'Met Willy van de Kerkhof in het subtropische regenwoud'

Willy zette zijn bril af. Hij stapte in een speedboat die ons naar de grootste watervallen van Zuid-Amerika zou varen. Voor iemand die helemaal niet kon zwemmen, maakte hij een opgewekte indruk. 'Daar gaan we, maatje!', schreeuwde hij en gaf me nog maar eens een klap op mijn schouders. Dat deed Willy veel, op je schouders slaan. Zijn humeur was als het weer: zonnig, zonder een spoortje bewolking in zicht.

Het leek me best leuk om Willy van de Kerkhof te zijn. Als je aan hem vroeg wat hij deed, zei hij: 'Niks.' Pas als je doorvroeg, kreeg je antwoord: Bietje golfen, bietje meehelpen in het hotel of op de golfbaan die hij net over de grens met Duitsland bestierde, bietje op bezoek bij zijn schoonzoon André Ooijer in Engeland. Verder werd hij vaak uitgenodigd voor sponsortrips. Zo'n twee keer per maand stapte Willy in het vliegtuig, op weg naar een meestal zonnige bestemming. Het klonk allemaal best goed.

Na het varen was het tijd voor de lunch. Als gediplomeerd vinoloog mocht Willy de wijn kiezen. Daarna pakte hij zijn zakcomputer om te zien of er nog nieuws was rond PSV-Olympique Marseille en om een e-mail naar huis te sturen.

Vroeger, toen er nog geen e-mail bestond, stuurde Willy altijd een ansichtkaart naar huis. Ergens in zijn garage in Eindhoven moesten nog schoenendozen vol staan met kaarten, afkomstig uit de hele wereld. Hij stuurde er altijd een van het hotel waar hij verbleef. Ook schreef hij altijd hetzelfde op de achterkant: Groeten, papa. En daaronder dan drie kruisjes. Willy was een man van gewoontes. Zijn hele spelers-carrière lang aten René en hij voor elke wedstrijd hetzelfde: aardappelpuree, biefstuk, sla, worteltjes en stokbrood.

Een half leven lang aardappelpuree eten valt niet mee. Maar het werkte wel. Willy van de Kerkhof was op twee WK’s, won de UEFA Cup, de Europa Cup I en pakte zes landstitels en drie nationale bekers. Tijdens en na zijn loopbaan speelde hij met en tegen vrijwel alle grote voetballers van de afgelopen halve eeuw. Best, Beckenbauer, Cruijff, Eusebio, Charlton, Puskás, Maradona: Willy uit Helmond kwam ze vroeg of laat allemaal tegen.

Laatst nog, op bezoek bij zijn dochter Joyce in Engeland, kwam hij er plotseling achter dat Denis Law aan het eind van de straat woonde. Willy had zijn jas gepakt en bij de legendarische Manchester United-speler aangebeld. Die herkende hem direct, al duurde het wel even voor hij wist of nou Willy of René op de stoep stond. Daarna was het een lange en gezellige middag geworden in huize Law.

Michel van Egmond