daarna rennen en springen. 'Het zwaarste was niet het herstel. Het waren de tegenslagen', aldus Antonio.

Terug, maar onder voorwaarden
In juni 2025 maakte hij zijn rentree bij Jamaica met drie invalbeurten en voelde hij zich klaar voor een terugkeer op clubniveau. De realiteit in Engeland bleek echter weerbarstig. Zijn zaakwaarnemer benaderde meerdere clubs, maar telkens klonk dezelfde voorwaarde: eerst meetrainen, dan pas praten over een contract. Voor Antonio lag dat gevoelig. 'Met de trots die ik had, zei ik: ik kom niet trainen. Jullie hebben me met Jamaica zien spelen, jullie kennen mijn laatste tien jaar. Ik hoef niet eerst te trainen voor een contract. Clubs zeiden: als je niet komt trainen, willen we je niet.'

Uiteindelijk besefte hij dat hij geen andere keuze had. 'Ik moest mijn trots inslikken.' Bij Brentford trainde hij twee weken mee en leek een contract nabij, tot het noodlot opnieuw toesloeg. 'Toen ik hoorde dat ik mijn kuitspier had gescheurd, een dag voordat ik bij Brentford zou tekenen, lag ik twee dagen in bed. De eerste dag heb ik alleen maar gehuild.' Ook bij Leicester City ketste een mogelijke overstap af, omdat de club geen risico op een terugval wilde lopen. Een bijna afgeronde deal bij Charlton Athletic strandde eveneens, waardoor de conclusie pijnlijk werd: in Engeland bleef de twijfel overheersen.

Waarom Qatar wél?
De uitweg kwam via Jamaicaans ploeggenoot Mason Holgate, die hem in contact bracht met Al-Sailiya. De club zocht per direct een transfervrije spits en bood hem een kort contract aan. Volgens Antonio draaide de keuze niet om geld, maar om perspectief en speeltijd. 'Wat er in de zomer gebeurt, gebeurt. Ik moet me richten op het eerste doel: wedstrijden spelen en fit zijn. Als ik fit blijf, zal ik presteren en scoren.' Bovendien ziet hij in Qatar een gunstiger wedstrijdritme. 'Ik denk dat de kans om fit te blijven hier groter is dan wanneer ik op dinsdag en zaterdag speel.'

Na vijftien maanden zonder cluboptreden voelt hij zich naar eigen zeggen 'weer een schooljongen'. Niet omdat hij opnieuw moet beginnen, maar omdat hij opnieuw de kans krijgt zich te bewijzen.