Lezerscolumn - Niet iedereen had er evenveel zin in

Onze oproep voor een lezerscolumn wordt kennelijk gewaardeerd. Honderden mensen kropen inmiddels achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen zijn altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Wel maken we u graag nogmaals op het volgende attent: lees goed de voorwaarden alvorens in te zenden. Zie de balk onderaan. Inzendingen die niet aan de voorwaarden voldoen, worden niet in behandeling genomen. Deze keer een bijdrage van Demian Polane uit Breda. Maanden met het schuim op de mondhoeken gewacht. En eindelijk wordt er weer gevoetbald. Al zou je dat niet direct zeggen. De eerste speelronde: een handvol rode kaarten en drie ploegen geven een zeker lijkende overwinning uit handen. Het moge duidelijk zijn. Niet iedereen had zin in het nieuwe seizoen.

SC Heerenveen zou aan het einde van het seizoen met de schaal in de handen staan als voetbalwedstrijden 75 minuten zouden duren. Die laatste vijftien minuten in Heerenveen. Een soort Twilight Zone. En niemand lijkt het te snappen. Ook trainer Ron Jans niet. Die zie je bij een prima 2-0 voorsprong, met nog een kwartier op de klok, alweer denken aan welk fijn blues-cd’tje hij in de auto zal draaien op de terugweg. Drie keer knipperen met zijn ogen en het staat 2-2.

Aan de andere kant is het ook wel te verklaren. Friezen zijn dwars. Zetten zich overal tegen af. Nederlands volkslied? Dacht het niet. Hier Ype, speel dit nummertje maar. Is hetzelfde als een wedstrijd van 90 minuten. Vinden ze ook te Nederlands. Friezen spelen wedstrijden van 75 minuten. Dat hoort bij die cultuur.

Ook Heracles neigt naar die Friese recalcitrantie. In Waalwijk nota bene. Want RKC is weer gepromoveerd. Geen verrijking voor de Eredivisie. Integendeel. Als speler in het Mandemakers Stadion verlang je weer terug naar die oefenpotjes tegen IJsselmeervogels en FC Sint-Job-in-‘t-Goor. Betere accommodaties en meer supporters.

Voetballen in Waalwijk is een straf. Er zijn geen liefhebbers daar. Enkel masochisten. Die zo'n wedstrijd gebruiken om hun zestig uur durende werkweek in de Efteling van zich af te schelden. Heracles voelde zich niet geroepen deze supporters tegemoet te komen.

Sterker nog, Heracles deed er alles aan om deze mensen te laten juichen voor RKC. Verdediger Van der Linden voorop. Met een tackle die ze in de beenbrekende Argentijnse competitie als 'best wel dom' zouden betitelen veroorzaakte hij de penalty die voor de aansluiting zorgde. Daarna was het afwachten. Op de voorspelbare 2-2.

Het waren niet altijd complete teams die er geen zin in hadden. Soms waren het ook individuen. Pak een rode kaart en je zit zo, fris gedoucht, met je iPod in je oren naast je blonde vriendin. En het waren er nogal wat die liever naast moeder de vrouw wilden zitten dan tegen een bal trappen.

Rogier Molhoek was het meest opzichtig. En ook het meest opmerkelijk. De oud-Vitesse-speler is maandenlang geblesseerd geweest. Heeft maandenlang niks anders kunnen doen dan met zijn mokkel herhalingen van Bold & the beautiful kijken. En toch had hij al geen zin meer in een hele pot voetbal, getuige zijn 'poging tot moord' op FC Utrecht-opponent Asare. Bezweet sjokte hij naar de kleedkamers. Mijmerend over Ridge, Stephanie, Brooke en hun driehoeksverhouding.

Voor de liefhebber was dit niet het weekeinde waar men zo lang naar uitgekeken had. Het was een anticlimax. Nee, ik heb mijn hoop alweer gevestigd op het vervolg. Het ontslag van Rutten na een nieuwe zeperd, een leegstromende Kuip na weer een klutsgoal van Roda-spits Malki en AZ dat met twee keepers aantreedt tegen FC Twente omdat Romero zichzelf heeft opgesteld. Het belooft wat te worden komend weekend. Ik heb er nu al zin in.

Demian PolaneBreda