'MVV leeft, ondanks pseudo-Giuliani'

Het Bourgondische leven in het bruisende Maastricht werkte als een warme douche. Even een espresso drinken bij Brokamp in Pays Bas op het Vrijthof hoorde bij de dagelijkse geneugten van het leven. Als ik nu in Maastricht kom, kan ik er nog niet aan wennen dat de voormalige MVV vedette niet meer in het hart van de stad zetelt, maar op een steenworp afstand in het Belgische Kanne Riemst. Daar exploiteert hij Hotel Restaurant Brasserie In Kanne & Kruike. Het heeft niets te maken met mijn beslissing om destijds te stoppen met voetballen, maar van afstand zag ik het trotse MVV verloederen en veranderen in een zieltogende club met chronische financiële problemen. Dat lag vooral aan alle dorpsidioten en lichtgewichten die het in De Geusselt voor het zeggen kregen. Na het vertrek van Knobel en Jongen ging het snel bergafwaarts en het treurige dieptepunt lijkt intussen bereikt.Toch was de opgebouwde schuld te overzien. In Utrecht, Enschede, Rotterdam, Waalwijk, Arnhem, Nijmegen en Breda waren de financiële problemen veel nijpender. MVV was sinds 1902 een fantastische ambassadeur van de stad Maastricht geweest. Ik wil niet voor ongelimiteerde overheidssteun pleiten, maar de gemeente had de morele plicht alle zwakke broeders weg te saneren binnen de club, de juiste mensen te benoemen en mee te werken aan de financiële gezondmaking van de plaatselijke trots. Maastricht zonder MVV is hetzelfde als Maastricht zonder Vrijthof, Sint Servatius, Rijksuniversiteit Limburg, Onze Lieve Vrouwebasiliek of Sint Pietersberg. Maar de gemeente liet de club spartelen, weigerde iedere steun en burgemeester Gerd Leers koketteerde zelfs met zijn anti-MVV-houding.Ik begrijp best dat er nog andere prioroteiten zijn, maar een dooddoener zoals ‘MVV moet zijn eigen broek ophouden’, is wel erg kort door de bocht. Toen hij ook nog eens met veel machtsvertoon het woonwagenkamp Vinkenslag binnenviel om de illegale hennepkwekerijen op te rollen, werd Leers een nationale held. Hij acteerde in de publiciteit zijn roemruchte collega Rudolph Giuliani van New York die met zijn zero tolerance-beleid weer een leefbare stad van deze metropool maakte. Voor de grote sluimerende MVV-aanhang is Leers echter ongeloofwaardig. Hij heeft het verkeerde Limburgse accent, omdat hij uit Kerkrade komt. Hij bezit totaal geen historisch besef zodra het over voetbal gaat en in het bijzonder over de rol van MVV in de lokale samenleving.Ik vraag me af of de publiciteitsgevoelige burgemeester ooit heeft gehoord van de legendarische MVV’ers Van Haaren, Seegers, Felix, Soons en Paffen die in de jaren dertig duizenden mensen naar Stadion De Boschpoort trokken. Meteen na de oorlog gaven Mathieu van Bun en Wim van Kerkoele de club een landelijke uitstraling en na de invoering van het betaalde voetbal produceerde MVV aansprekende spelers zoals Fons van Wissen, Pummy Bergholtz, Giel Haenen, André Ravestein en Frans Körver. De legendarische Brokamp en zijn trouwe schaduw Bonfrère stonden jaren garant voor een volle Geusselt en zonder het te beseffen deden zij toen al aan city-marketing en Maastricht-promotion. Daar heeft de koele CDA-politicus Leers, die burgemeester werd omdat eerste keus Karl Dittrich zich terugtrok, geen boodschap aan. Hij hangt liever de pseudo-Pim Fortuyn uit en wentelt zich van genot in zijn goedkope succes.Het had er zo mooi kunnen uitzien voor MVV. De integere PvdA-politicus Dittrich is zijn hele leven al MVV-supporter. Hij had een topfunctie bij de Rijksuniversiteit Limburg en was enige tijd voorzitter van MVV. Zijn benoeming tot burgemeester van Maastricht leek een formaliteit, maar hij trok zich terug. Dittrich voelde zich, zoals dat heet, er politiek verantwoordelijk voor dat MVV-directeur Ron Weyzen tijdens zijn bewind enige tijd vastzat op verdenking van financiële malversaties. Zoals Leers allerlei argumenten aandraagt om geen geld in MVV te steken, had Dittrich ongetwijfeld steekhoudende argumenten gehad om het betaald voetbal in zijn stad juist wel te steunen.Gelukkig laat de Maastrichtse samenleving het instituut MVV niet liquideren door een carrièreplanner die de gevoelens binnen de plaatselijke bevolking niet negeert. Toen de nood het hoogst was, greep de puissant rijke zakenman Leon Melchior in. Hij deed wat al veel eerder had moeten gebeuren. De beleidsbepalers en managers die verantwoordelijk waren voor de teloorgang van de club werden omtslagen en hij stelde krachtige mensen aan met indrukwekkende netwerken om een nieuwe start te maken. Melchior is voorzitter van de raad van bestuur, hij wordt bijgestaan door de zwaargewichten Theo Bovens, Marcel Lodewick en Ward Vleugels. De zakenman benoemde vervolgens de slimme en ambitieuze jurist Joseph Goumans - hij maakte al eerder deel uit van het bestuur - tot clubvoorzitter en notaris Frans Groutars tot diens rechterhand. Nog belangrijker is de komst van de managers John Vranken en de teruggekeerde Nico Jongen. Hij was als MVV-manager zijn tijd ver vooruit, waardoor veel pionnen binnen zijn organisatie hem niet begrepen. Hij is de ideale man om de club nieuw leven in te blazen en zal een voetbalman boven trainer Ron Elsen plaatsen.Melchior heeft de burgemeester intussen gevraagd een tribune te adopteren, waardoor de jeugd en de 65-plussers de thuiswedstrijden gratis kunnen volgen. Ik vermoed dat Leers zich nu wat minder onaantastbaar opstelt. Ook zijn er contacten met het hoofdkantoor van Manchester United-sponsor Vodafone in Maastricht. De rijkste club ter wereld heeft al jaren een samenwerkingsverband met Antwerp FC, waar jonge talenten rijpen. Vorige week liet Vodafone-directeur David Jones weten dat Melchior en Leers hem benaderd hadden om sponsor van MVV te worden. De club leeft weer, er worden weer positieve initiatieven genomen in De Geusselt en ik weet zeker dat Melchior, Goumans en Jongen van MVV weer een club maken waarmee de rest van Nederland serieus rekening dient te houden.Burgemeester Leers zal zich blijven profileren als de harde doortastende leider en politicus met wie niet te spotten valt. Die rol leverde hem tenslotte landelijke bekendheid op. Ik gun hem alle eer en glamour, maar zodra MVV straks iets te vieren heeft, moet hij de show niet proberen te stelen met een ontvangst op het stadhuis. En aan de polonaise op het Vrijthof zou ik ook niet deelnemen als ik hem was. Want ondanks zijn aanwezigheid in Maastricht wordt MVV weer die bruisende club van weleer, met het mooie rode shirt en de klassieke ster op de borst.

Johan Derksen