Lezerscolumn - Tikkende tijdbom onder Spaanse selectie

Ook in 2012 biedt VI.nl kans op plaatsing van columns van lezers/bezoekers. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen zijn altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Zie de balk onderaan. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Deze keer een bijdrage van Spencer Price uit Inca (Spanje). Omdat een toernooi volgen iets leuker is met een favoriete ploeg zullen veel ogen gericht zijn op Spanje, vooral vanwege hun prachtige positie- en combinatiespel. Diep verscholen onder die honderden passjes tikt het uurwerk van een bom steeds luider.

Dat Sergio Ramos ruzie heeft met een ieder die geen wit shirt draagt is logisch; hij is één van de verpersoonlijkingen van Mourinho's straatvechtersbende dat zich Real Madrid noemt. De vete tussen Xavi Hernandez en Iker Casillas is opmerkelijker.

De veelgeroemde Xavi oogt doorgaans als een nat poedeltje na een verkwikkend bad. Zijn ietwat melancholische blik en toegankelijkheid voor de media maken hem redelijk aaibaar. Totdat het C-woord valt. Dan verandert hij in een klein, schuimbekkend Catalaans zwerfhondje met rabiës.

Net als Puyol mocht Xavi de biezen van zijn nationale kousen graag omslaan, omdat ook hij elke Spaanse vlag het liefste bedekt. In tegenstelling tot zijn Barça-aanvoerder mist het mannetje echter de diplomatieke gave van het Spaanse woord.

Iker Casillas (foto) is de laatste speler in de traditie van Di Stéfano, Puskas, Gento, Butrageño, Sanchís en Raúl. De zelfopgeleide doelman begrijpt wat het is om voor Real te spelen. Hij is, zowel binnen als buiten de lijnen, een heer. Dat zelfs de grens van deze ambassadeur is bereikt, zegt alles over het ik mag je gehalte binnen de nationale ploeg.

Spanje begint steeds stroever te spelen. En daarmee komen irritaties, die normaliter liefkozend werden toegedekt met een puik resultaat, aan de oppervlakte. Koren op de molen van de lokale media, die net als de rest van het land hun voorkeuren hebben en zich hard vastbijten in de door mediatraining gedresseerde spelers waaruit geen zinnig woord voortkomt.

Maar de doorsnee voetballer is geen groot acteur. Niet uitsluitend lichaamstaal bevestigt interne problemen. Ook hier wordt gelekt. Bijkomend probleem is dat Del Bosque geen crisismanager is.

Nu Real Madrid op het punt staat de hegemonie van Barcelona te breken, neemt het witte zelfvertrouwen toe en kijkt men letterlijk weer neer op de rest. Opmerkelijk was dat Gerard Piqué, die na een Kroatische elleboog in zijn nek even moest bijkomen, geen ploegmaats om zich heen wist. In een spontaan opborrelend restje eensgezindheid dachten zij, laat maar liggen. Alleen Shakira leek geschrokken (Telecinco heeft zijn eigen camera's in de stadions om de UEFA-censuur te omzeilen), maar zij bekijkt elke wedstrijd alsof ze grote aandrang heeft.

Vooral dankzij Casillas bleef een Kroatische sensatie uit, maar hij kan het niet alleen. Het wachten is op de tringelende wekker. Ramos die een rode kaart krijgt na weer een onbesuisde actie en daarmee de ploeg dupeert, of Busquets die zichzelf sierlijk naar een rode prent schwalbet.

Ondertussen kijkt Real-voorzitter Florentino Perez met toenemende zorg naar het toernooi. Mocht Spanje tegen Portugal uitkomen, dan heeft hij een potentieel probleem binnen zijn club. Hij zal niet aarzelen in te grijpen. De afgelopen jaren heeft hij immers bewezen tot alles in staat te zijn om zijn Madrid te beschermen. Zelfs als het ten koste gaat van de tikkende tijdbom die La Furia Roja weer is geworden.

Spencer PriceInca (Spanje)