Maatpakken als rode lap: toen Feyenoord de arrogantie van Inter afstrafte

De Rotterdamse voetbaltempel trilde die avond ouderwets op zijn grondvesten, maar het was ook billenknijpen op zo'n typische Europese avond in De Kuip. Toen de sterren van Inter wakker werden, kwamen ze immers nog akelig dicht bij een finaleplaats. Maar het feestje van Feyenoord werd niet verpest, ondanks twee late treffers van Cristiano Zanetti en Mohamed Kallon. Het derde uitdoelpunt van Inter, dat fataal was geweest, bleef uit.

In 2020 haalde Van Marwijk het tweeluik met Inter nog aan in gesprek met VI. 'Voor de halve finale om de UEFA Cup in 2002 stond ik op het veld van San Siro een sjekkie te draaien. De spelers liepen in trainingspak. Toen kwamen de jongens van Internazionale. Dolce & Gabbanapakken, hagelwitte sneakers en een air van heb ik jou daar. Ze gunden ons geen blik. Ik keek naar Van Hooijdonk en Bosvelt en wist genoeg. Kwam goed.'

En dat kwam het dus ook. Feyenoord legde in Milaan al de basis voor de finaleplaats en strafte daarmee de hoogmoed van Inter, op dat moment koploper in Italië, af. Trainer Héctor Cúper liet zijn grootste sterren namelijk op de bank en trad met een veredeld B-elftal aan. Clarence Seedorf, de net weer herstelde Ronaldo en Álvaro Recoba vielen nog wel in, maar Feyenoord won met 0-1 door een eigen goal van Iván Cordóba.

Pierre van Hooijdonk stond met een voorzet aan de basis van die enige treffer, zoals hij het gehele seizoen zo vaak zijn stempel drukte met zijn vrije trappen en zijn kopkracht. De grote man achter de UEFA Cup-zege van 2002 blikte in 2020 met FOX Sports (thans ESPN) terug op de weg naar het Europese succes en stelde toen ook dat de houding van Inter extra motiverend werkte. 'Het zorgde ervoor dat wij gelijk met het mes tussen de tanden speelden.'

Boertjes
Niet alleen het feit dat Inter zijn belangrijkste spelers spaarde zorgde daarvoor, ook wat er voorafgaand aan de heenwedstrijd in Milaan plaatsvond. 'Voor de wedstrijd stonden ze allemaal in hun gave clubkostuums en de haartjes kant en klaar. Wij kwamen ook even het veld in onze zwarte trainingspakjes. Toen keken ze ons echt aan van: Wat komen jullie hier eigenlijk doen, boertjes? Dat gooide Van Marwijk ook nog wel even in de groep.'

© Pro Shots

De basiself van Inter op 11 april 2002 voor de return in De Kuip. Staand (vanaf links): Nicola Ventola, Clarence Seedorf, Francesco Toldo, Marco Materazzi en Javier Zanetti. Gehurkt: Ronaldo, Salvatore Ferraro, Emre Belözoglu, Luigi Di Biagio, Cristiano Zanetti en Stéphane Dalmat.

Het miste zijn uitwerking dus niet, hoewel Feyenoord het in de heenwedstrijd tegen het B-elftal van Inter misschien nog wel lastiger had dan tijdens de return in Rotterdam. Doelman Edwin Zoetebier hield zijn ploeg echter overeind. Een week later bouwde Feyenoord die voorsprong op eigen veld verder uit, ook al liet Inter met het opstellen van Ronaldo, Seedorf en aanvoerder Javier Zanetti zien dat het de finale toch wel graag wilde halen.

Dat werd echter al snel een hels karwei voor Inter. Van Hooijdonk zette Feyenoord na zeventien minuten op voorsprong door al vallend raak te koppen uit een perfect aangesneden voorzet van Robin van Persie. En elf minuten voor rust zorgde Jon Dahl Tomasson voor een geruststellende marge. Bonaventure Kalou had hij een uitbraak eigenlijk al moeten afleggen op de Deen, maar uit de rebound scoorde Tomasson alsnog.

Met een 3-0 voorsprong (over twee duels) mocht het toen niet meer fout gaan voor Feyenoord, maar het werd in de slotfase dus nog even spannend. De gelijkmaker van Kallon in de extra tijd uit een penalty kwam echter te laat. Een groot feest barstte los in De Kuip. De lastigste horde was overwonnen. Want een finale in eigen stadion, dat mocht Feyenoord niet laten glippen. En dat gebeurde ook niet, op 8 mei 2002 tegen Borussia Dortmund (3-2).

Voetbal International sprak in aanloop naar Feyenoord - Internationale ook met Leonardo I en Leonardo II. Dat interview lees je op VI PRO: