Lezerscolumn (!) - Vermogen tot relativering

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van André Wenteler uit Delfgaauw. Een doorsnee Sparta-supporter heeft een onderscheidend vermogen tot relativering. Een eigenschap die regelmatig bij collega supporters van concurrerende clubs naar de achtergrond lijkt verbannen. Voetbal moet vooral leuk zijn voor een Sparta-aanhanger. Dat we ieder seizoen veel verliespunten incasseren wordt gelaten geaccepteerd. Een kostbare foutieve beslissing van de scheidsrechter wordt op ludieke wijze begroet met sportieve spreekkoren.

Sparta is een club waar traditie en sportieve successen uit het verleden worden gekoesterd. Onbewust maar zeer geleidelijk was er een nieuwe traditie binnen de club geslopen. De paniek.De paniek die ieder seizoen uitbreekt bij de sponsors en raad van commissarissen, is een terugkerend fenomeen geworden, waar een gemiddelde supporter ver vanaf staat. In het verleden zijn trainers niet bij machte geweest om deze paniek te temperen en de onrust of hun ontslag te voorkomen.

Frans Adelaar lijkt daar wel in te slagen. Deze jonge traditie schijnt, ook geholpen door het vertrek van voorname geldschieters, weer te verdwijnen. Relatief gezien verdient Frans Adelaar hiervoor alleen al een groot compliment. Hopelijk gaat het behouden van een trainer een nieuwe traditie worden. Sparta is gebaat bij stabiliteit in de trainersstaf en de clubkas dito.

De club waar talentvolle jonge spelers opgroeien en hun debuut kunnen maken. Waar supporters trots zijn op deze talenten, alsof het hun zonen zijn. Waar ze de ruimte krijgen om van hun fouten te leren. Juist daar wil je een hoofdtrainer hebben die voetbal droomt, eet en drinkt. Frans Adelaar oogt als een voetbaldier met een schier onuitputtelijke drang om te slagen als trainer/coach. Hij heeft tegenslagen gekend, is tijdens zijn trainerscarrière beschimpt en bejubeld. Juist deze ervaren trainer kan een steunpilaar zijn voor Sparta.

Echter, de manier waarop Sparta voetbalt, nodigt niet uit om het contract nu al open te breken. Misschien ingefluisterd door het Volendams verleden van aanvallend voetbal en onvoldoende resultaten, wordt er constant een ploeg het veld ingestuurd, waar de controlerende en verdedigende taken als voornaamste prioriteit gelden. Dit geheel in tegenstelling tot de stijl waar de Sparta-jeugd mee opgroeit. Waarschijnlijk ligt hier ook de voedingsbodem voor het karige zelfvertrouwen en soms chaotische spel.

Er is regelmatig een gekunstelde aanvalslijn gecreëerd waar een spits linksbuiten staat, een middenvelder spits en een regelmatig scorende spits op de bank zit. Sparta heeft helaas geen spits die de bal 'vast' kan houden. Bodul gaat dit niet leren en solliciteert al enige tijd naar een enkele reis Back to the Future en dan bedoel ik niet de film!

Trainer alstublieft, mag Sparta, en zeker tegen 'kleinere' tegenstanders, met een méér aanvallende gedachte het veld in? U zult zien dat de spelers dit herkennen en gaan voetballen zoals we van Sparta gewend zijn. Met strijd de tegenstander opjagen en met techniek en flair proberen een doelpunt meer te maken dan de tegenstander. Waarschijnlijk dat de spelers dan ook, als vanzelfsprekend, de omschakeling wel goed uitvoeren.

Hopelijk gaan we langs de lijn weer de kreet horen: 'SPARTA NAAR VOORÛH' ---André WentelerDelfgaauw