Lezerscolumn - Nu de bijwerkingen nog onder controle

Ook in 2012 biedt VI.nl kans op plaatsing van columns van lezers/bezoekers. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen zijn altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Zie de balk onderaan. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Deze keer een bijdrage van Frank van Vonderen uit Amersfoort. Het is moeilijk om geen mening te hebben over Louis van Gaal. Op een of andere manier roept hij zowel respect als irritatie op. Respect voor al zijn prestaties en de prijzen die hij heeft gewonnen, irritatie omdat hij uitstraalt het voetbal te hebben uitgevonden en dat zijn visie heilig is. Als één van de miljoenen collega-bondscoaches word ook ik tussen beide emoties heen en weer geslingerd.

Met interesse heb ik gekeken naar de aanpak die Louis loslaat op het Nederlands elftal. Met het zwaard van Damocles dat sinds zijn eerste periode bij het Nederlands elftal boven zijn hoofd hing heeft hij na een sabbatical opgewekt de uitdaging opgepakt die Nederlands elftal heet. Hoe maak je van een elftal jetsettende en kiftende blagen weer een team dat het gras vreet en voor volk en vaderland speelt?

De interland tegen België was eigenlijk het enige moment waarop Van Gaal als dokter de diagnose kon stellen. De indruk die na het EK was ontstaan werd tegen België bevestigd: de patiënt is ziek.

Tegen Turkije bleek Van Gaal niet alleen een diagnose te hebben gesteld, maar ook een experimenteel medicijn te willen gaan gebruiken. Nu had hij dat in zijn eerste periode bij het Nederlands elftal ook gedaan en toen was dit niet echt een succes geweest. Waarom dan opnieuw deze rigoureuze stap? Hoogmoed? Waanzin? Vakkennis?

Maar wat veranderde hij eigenlijk? De kracht van Nederland liet hij intact (de aanvallers), met wat logische omzettingen door een echte rechtsbuiten en linksbuiten in te zetten. Op het middenveld zette hij mensen die het gras willen opvreten en ballen willen veroveren. In de verdediging verving hij de verdedigers die niets extra brachten en geen fouten maakten door verdedigers die soms fouten maken maar ook aanvallend iets extra's kunnen brengen.

En zo geschiedde. Een enthousiast en dartel elftal ging de wei in tegen een sterke en fanatieke tegenstander. Het experimentele medicijn had echter wel wat bijwerkingen. Het spel was redelijk en spelers maakten fouten. In de rust deed Louis de juiste dingen en in de tweede helft ging het eigenlijk best aardig. Ja, er is voldoende aan te merken op de uitvoering en ai, hebben die eredivisiespelers het niveau wel? En vooral: het resultaat is tevens een afspiegeling van het geluk dat het elftal had.

Tegen de Turken ging goed wat eerder fout ging: de ervaren mannen gingen ervoor omdat zij het elftal op sleeptouw moesten nemen. Zeker in de tweede helft deed ieder wat hij moest doen. Aanvallers waren dreigend, middenvelders bikkelden en verdedigers hielden tegen.

Na die tweede helft wist ik het zeker: dit was de eigenschap die het Nederlands elftal de afgelopen tijd niet heeft laten zien. De afgelopen maanden kostte het wel eens moeite om supporter te zijn, maar vrijdagavond werd ik weer wat trotser op de jongens.

En Louis? Misschien is hij dan toch een wonderdokter. Als dat zo is krijgt hij vast ook de bijwerkingen onder controle.

Frank van VonderenAmersfoort