Lezerscolumn (!) - Nivellering zonder klasse

Onze oproep voor een lezerscolumn is goed aangeslagen. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Hieronder een bijdrage van Marcel de Jong uit Delft. Vervlogen tijden in de vorige eeuw. Herinnert u zich 1988 nog? Real Madrid – PSV, halve finale Europa Cup 1? Real Madrid stond met 1-0 voor, genoeg om na de 0-0 in Eindhoven naar de finale te gaan. Het leek een totaal verloren race. PSV kreeg maar geen grip op het sierlijk spelende Real. Maar toen was daar het mislukte schot van Linskens. Bedoeld als streep in de rechterbovenhoek, met een korte tik tegen de onderkant van de kruising en een diep bollend net; iedereen zag het voor zich.

Maar opeens was daar een polletje. De schoen bleef steken in het gras, de bal werd slechts geaaid en het leer hobbelde traag over het veld, een rare stuiterende baan over het net gemaaide gras, zomaar in het doel. Een mislukt schot als toegangskaart naar de finale waarin PSV Benfica versloeg na strafschoppen.

En passant werd Nederland enkele maanden later Europees Kampioen. Door goed voetballen, dat zeker, maar ook door opnieuw door boerenslimheid en doorzettingsvermogen. Nederland moest winnen van Ierland, maar kwam maar niet door de Gaelic-muur heen. Maar we bleven knokken, koppigheid tot de allerlaatste minuut. Willem Kieft had Linskens goed bestudeerd en een eigen versie bedacht. Het werd geen mislukt schot, maar een rare kopbal die miraculeus in het doel verdween, tot verbijstering van alles en iedereen.

Het is geschiedenis, helaas. Niet Linskens en Kieft zijn de voorbeelden van onze voetballers, maar Hilbert van der Duim, de schaatser die een wereldtitel verspeelde door één rondje te vroeg juichend over de finish te rijden. De televisiecommentator schreeuwde hem nog vooruit: Hilbert! Hilbert! Je moet nog een rondje! Maar hij hoorde het niet. Ach. Er was altijd wat met Hilbert. Lange tijd alles, later allemaal net niet. En zo is het ook met het Nederlandse voetbal. 1988 ligt ver achter ons. In deze eeuw heerst een andere realiteit. PSV-AC Milan. AZ-Standard Luik. FC Twente-Sporting Lissabon. Allemaal verloren in de laatste minuut. We dachten dat we beter waren, sterker, maar we gingen te vroeg juichend over de streep. Wij hadden de arrogantie, zij het polletje en het boerengeluk van hun Linskens en hun Kieft.

De wedstrijden in de Europa Cup-toernooien van deze eeuw confronteren je met de tekortkomingen in de Nederlandse volksaard. Te makkelijk, te veel mooie praatjes en wild geschreeuw van over het paard getilde jongens zonder opleiding die op hun achttiende miljonair zijn, maar geen vechtlust hebben als het er op aankomt.

En dat is ook nauwelijks meer nodig in een samenleving waarin iedereen zonder klasse een ster kan zijn, een Idol of een X-factor. Nivellering zonder klasse: de filosoof Alexis de Toqueville waarschuwde er al tweehonderd jaar geleden voor. En daarom zullen we ook de komende jaren blijven verliezen in blessuretijd.

Omdat we wel kunnen schreeuwen en alles beter weten, maar niet meer in staat zijn de mouwen op te stropen tot de allerlaatste minuut. We juichen te vroeg, net als Hilbert van der Duim. Omdat we denken dat we er al zijn en niet meer weten wat het is om tot het uiterste te moeten gaan.

---Marcel de JongDelft