Lezerscolumn (!) - Mijn buitenlandse transfer
Onze oproep voor een lezerscolumn is bijzonder goed aangeslagen. Tientallen mensen kropen achter hun computer en stuurden soms verrassende bijdragen. Nieuwe inzendingen altijd welkom. Met enige regelmaat zullen we de column van een lezer op onze site publiceren. Vandaag de bijdrage van Maarten Veldhuijzen van Zanten uit Parijs.
© Pro Shots
Tijdens de afgelopen transferperiode vlogen de miljoenen over tafel en alle voetbaljournalisten van Madrid naar Milaan en vervolgens via München naar Manchester en Barcelona. De voetbalmedia lieten mijn transfer ongemoeid. Verrassend, want mijn overgang naar mijn nieuwe Franse club toont opmerkelijk veel gelijkenissen met een willekeurige internationale transfer zoals we die in de zomer gezien hebben.
Ook ik moet wachten op mijn werkvergunning. Na de eerste training vragen trainer en spelers of ik al bericht van de bond heb. Ik moet hen teleurstellen, maar ze zijn niet verrast: 'Dat duurt hier altijd wel een dag of tien.'
De Franse voetbalbond heeft wel meer overschrijvingen af te handelen, want net als ik maken onder anderen Lisandro Lopez, Lucho Gonzalez en Yoann Gourcuff de (definitieve) overstap naar Frankrijk.
Een paar dagen voor mijn eerste officiële wedstrijd heb ik nog geen bericht van de bond; het lijkt erop dat de trainer dit weekend niet met zijn ideale elf kan beginnen. Bovendien moet ik nog een laatste medische keuring ondergaan.
Terwijl ik wacht op mijn werkvergunning train ik hard door, want de eerste oefenwedstrijden tegen lokale amateurclubs maken duidelijk dat ik een trainingsachterstand heb; de ideeën zijn er nog wel en mijn trap is nog net zo strak als voor de zomer, maar ik moet een paar kilo meer meenemen.
Niet helemaal mijn schuld, want de afgelopen weken was ik druk bezig met het vinden van een nieuwe club. ‘Welke clubs zijn geïnteresseerd, welke clubs spelen Europees, bij welke club zijn mijn speelkansen het grootst en bij welke club kan ik mij in de kijker spelen voor het WK?’
Daarnaast moet ik ook een woning zoeken. Omdat mijn transfer pas vlak voor de deadline rond is gekomen, zal een appartement ergens op negen hoog voorlopig mijn onderkomen zijn.
Dat is prima: ik heb uitzicht over de stad en woon in een rustige wijk dichtbij het trainingscomplex van de club. Van hieruit kan ik me wegwijs maken in de stad en binnen de club, en als de grootste aanpassingsproblemen overwonnen zijn kan ik alsnog een permanente woning zoeken.
Want aanpassingsproblemen zijn er. In Frankrijk ligt de nadruk veel meer op fysieke kracht. Dat betekent elke training een flinke bosloop en krachttraining. Terwijl in Nederland de bal onmisbaar is, komt die hier pas na bijna anderhalf uur fysieke arbeid in beeld.
Daar komt bij dat mijn Frans nog niet goed genoeg is om in de kleedkamer mee te praten of in het veld tactisch overleg te voeren. En Nederlands (of Engels) spreekt niemand van de technische leiding, de medische staf en de selectie. Verder dan iets wat op Van der Vaart of Van Nistelrooy moet lijken, komen mijn nieuwe teamgenoten niet.
Ondanks alle obstakels van de laatste weken, voel ik me echter al snel thuis bij mijn nieuwe club. Niet in de laatste plaats doordat iedereen voetbal spreekt. Zodra de bal rolt, blijk ik prima te kunnen communiceren met mijn medespelers. Arjen, Cristiano, Eljero, Klaas-Jan, Wesley, Zlatan; jullie hadden net zo goed naar FC Les Lilas 3 (Parijs) kunnen komen.
---Maarten Veldhuijzen van ZantenMontreuil, Parijs Ook schrijftalent? VI.nl is benieuwd en is - onder voorwaarden - bereid een en ander te testen, met de kans dat jouw bijdrage (column) op onze site wordt gepubliceerd. Klik hier voor meer informatie.