Marokkaanse droom spat uiteen in krankzinnige Afrika Cup-finale

Zondag moest het dan gebeuren. De Afrika Cup in Marokko moest zijn epische climax bereiken. In Rabat stroomde het stadion vol met bijna zeventigduizend Marokkanen die het met eigen ogen wilden zien. Eén keer werd de Afrika Cup gewonnen, in 1976. Voor een aanzienlijk deel van de aanwezigen zou het dus de eerste keer worden ook dat ze zoiets meemaakten.

Bondscoach Walid Regragui koos voor een vertrouwde basisopstelling, waarin Anass Salah-Eddine, Oussama Targhalline en Sofyan Amrabat buiten de boot vielen. Ismael Saibari en Noussair Mazraoui mochten wel óp het veld het volkslied beleven. Maar zoals wel vaker in dergelijk beladen finales, had Marokko aardig last van zenuwen.

De grootste kansen waren voor Senegal in de eerste helft. Al in de vijfde minuut moest Yassine Bounou in actie komen toen Villarreal-middenvelder Pape Gueye in kon koppen uit een hoekschop. De allergrootste kans van het eerste bedrijf volgde een paar minuten voor rust. Illiman Ndiaye, die normaal zijn brood verdient bij Everton, kon in zijn eentje op de doelman af en had in zijn hoofd misschien de 1-0 al wel gemaakt. Daarin rekende hij alleen buiten Bounou, die met een atletisch uitschuifbeen ternauwernood de openingstreffer voorkwam.

Zo was Senegal de gevaarlijkste ploeg, terwijl de voorbereiding nog met de nodige tegenslagen gepaard was gegaan. Vlak voor de wedstrijd vielen Krépin Diatta en Ousseynou Niang weg. De eerste bleek ziek, de tweede raakte geblesseerd. Marokko haalde met een gelijke stand de rust. Zelf had het gastland niet één keer op doel geschoten.

Kansen voor Marokko
Na rust kon het stadion dan eindelijk eens opleven. Marokko kreeg een serieuze kans. Ayoub El Kaabi werd bediend door Brahim Díaz en stond plots oog in oog met de Senegalese doelman. Daar ontbrak het de aanvaller van Olympiakos aan scherpte, want zijn inzet vloog naast. Iets later kwamen de Marokkanen er weer snel uit, maar Senegal kwam nogmaals goed weg toen Brahim Díaz, El Kaabi en Abde Ezzalzouli met zijn drieën op het doel afstormden.

Even later was het schrikken. Neil El Aynaoui knalde met zijn hoofd tegen het achterhoofd van zijn tegenstander, waarna het bloed eruit gutste bij de Marokkaanse middenvelder. Met een tulband à la Jan van Halst en een nieuw shirt, vervolgde hij wel gewoon de strijd. Ook bij Malick Diouf deed de botsing pijn, maar zijn behandeling duurde aanmerkelijk minder lang dan die van zijn Marokkaanse tegenstander. Ondertussen lieten de doelpunten nog altijd op zich wachten. Tien minuten voor het verstrijken van de reguliere speeltijd dwong Abde Senegal-keeper Edouard Mendy voor het eerst tot een redding. Een vangbal, welteverstaan, want de inzet van de Real Betis-aanvaller miste kracht.

In de blessuretijd zat de bal er dan toch plotseling in. Abdoulaye Seck kopte nog op de paal, waarna Ismaila Sarr binnenkopte. Een feestje mochten ze bij Senegal echter niet vieren: Seck had voor zijn kopbal Achraf Hakimi tegen de grond gewerkt, en dus floot de scheidsrechter af.

Krankzinnig slot
Ook Marokko kreeg zijn kans nog. Brahim Diaz ging naar de grond in het strafschopgebied en de VAR raadde scheidsrechter Jean-Jacques Ndala Ngambo aan om er eens naar te gaan kijken. Verdict: strafschop. Gele kaart voor Diouf. Bal voor Youssef En-Nesyri, op elf meter. Met de druk van het hele land op de schouders, dat ook nog.

Nemen zou hij hem niet. De bondscoach van Senegal maande zijn spelers naar binnen. Uit onvrede over de gegeven penalty wilde hij zijn spelers van het veld halen in de laatste minuten van de finale van de Afrika Cup. Sterspeler Sadio Mané gebaarde dat ze moesten blijven staan. De bondscoach won en de Senegalezen vertrokken. Het kolkende stadion begeleidde ze met een striemend fluitconcert naar binnen. Mané gaf nog niet op en kreeg de hele bedoening toch weer binnen de lijnen.

Een kleine twintig minuten nadat Diouf Brahim Diaz omver trok, stond En-Nesyri dan eindelijk oog in oog met Mendy. Nemen zou hij hem niet. Op het laatste moment liet de spits het over aan Brahim Diaz. Focus, nog meer protesten van Senegal... Focus, aanloop, mis. IJzig kalm stiftte hij hem recht door het midden. Zoals Antonin Panenka dat ooit deed. Mendy bleef staan en ving het balletje eenvoudig op. Meteen floot de scheidsrechter af en dus werd het verlengen. Brahim Diaz droop in tranen af.

Doek valt voor Marokko
Marokko begon aangeslagen aan de verlenging. Kwalijk kun je ze dat niet nemen. Duur kwam het ze wel te staan. Een vlotte counter van Senegal werd heerlijk binnen geknald door Pape Gueye. Zo werd de ban gebroken, bijna tweeënhalf uur na de aftrap van de finale. Het bleek niet de doodslag van de ploeg van Regregui. In de inmiddels stromende regen zochten de Marokkanen met de laatste krachtsinspanningen de aanval. Vlak voor de verlenging halverwege was, leverde het een reuzenkans op voor En-Nesyri, die net naast kopte. Aan de andere kant was toptalent Ibrahim Mbaye ervandoor, maar hij werd gestuit door PSG-ploeggenoot Hakimi.

Ook het tweede deel van de verlenging begon bemoedigend. Mendy moest knap keeperswerk verrichten op een kopbal van Nayef Aguerd en in de daaropvolgende scrimmage had ook El Aynaoui hem nog twee keer voor het inschieten. De middenvelder zag zijn pogingen echter gekraakt worden in een kluwen spelers. Vervolgens leek Cherif Ndiaye de wedstrijd weer te beslissen. Nadat Bounou zijn eerste inzet nog katachtig pareerde, had de invaller hem voor het intikken maar voor leeg doel schoof hij naast.

De krachten vloeiden daarop wat weg bij Marokko, dat bovendien met tien man stond. Een tweede treffer van Senegal hing tegen het eind meer in de lucht dan de Marokkaanse gelijkmaker. Exaltatische sferen bleven uit in Rabat. In de stromende regen vierde Senegal het feestje. Minder dan een uur nadat de ploeg dreigde van het veld te stappen, was de tweede Afrika Cup-winst een feit.